Dag 12 – therapiedag 8 Villa Bottelier, 21 april 2010

April 23rd, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Ja, ja, vanmorgen weer vroeg op. Weer eieren met spek voor de mannen bakken of eh, meestal bakt één van de kinderen ze. Het eten is hier niet aan te slepen.

Ik wil jullie eerst even voorstellen aan twee mensen, namelijk Katja en Cedric. De naam Katja hebben jullie al vaker gelezen, zij is de stagiaire bij de therapie van Yasmine. Het is een jonge dame van begin 20 schat ik. Halflang bruin haar, bruine ogen. Duits van origine, perfect Nederlands sprekend. Ze assisteert bij de therapie, schrijft op het dok op wat er gedaan is, zorgt dat de spullen aanwezig zijn, dat soort dingen. Nu weet ik dat je, ook als stagiaire de nodige bagage bij je moet hebben om bij het CDTC te kunnen komen. Tijdens de introductieavond voor de families kwamen wij wat meer over Katja te weten. Ze is een afgestudeerd neuropsycholoog. De opleiding hiervoor heeft ze in Amsterdam gedaan, vandaar haar uitstekende Nederlands. Ze is gevraagd om naar Curaçao te komen om mee te helpen naar een onderzoek dat Nicole, een andere therapeut uitvoert voor de universiteit in verband met haar promoveren. Ze wil het nut van de dolfijntherapie bewijzen middels onderzoek. Katja werkt daaraan mee. Nu is de doelgroep van de therapiekinderen erg divers. Vandaar dat ze kinderen met het Downsyndroom testen, zij moeten wel aan bepaalde voorwaarden voldoen. Downsyndroom ook omdat het veel voorkomt en er veel over het syndroom bekend is. Katja test de kinderen vóór en na de therapie. Er wordt onder andere gekeken naar concentratie, taal/spraak en dergelijke. Erg interessant.

Cedric is de andere persoon die ik voor wil stellen. We kennen hem al sinds 2008. Toen heb ik volgens mij ook al genoemd. Hij is de bewaker die dagelijks te vinden is op hetzelfde stuk van het Seaquarium. Een overzichtelijk stuk van ongeveer 75 meter. Hij zet het stuk dagelijks zo’n 4 x af met lint en een hek, omdat je er tijdens de therapiesessies niet door mag. Type lichtblauw bloesje, altijd netjes gestreken, donkerblauwe broek, heuphoogte. Lange slanke donkere man, midden 60. En oja, blauwe pet op. Brede neus en lippen. Alitjd goede zin.

Hij verwelkomt eerst de jongens en vraagt dan waar ‘die papa’ is. Maakt nog een grapje met de jongens dat ze er niet in mogen….gelukkig snappen de boys de humor.

Als ‘die papa’ dan verschijnt, krijgt hij altijd een hand en maakt hij een praatje, vraag hoe de dag van ‘die papa’ eruit ziet. Volgens hem zorgt ‘die mama’ voor de kindjes en gaat ‘die papa’ duiken. Klopt eigenlijk we zo’n beetje.

Omdat ik van de flaneer ben, zag ik op een gegeven moment rond lunchtijd Cedric lopen met een plastic zakje in z’’n hand met een wit emaillen pannetje erin met bloemetjes erop en een vork erbij. Bljkt dat daar rijst met vis of rijst met kip in zit. Nu heb ik hem eens in de gaten gehouden. Hij loopt elke dag rond lunchtijd met hetzelfde tasje, pannetje en vork richting therapiegedeelte. Daar staat een met bomen en takken overdekt zitje. Je moet het weten, anders zie je het niet, waar hij dagelijks met de schoonmaakdames op dezelfde stoel, zijn lunch eet. Volgens mij doet hij dit al jaren en zal hij dat ook nog jaren doen. Leuk zo’n vertrouwd gezicht.

En verder? Zijn we prima gevaren. Timo heeft weer met de Kidsseaclub meegedaan. Er kwam een dolfijntrainster vertellen over de dolfijnen. ‘s Avonds aan tafel merkte Timo op dat hij alles wist…..

Omdat we wisten dat de boys al meteen aan de duik gingen, zijn Yasmine en ik met ze meegegaan. Nu had ik dat beter niet kunnen doen, want ze gingen allerlei oefeningen doen onder water wel te verstaan, bijvoorbeeld bril schoonmaken, oren klaren, je buddy duidelijk maken dat je lucht op is……en vervolgens elkaar lucht gevend naar boven. Vooral dat laatste op een aardige diepte vond ik niet zo geweldig.

Wel viel het me op de het merendeel in het Engels gegeven werd en dat Daan en Jurgen het prima konden volgen, terwijl er toch veel vaktermen genoemd werden. Scheelt weer Engels huiswerk….

Morgen moeten ze examen doen voor hun Padi open water diver.

En Yasmine? Ze gaat steeds meer haar grenzen verleggen. Speert met GeeGee door het water. De interactie met GeeGee doet ze ook heel erg goed. Ze heeft vandaag weer letters gecombineerd met voorwerpen. Bijvoorbeeld de ‘k’. Ze moest eerst om de juiste letter vragen. Daarna benoemen wat daarbij hoort. Bij de ‘k’ hoort ‘kus’. Als ze het goed deed, kreeg ze een dikke kus van GeeGee. Het was een hele lange en hij was te horen bij mij op de brug. Verder kleed ze zich daar zonder pardon aan en uit, terwijl ze daar thuis toch echt iets anders mee doet. We gaan kijken of Yasmine bijvoorbeeld met GeeGee afspraken kan maken, dat ze dit ‘aankleedgedrag’ thuis voortzet. Dat zou erg prettig zijn!!

Verder blijven we druk bezig met hele zinnen zeggen. Blijft een punt van aandacht.

En morgen?

Morgen mag Timo assisteren op het dok. Hij gaat dan ook ‘s morgens mee de therapieruimte is om handvatten te krijgen hoe ‘zijn problemen’ met Yasmine op te lossen. Dit heeft hij al met Astrid besproken. Wij kwamen er door zowel Timo als de indruk die Astrid van ons heeft, genadig van af. Doen we toch nog wel dingen goed……

Fijne dag, wij gaan lekker slapen.

*Vandaag (nog) geen foto’s, want we hebben te weinig tegoed op het Scarlet internetkaartje. Gerrit Jan is speciaal naar de benzinepomp geweest om telefoon- en internetkaartje te halen, bleken het allebei telefoonkaartjes te zijn.

Nog een ander probleempje. Gerrit Jan is telefonisch niet bereikbaar. Hij heeft tijdens de Family swim zijn telefoon in zijn zwembroek laten zitten. Zijn beeldscherm is nu een aquarium, maar dan zonder vissen.

Dag 11 – therapiedag 7 Villa Bottelier, 20 april 2010

April 21st, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Phoe, vanmorgen weer vroeg op. De duikcursus van de jongens heeft gisteren toch heel veel energie gekost. Ze hadden zelfs op een diepte van 12 meter gedoken! Goed hé, ik vind het echt stoer. Gerrit Jan zegt dat Daan en Jurgen het heel goed doen onder water.

Vanmorgen dus Timo weer bij trainster Stephanie afgeleverd. Hij had er weer zin in. De rest naar het duiken en Yasmine en ik hebben de tijd volgebracht tot 10.30 uur met flaneren. Ik had met stagiaire Katja afgesproken dat ze Yasmine om 10.30 uur bij de dolfijnshow kwam halen, omdat ik Timo moest filmen. Hij mocht meedoen met de show als assistent dolfijntrainer als examen. Hij vond het reuze spannend, omdat er veel publiek naar hem zat te kijken. Hij werd zelfs speciaal omgeroepen als ‘ster’ van de show. Wat was hij trots. En ja hoor, hij is met vlag en wimpel geslaagd.

Na de dolfijnshow kunnen toeristen voor 20 dollar een kus van een dolfijn krijgen. Er was wat gerommel in het achterblijvende publiek en er werd in verschillende talen wat geroepen. Wat bleek nu? Er waren wat Nederlanders, waarvan er één in een rolstoel zat. Zijn voeten stonden scheef onder zijn kromme benen. Die man wilde graag ook een kus. Maar dan moet je vanaf de kade op een platform stappen op een scheve loopplank, dan door je knieën voor de kus. Toen bleek dat hij door z’n knieën kon gaan, kwam een groep personeel het overnemen van de familie, als geroutineerde crew. De rolstoel werd richting het platform gedirigeerd, daarna waren er wat sterke mannen die de man op het platform tilden, want nogal een klus was. Geen gemopper onder het personeel, met de grootste liefde en zorgzaamheid wilden zij de kus mogelijk maken voor deze man. Op het platform ging hij moeizaam door de knieën, wederom goed vastgehouden door het personeel. Daarna……de kus en….een glimlach van de gehandicapte man die hij waarschijnlijk die dag niet meer kwijt geraakt is. Geweldig!

Daarna snel naar de therapie van Yasmine. Ze was erg moe vandaag. Ze had gisteren met Jan en Ady zoveel lol, dat ze niet wilde gaan slapen, maar er vooral bij blijven. En vanmorgen vroeg op, dat viel niet mee, maar de therapie daar gaat ze voor.

Hoewel het surfboard een topper is, ging het vandaag met de voeten op de snuit van de dolfijn en je dan vooruit laten duwen, ook heel erg goed. Ze heeft dan een behoorlijke snelheid en plezier dat ze heeft.

Na afloop vertelde Astrid dat ze met letters en klanken bezig is geweest, eerst binnen met een aangepaste vorm van PimPamPet. Yasmine herkent al een aantal letters en kan er ook woorden bij benoemen. Bijvoorbeeld draait ze de H en de categorie die ze moet benoemen is b.v. broodbeleg. Ze benoemt dan hagelslag. Met de letters die ze niet herkent wordt ze geholpen. Of ze ooit zal leren lezen is de vraag, maar ze is er erg in geïnteresseerd en elk stapje voorwaarts is er één. Al is het maar om haar zelfvertrouwen te vergroten.

Ook gaf Astrid aan dat het belangrijk is dat er rust gecreëerd wordt op momenten dat je iets van haar wil. Liefst één op één situatie, anders is ze meteen afgeleid.

Verder wordt er van haar tijdens de sessies gevraagd om in hele zinnen te praten en thuis proberen we ermee verder te gaan. Ze wil zelf ook zo graag!

Timo heeft ook nog een gesprek met Astrid gehad. Hij vindt het vaak moeilijk dat wij Yasmine haar zin geven en dat hij aan het kortste eind trekt en dat ze zoveel aandacht vraagt/krijgt. We hebben hem en de andere jongens gevraagd of ze behoefte aan een gesprek met Astrid hebben en Daan en Timo hebben dat beiden gedaan. Na het gesprek van zowel Daan als Timo heb ik gemerkt dat ze proberen om Yasmine anders te benaderen. Begrip te hebben voor haar beperktheid en er anders tegenaan kijken. Maar het valt zeker niet altijd mee voor hen.

De duikers zijn weer druk aan de theorie geweest over het duiken. Hebben toetsen moeten maken en in het zwembad enkele duiken gemaakt. Morgenvroeg mogen ze meteen de zee in om te duiken, want dan schijnen ze de meeste kans te hebben om schildpadden te zien.

Ik had trouwens de T-bus bijna tegen de betonnen pilaar aan gezet. Toen ik de jongens van het duiken op wilde halen, drukte ik het gaspedaal in in plaats van de rem. Het is een automaat en die had ik in de returnstand gezet en de handrem stond er nog op. De auto slipte achteruit, banden flink roken en stinken dat het deed. De buurt werd getrakteerd op stevig slipgeluid, dachten vast ’vrouw achter het stuur’. Gelukkig was ik zo snel van geest (ahum) dat ik die stick snel in de Drive zette en vooruit knalde. Yasmine merkte op ‘ik schrok’, ja, ik ook.

En morgen? Ben benieuwd of Jan en Ady naar huis kunnen vliegen. Gaat Timo met het brusjesprogramma nog iets doen met dolfijn trainen. Gaan de mannen weer duiken en Yasmine naar therapie. Mocht de kans zich voor doen, dan ga ik met Timo nog even snorkelen.

En voor nu? Koffie en vroeg naar bed. Fijne dag allemaal!

 

Dag 10 – therapiedag 6 – Villa Bottelier, 19 april 2010

April 20th, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Wat een gezellige dag had moeten worden, is het ook geworden.

Vanmorgen in alle vroegte de boys en girl gewekt, eitjes met spek gebakken en om 07.45 uur richting Seaquarium, want Timo moest om 08.00 uur zich melden voor de cursus ‘assistent dolfijntrainer’. De deur van het kantoor was nog gesloten toen we daar aankwamen. Op zich vreemd, want ze zijn daar ‘s morgens altijd open. Nu ging voor ons de deur open. Wat bleek, het was erg rustig en Timo was de enige die zich voor deze training opgegeven had. Stephanie kwam zich melden als trainster van Timo en Timo vertrok met een big smile mee de theorieruimte in. De duikers moesten zich ook al vroeg melden, maar hoorden daar dat ze later zouden starten in verband met de trainer die pas later kon. Dat kwam wel goed uit, want toen Timo buiten aan het werk ging en wij konden kijken, gingen we met z’n allen.

Timo was toegevoegd bij de dolfijn encounter bij een groep Amerikanen die even van het cruisschip af kwamen om Curaçao in een flits te doen.

Timo stond heel stoer tussen al die uitgezakte Amerikanen maat 50, gepermanent gekleurd haar en badpak type grootmoe. Die dame naast hem vond het erg eng en had Timo zo goed vast, dat het bijna gênant was. Toen ontdekte ze dat ik druk aan het foto’s maken was, schreeuwde ze naar boven ‘you are the mother?’. Timo onderging het gelaten.

Na die eerste invasie mocht hij samen met Stephanie nog verder oefenen met de dolfijn.

Rond 10.15 uur stonden Jan en Ady (overburen) bij de ingang. Twee rode kreeftjes die gisteren lekker gesnorkeld hadden….

Even snel Yasmine gedag gezegd, die al snel naar de therapieruimte binnen ging. Gerrit Jan, Daan en Jurgen gingen weer richting het duikcentrum en Jan, Ady en ik naar de dolfijnshow, waar Timo zou moeten zijn. Wat precies zijn rol deze dag was, was mij onbekend. Daar aangekomen bleek Timo nog net niet op het platform met alle dolfijntrainers te zitten, maar vlak daarachter, op een kleine verhoging, lekker te keuvelen met zijn persoonlijk trainster; Stephanie. Zo te zien, vermaakte hij zich prima.

Na de show zijn we met z’n drieën naar de brug gelopen waar het houten bankje al uitnodigend voor ons klaarstond. Gelukkig was het wat bewolkt, anders zit je echt te bakken daar in de volle zon. Yasmine heeft ontzettend haar best gedaan. Duikbril op, GeeGee onder water gevolgd. Met en zonder flippers, ze kan er zo enorm van genieten. Ook weer enkele malen helemaal alleen met GeeGee meegegaan, één keer laten voortduwen met haar voeten op de snuit van de dolfijn, een andere keer alleen op het surfboard, dat blijft favoriet en wordt steeds voor het laatst bewaard. Ze heeft veel gekletst. Dat was bewust gedaan door Astrid, omdat ze merkte dat ze mooie zinnen kan maken als deze ondersteund wordt door een plaatje, heel abstract, maar dat het een stuk moeilijker wordt als ze zinnen moet maken zonder een plaatje. We hebben er weer een handgebaar bijgeleerd om Yasmine ‘hele zinnen’ te laten maken. Een handgebaar is vriendelijker dan steeds maar weer te moeten zeggen dat ze hele zinnen moet maken. Ze snapt heel goed wat er met het gebaar bedoeld wordt en het werkt. Nu is het een kwestie van volhouden, want een aanzet is nu gegeven. Ze probeert het echt om het heel goed te doen.

Na de therapie hebben we met z’n allen een broodje gegeven. Jan en Ady zijn nu ongeveer blut, want ze hebben ons getrakteerd. En net of ze het gehoord hadden, want de mannen kwamen even pauze houden van de duiktraining en aten ook een broodje mee. De broodjes ‘tuna’ zijn favoriet.

Yasmine en Timo hebben Jan en Ady nog rondgeleid in het centrum, nee, ze hebben geen zeekomkommers meer vastgehad.

Daarna met z’n vijven in de blauwe Suzuki Alto van Jan en Ady. Of eigenlijk van Ady, omdat Jan zijn rijbewijs thuis heeft laten liggen. Het was wat krappies en de auto had wat moeite om hier de heuvel hier op te komen, maar het is uiteindelijk gelukt.

Na een lekkere plons in het zwembad, met geleende T-shirtjes van Jurgen, want het huidje was al rood genoeg, was het tijd voor een wijntje. Je ontmoet tenslotte niet elke dag je buurtjes in Curaçao.

Nog snel even langs Vreugdenhil met de Suzuki om een zak kooltjes te halen en barbecueën maar. Ik had Zaterdag voor een heel weeshuis vis en vlees gehaald, maar gelukkig in de vriezer gelegd. Lekkere zalmmoot, krabsticks, nog een ander onbekend stukje visfilet, wat vlees, brood geroosterd en niet te vergeten de sausjes, knoflooksaus is niet aan te slepen, opgesmikkeld. We hebben met z’n allen genoten. Kids stortten op een gegeven moment in en die vertrokken richting bed. Na een kopje koffie verkeerd zijn Jan en Ady weer richting Trupial gereden. Ik hoop tenminste dat ze de weg terug hebben kunnen vinden in het donker. Wellicht zien we elkaar later deze week nog, want het is maar zeer de vraag of ze terug naar Nederland kunnen vliegen vanwege de aswolk daar, anders kunnen ze nog altijd hier terecht, want wij hebben nog een slaapkamer over, je weet maar nooit.

Trouwens, vanmorgen ontdekte ik dat de brievenbus die hier beneden op een pilaar naast het hek staat, platgeslagen was. Het is zo’n Amerikaans ding met zo’n rood vlaggetje eraan. Het leek er verdacht veel op dat iemand erop was geklommen. Dat moest dan vannacht gebeurd zijn, want gisteren was dat ding nog intact. Volgens de verhuurder kan het zijn dat iemand erop gekropen is en onder bij het zwembad heeft geslapen? Lekker dan.

We missen in ieder geval niks, dus ingebroken is er niet. Ik hoop dat dit akkefietje mijn nachtrust niet verstoord, want beneden liggen wel twee kinderen te slapen……

En morgen?

Weer vroeg op. Ik denk dat ik de mannen maar drop en dan terugrij naar huis, hoewel…… 

Dag 9 – (zon)rustdag Villa Bottelier, 18 april 2010

April 18th, 2010 Curaçao

Bon Bini..

Ik verhuis even van de porch naar de keuken, want de zon verblind nog teveel het beeldscherm. Het typen gaat wat moeizaam omdat ik vanmorgen ruzie met de föhn heb gehad, Mijn rechterwijsvinger zit in het verband.

Wat er precies gebeurd is? De föhn hoort bij het huis. Daar föhn ik iedere morgen mijn haar mee. Zo ook deze ochtend. Ik had al eerder geconstateerd dat de beschermkap van de achterkant eraf was, zodat het propellertje niet afgedekt is. Ik had gladde handen, want ik had net de halve familie ingesmeerd. ‘Mama, wil je mijn rug even doen?’ Zelfs fijn als je al 15 bent.

Maar waar was ik? Oja, de föhn. Ik was druk met dat ding in de weer, ineens schiet mijn vinger uit, richting die propeller en zjieng, net als bij de slager, stukje eraf. Balen, want het bloedde behoorlijk. Snel Gerrit Jan geroepen of hij keukenrol mee wilde nemen om de bloedspetters op te ruimen. Daan heeft mijn vinger flink verbonden. Er waren alleen van die verbandrolletjes en geen steriele gaasjes, dus het lijkt nu net of er heel wat aan de hand is.

Toch heeft dit oponthoud ons er niet van weerhouden om de hort op te gaan. We hebben het idee van de Boca’s aan de Westpunt laten varen, omdat dat teveel tijd kostte, want de boys moesten nog aan de studie. Morgen moeten ze immers aan de bak. Dus zijn we richting het noorden gereden, de kant van de Koraal Tabak, bij de Sint Jorisbaai op om naar het Struisvogelpark te gaan. Ik had er niet echt een idee bij. Het bleek een leuk alternatief voor de Westpunt te zijn. We kwamen er op de bonnefooi aan en hoopten maar dat we niet al té lang hoefden te wachten voor een rondleiding. Soms heb je de pech dat er net een scheepslading van een cruise aankomt en dan kun je het wel schudden. Die bleken vanmorgen al een bliksembezoek afgelegd te hebben, dus Aleksander had ruim de tijd voor ons. Hij reed ons rond in een oude jeep met schutkleuren, slippende V-snaar en zonnedak erop. Er was plek voor 20 man, maar alleen wij zaten erin. Ik was opgelucht dat we rondgereden werden, want anders is dit soort dingen een ramp om met Yasmine te ondernemen. Qua hitte, conditie, concentratie en interesse is ze al vrij snel opgebrand en dan kun je beter stoppen met de toer. Maar nu zaten we prinsheerlijk in de jeep. Veel meer dan grote weides en bakken met emoes en struisvogels van alle leeftijden was er eigenlijk niet te zien. Wat het zo leuk maakte, was dat Aleksander, een Mexicaan in originele kledij, er een feest van maakte. Hij nam uitgebreid de tijd, showde ons de eieren, vertelde allerlei anekdotes. We mochten nog wat struisvogels voeren. Hij deed wat Bix in een afwasbak. De bedoeling was om met die bak in je handen, de beesten eten te geven, zodat ze met hun kop over je schouders kwamen en jij met het gezicht naar de camera gericht was. Natuurlijk ook nog op een ei gestaan. Het ei is ongeveer 20 cm groot en vrij zwaar. De mannetjes hebben zwarte veren en als ze bronstig zijn, worden hun snavel, kont en poten rood. Ze voeren dan een dans op om het vrouwtje te lokken. Het is dan wel de bedoeling dat ze toehapt. Doet ze dat na herhaalde pogingen niet, dan neemt het mannetje zelf het heft in handen. Struisvogels zijn volwassen met 2 jaar. Ze drinken dan 20 liter water per dag. Slim zijn ze niet. Hun ogen blijken groter dan hun hersenen te zijn. Ze hebben overigens 2 tenen en een ronde snavel, een emoe heeft 3 tenen en een spitse snavel. Wat ze wel heel goed kunnen is schoppen. Ze schoppen alleen naar voren en zijn in staat om met een schop een mensenarm in stukken te breken.

Na deze enerverende toer hebben we uiteraard struisvogelvlees gegeten. Het was erg smaakvol, lekker pittig. Het heeft veel weg van een goede kwaliteit rundvlees.

Daarna weer de auto in om via allerlei binnenwegen door de binnenlanden naar Boca Tabla en Boca Mangel te gaan. Ruige rotsformaties waar de zee tegenaan knalt. Onderweg zagen we ontzettend veel troep liggen, van oude auto’s, enorme aantallen bierflessen en dergelijke. Erg jammer dat er zo met de schoonheid van het eiland om wordt gegaan.

Landhuis Koraal Tabak nog gezien, maar daar is weinig meer van over.

Terwijl ik aan het typen ben, ligt de rest van de familie weer in het zwembad, dat is echt een succesnummer.

En morgen? Om 08.00 uur gaat Timo naar een tweedaagse cursus voor assistent dolfijntrainer en gaat de rest van de mannen op duikcursus. Ik ga zoals gezegd verder met flaneren. Dit keer samen met Jan en Ady, want als het goed is, ontmoet ik die om 10.15 uur op het CDTC zodat ze met de therapie mee kunnen kijken.

Nog even wat leuks tenslotte. Normaliter wordt Yasmine lichtelijk panisch als er pleisters geplakt of afgehaald moeten worden. Eergisteren heeft ze door mij rustig een pleister op haar voet laten plakken en ze heeft hem er gisteren zelf afgehaald, helemaal top!

Dag 8 – Family swim, Villa Bottelier, 17 april 2010

April 18th, 2010 Curaçao

Bon Bini..

Het is 20.30 uur ‘s avonds. Timo en ik liggen in het grote bed in de master bedroom wat af te koelen. We hebben net nog even een duik in het zwembad genomen en afgedoucht. Yasmine ligt uitgeteld op bed. De overige mannen zitten op de porch om de theorie voor hun PADI Open Water Driver te leren. Ze moeten voor maandag 3 hoofdstukken af hebben en dat is behoorlijk wat.

Vandaag stond in het teken van de Family swim. Rond 10.00 vertrokken richting CDTC. In de auto heerste er toch wel een opgewonden sfeertje, want ondanks dat we er allemaal al een piepklein beetje ervaring mee hebben, blijft het zwemmen met een dolfijn een bijzondere gebeurtenis.

Yasmine werd door Katja op sleeptouw genomen. Wij kregen zwemvliezen aan, uitgebreide instructie en op naar het dok. Hoewel we de vorige keer met z’n allen in het water gegaan zijn, is er nu door dolfijntrainster Lisa voor gekozen om de jongens eerst te laten gaan. GeeGee begon de voeten van Jurgen al te kussen, toen hij zelfs nog maar op het dok zat. In het water gaf ze de voorkeur aan Daan en later kreeg Timo ook lekker veel aandacht. Bij deze Family swim gaat het om de ervaring van het zwemmen met de dolfijn, niet voor de show. Daarvoor moet je bij het commerciële gedeelte zijn.

Therapiedolfijnen zijn speciaal geselecteerd op bepaalde kenmerken en moeten zeer betrouwbaar zijn. Dat maakt dat ze er ook heel voorzichtig mee omgaan. Het is echt de bedoeling dat je de instructies goed opvolgt.

Hun territorium is onzichtbaar afgebakend en daar mag je niet in zwemmen, anders denkt ze dat je haar vis opeet (bepaalde hoek van het dok), dus als de dolfijntrainster fluit, moet je GeeGee loslaten.

Het is de bedoeling je handen zoveel mogelijk langs je lichaam te laten hangen, omdat de dolfijnen op handsignalen reageren. Als je wilt dat de dolfijn naar je toekomt, dan pets je met één hand op het water, dat is het signaal dat je hem roept. Dan zwemt hij langs je en kun je meezwemmen. Niet té hard, want dan gaat de dolfijn harder zwemmen en dat wedstrijdje ga je echt verliezen.

De dolfijn vindt het erg prettig als je hem langs de rug aait. Niet op het gezicht of bij de ogen. De huid voelt wat rubberachtig aan en je kunt het heel zachtjes aaien.

De jongens hebben dus eerst lekker met GeeGee gezwommen, daarna nog wat trucjes gedaan, ‘vinnen geven’ en een dikke kus gehad. Daarna waren wij aan de beurt. Ik vond het natuurlijk toch wel weer erg spannend, maar eenmaal in het water ging dat snel over. Ik weet nog dat GeeGee de vorige keer alleen aandacht voor Gerrit Jan had. Dus ik snel maar petsen op het water, zodat ze naar mij toe zou komen. En ja hoor, daar kwam ze. Gelukkig konden we ieder aan één kant zwemmen. Het ging allemaal zo relaxed. Je had echt de tijd om te zwemmen, te aaien en kunstjes te doen. Die kus was natuurlijk een toppertje. Afhankelijke van welke kus, moet je een bepaald handgebaar maken. Ze zou mij een kus op mijn wang geven. Dus ik maakte het gebaar en wendde mijn hoofd naar voren in afwachting dat ze zou komen. Ik voelde van alles onder water, maar geen dolfijnensnuit op mijn gezicht, maar toch was ze opeens daar. De snuit voelt nat aan. Het is als een harde spons die toch zacht op je gezicht komt, heel bijzonder.

Ik vond dat GeeGee ons zo goed in de gaten hield, ze zwom heel rustig met ons mee, maakte geen onverwachte bewegingen en leek er duidelijk zelf ook van te genieten. Wij ook, want we denken toch echt wel dat dit de laatste keer is…..

Na deze ervaring iets van een hele andere orde. Na een lunch op het CDTC, de broodjes zijn er niet aan te slepen voor de familie Roelofsen, zijn we richting Otrabanda gereden. Dat is een wijk van Willemstad. We hebben Kura Hulanda bezocht. Dat is een museum, opgezet door een Nederlander, ben even zijn naam kwijt, over de slavernij. Leuk museum met allerlei verschillende expositietjes. Ook was er een scheepsruim nagebouwd waarmee je kon zien hoe de slaven daar opgepakt bijeen zaten. Er waren ruim voldoende handboeien aanwezig, spreekt tot de verbeelding van de boys. Materiaal om mensen te brandmerken, kleding uit die tijd, teksten uit scheepsjournaals die weergaven hoe er over de slaven gedacht werd. Wapens, andere martelwerktuigen en ga zo maar door. Kortom erg boeiend. Ik vond het erg prettig om weer wat cultuur op te snuiven na een week zonnebaden, zwemmen en relaxen.

Daarna richting huis om in het zwembad af te koelen. Yasmine gaat steeds meer haar eigen gang. Kleedt zich nu zelf aan (bikinibroekje, t-shirt erop en het zwemvest aan). Ze ligt het liefst de hele dag in het zwembad.

En morgen? Ik wil graag naar de Boca’s. Jaanchi’s? Wat mij betreft nog niet, want we zijn afgelopen donderdag al uit eten geweest en het moet ook geen gewoonte worden. Misschien nog een strandje? We zien wel.

Dag 7 – therapiedag 5 Villa Bottelier, 16 april 2010

April 17th, 2010 Curaçao

 

Bon Bini.. 

Vandaag 17 jaar getrouwd. Wat gaat die tijd toch snel voorbij. Voordat we weggingen vertelde ik een vriendin dat Yasmine therapie ging volgen en dat de jongens zo hun eigen programma zouden volgen. Op de vraag wat ik zou gaan doen, antwoordde ze zelf; flaneren. Dat klopt eigenlijk we zo’n beetje. Ik heb voldoende kleding bij me om daar gehoor aan te geven. Zo ook vandaag, leuke jurk, enigszins wel feestgelijk, aangetrokken. 

De eerste die dat opmerkte was Kamla. Zij beheert het huis en was er vanmorgen om het huis te laten schoonmaken. Toen ze hoorde dat het vandaag onze trouwdag was, feliciteerde ze ons om vervolgens een fles champagne met een briefje achter te laten in ons huis. Die vonden we toen we weer thuiskwamen, erg leuk! 

De tweede die een opmerking over mijn jurk maakte was de dolfijntrainster. Ook weer felicitaties. 

Een andere leuke bijkomstigheid was het cadeau dat ik van mijn eega heb gekregen. Ik heb voor mijn verjaardag een Pandora armband van mijn vriendinnen gekregen met één bedel eraan. Deze is nu uitgebreid met twee gouden bedels met hartjes, lief hé. Mijn husband heeft van mij twee lekker luchten gehad, ook heel erg lief. 

Vandaag was ook de dag dat Daan en Jurgen op het dok mochten assisteren bij de therapie. Wij mochten tijdens de tweede helft aansluiten dichtbij het dok, achter het muurtje. Nu weet ik ook weer dat de therapie niet alleen voor Yasmine helend is, maar voor het hele gezin. Wat deden die jongens het leuk. Spullen aangeven, GeeGee kussen, krat dragen voor Katja, handgebaren maken die GeeGee opvolgde. En Yasmine, zij vond het geweldig dat haar twee broers erbij waren. Timo mag volgende week. 

Bij het nagesprek op de bank in de zon had Daan nog een vraag aan Astrid over de omgang met Yasmine. Leuk dat hij daar zelf mee komt en ook nog tips en adviezen krijgt van een deskundige. Nu maar hopen dat het werkt. 

Daarna zoals u gisteren laten weten, een lunch bij Surf en Turf genoten. Tip van ons ‘hoekbuurmeisje’. Surf en Turf ligt naast Mambo Beach. Zelfde weg als waar het CDTC aan ligt, ongeveer 500 meter er vandaan. We werden door ober Henry naar binnen gelokt en naar achteren geloodst. Blijkt dat naast Surf en Turf een soort cafetaria is, waar je ook zomaar terecht kunt komen als je niet precies weet waar je moet zijn. 

Het interieur, allemaal buiten onder een houten afdak, laat zich het best omschrijven als Caribisch authentiek, diverse pluimage aan stoelen en houten tafels. Stoffen bloemetjes tafelkleden die al meerdere gasten verwelkomd hadden. Ik schoof Yasmine in haar stoel naar voren en bleef met mijn vingers aan de stoel plakken…. 

Het duurde even voordat Henry weer ten tonele verscheen om de drankjes op te nemen, maar uiteindelijk zijn ze toch gekomen. Mijn kopje thee ging de eerste keer retour, onduidelijk is waarom. 

De kaart was eenvoudig maar bood genoeg keuze. 3 x Shrimps met garlic, Daan een onbekende vis van de dag, Gerrit Jan een vismix en Yasmine natuurlijk Hotdog. We denken dat de vis van Daan, die uiteindelijk ‘catch of the day’ was, nog gevangen moest worden omdat onze trek flink op de proef werd gesteld. Oja, vooraf wilden we knoflookbrood en een Cesar salad. Als hongerige wolven vielen we aan op de zalige frietjes en lekkere garnalen. De Cesar salad was erg fantasievol samengesteld van ijsbergslareepjes, dressing uit een flesje en worteltjes en erwtjes uit blik erover heen. 

De kinderen vonden het geweldig, ook het interieur en hebben alles met smaak opgegeten. 

En wij? Wij hebben nooit kunnen bevroeden dat we 17 jaar na ons huwelijk op de Hooghe Vuursche, op Curaçao een lunch bij Surf en Turf zouden hebben. 

Ajo en tot morgen, dan is er om 10.45 uur de Family swim en iets cultureels, want dat mag wel na een week op de relaxstand.

Dag 6 – therapiedag 4 Villa Bottelier, 15 april 2010

April 16th, 2010 Curaçao

Bon Bini..

Vanmorgen was het even lastig opstarten en keuzes maken; eerst zwemmen, of mee de jongens wegbrengen en een capuutje drinken aan zee, of toch eerst even douchen en wat later vertrekken omdat Gerrit Jan de jongens eerst wegbrengt……Mwah, voor vandaag dat laatste dan maar. Dat betekende wat meer tijd, ja, waarvoor eigenlijk? Dus toch maar het zwembad in met Yasmine. Ze is er niet uit te slaan, duikbril op, hoofd onder water en zwemmen maar. Ze kan niet zonder zwemvest zwemmen, maar is verder zo vrij als een visje in het water.

Rond 10.00 uur zijn we weer richting CDTC vertrokken. Eerst bij het bankje van Mambo Beach twee bankjes gefotografeerd waar ik het gisteren over had, u weet wel, die seksuele voorlichting. Het heeft ons in 2008 toen we hier waren al bezig gehouden, wat die plaatjes nu zouden betekenen. U moet het voorstellen als twee voetjes in elkaar, lees: vrijen. Vervolgens staat er een + en dan een soort whiskyfles van onderen uitlopend met een ronde dop, vervolgens het = teken en dan bijvoorbeeld een hart.

Soms staat er voetjes (vrijen) – whiskyfles van onderen uitlopend met een ronde dop = gebroken hartje.

We konden ons er destijds van alles bij bedenken, maar kwamen er niet uit wat die drankfles er nu mee te maken had. Deze keer zijn de jongens wat ouder, weten inmiddels ook wat meer van de bloemetjes en de bijtjes en het verlossende antwoord werd als snel gevonden, die door ons versleten whiskyfles was een…..condoom. Het is dus de bedoeling dat de bezoekers van Mambo Beach, de jonge honden, de onstuimige jeugd, het lezen als: vrijen + condoom = liefde

Vrijen – condoom = gebroken liefde/geen liefde.

Ik neem aan dat je het in één oogopslag moet zien als je langs dat bankje rijdt, ik schat in dat het nu zijn doel voorbij schiet, omdat die whiskyfles toch wat vreemd afgebeeld is en het ons twee jaar heeft gekost om uit te vissen wat dat nu was. Hoewel…..misschien dat de doelgroep het wel in één oogopslag kan thuisbrengen.

Is het nog abracadabra, kijk dan even naar de foto’s, misschien zien jullie er wel weer heel iets anders in?


En de therapie? Yasmine gaat als een speer wat betreft haar zwemontwikkeling. Dit gaat in combinatie met de taal/spraak. De moeilijkheid bij Yasmine is dat ze de combinaties voor een juiste zin wel weet, maar ze soms niet kan vinden in haar hoofd. Waar dat precies aan ligt is onbekend. Het blijft bij haar zoeken naar de juiste combinatie om haar hierin verder te helpen.

Wat mij enorm verbaasd heeft, is dat ze met flippers, alleen zonder drijfmiddel gezwommen heeft. Ze begon met een duikbril, flippers en een snorkel. De duikbril en flippers gingen prima. Het blijkt dat de snorkel toch té hoog gegrepen is, omdat ze dan dingen moet gaan combineren en dat vindt ze erg lastig. Ze kan zich concentreren op één concreet iets; ademen door een snorkel en hem op een bepaalde manier in je mond houden dat wordt moeilijk. De snorkel voor vandaag even geprobeerd, maar later toch achterwege gelaten. Onder water gekeken door de duikbril naar GeeGee, dat vond ze prachtig. Totaal geen vrees. Ze kan zelfs redelijk lang haar adem in houden. Het toppunt was dus dat ze naast GeeGee zwom met haar flippers aan, ZONDER drijfmiddel. Ik vond het maar niks, maar Yasmine vond het geweldig. Natuurlijk ontbrak vandaag het surfboard ook niet en daarmee ging ze lekker snel met de voeten op de snuit van GeeGee het water door, helemaal alleen. Hoewel de watertherapie haar ontzettend afmat, is ze tijdens de oefeningen op het dok toch geconcentreerd en doet ze goed mee met haar oefeningen. Helemaal top!

We hebben een gebaar geleerd waaraan we Yasmine tijdens het praten duidelijk kunnen maken dat ze aan de lidwoorden moet denken. Het blijft erg moeilijk voor haar, maar we blijven eraan werken.

Ze geniet zo enorm van de vorderingen die ze maakt, de interactie die ze met GeeGee heeft en het plezier met de therapeut. Ze staalt van oor tot oor.

Het blijft voor ons als ouders een geweldige ervaring.

En de boys? Die zijn druk met het brusjesprogramma. We hebben ze gespot toen ze gingen snorkelen in het bassin achter de therapiegedeelte. Ik snel de glasbottomboat in, waar ze voor het glas kwamen zwemmen en natuurlijk snel wat foto’s gemaakt. Leuk dat zij ook zo’n plezier met de groep hebben.

Natuurlijk ontbraken de wafels na afloop van de therapie niet. Dit is overigens geen dagelijkse gewoonte hoor!

Jan en Ady zijn inmiddels ook gearriveerd. We hebben alleen contact via de voicemail gehad, maar we zullen ze zeker volgende week ergens ontmoeten.

‘s Middags flippers voor Yasmine gekocht. De jongens vonden dat ze wel erg veel kreeg en pleitten voor een extra groot paar flippers, zodat ze met z’n allen aan de flipper in het zwembad kunnen. Vooruit dan maar…

En morgen? Mogen Daan en Jurgen meehelpen met de therapie op het dok en mogen wij met Timo achter het muurtje kijken. Dat muurtje scheidt de dokjes van elkaar. We staan er dan met de neus bovenop, in plaats van een eind er vanaf op de brug.

Morgen zijn we ook 17 jaar getrouwd. Tijd voor een lunchje bij Surf en Turf, denk ik.

Dag 5 – therapiedag 3 Villa Bottelier, 14 april 2010

April 15th, 2010 Curaçao

Het is inmiddels bijna 00.00 uur in Nederland, hier 6 uur vroeger. Ik zit weer op mijn favoriete plekje op de porch. Het was een warme broeierige dag vandaag. De afgelopen dagen was het vaak bewolkt en is er soms wat regen uit gevallen. Hier zijn ze er blij mee. Ik vind het eigenlijk wel prima dat er wat wolken zijn, want in de volle zon kan het behoorlijk warm zijn, zeker als je bij de therapie op het bankje zit te kijken.
We komen net terug van Penha. Niet die in Willemstad, hier in de buurt blijkt er ook een te zijn, naast de DA. Gerrit Jan en ik zijn met z’n tweeën geweest. Yasmine lag nog te slapen en de boys hadden na hun studie ‘duiken’ zin in een filmpje. Ze moeten van mij uit de zon blijven, omdat ze anders levend verbranden. De ruime DVD collectie bied dan uitkomst. Helaas zijn ze ‘Lassie’ ontgroeid en kunnen alleen de wat ruigere films hen nog bekoren, helaas.
We hebben geprobeerd om voor Yasmine een badpak te kopen, maar dat blijkt hier niet mee te vallen. Het zijn allemaal bikini’s die er te koop zijn. Ik had vanuit Nederland haar badpakken meegenomen en één 2-delige bikini nieuw gekocht en één van Monique gekregen. Nu blijken die oude toch wat aan de strakke kant te zijn. Heb ik het toch goed gezien dat ze weer gegroeid is en qua gewicht weer wat in balans gekomen is. De bikini van Monique kan ze mooi in paraderen, want ze heeft er een mooie pareo omheen. In het zwembad gaat het er té wild aan toe en hangt het broekje al snel op haar knieën.
Toen we terugkwamen van onze korte shoptrip, waren de kinderen met z’n allen in het zwembad, zonder te schreeuwen met z’n vieren aan het spelen. Okay, snoeplade wel leeg….. Maar heerlijk om zo thuis te komen. Als het erop aankomt, dan staan ze met z’n allen voor één en één voor allen. Dat is een hele prettige gedachte en dan ben ik ook erg trots op ze.
Met de therapie weer stappen gemaakt. De boys hebben lekker gesnorkeld buiten de rotsen bij Lions Dive en nog wat andere leuke dingen gedaan met de oudere brusjes. Yasmine ging als een speer bij therapie. Binnen geoefend met de lidwoorden en het begrip ‘warm en koud’, dat bij haar niet klopte. De zinsbouw gaat goed als deze ondersteund wordt door middel van blokjes, als dat wegvalt wordt het erg onoverzichtelijk voor haar. Daarnaast is door middel van kleine oefeningen met zowel lichaam als op tekening gespeeld met ’warm’ en ’koud’. Dat heeft ze nu aardig door. Waarschijnlijk heeft ze de begrippen ervaren en daarbij de verkeerde woordkeuze aangeleerd. Met de flippers gaat het ook elke keer weer wat beter. Ze vindt het nog wel moeilijk om ze onder water te houden, waardoor ze heel hard flippert en de zwemvliezen al klapperend boven water komen. Het is een grappig gezicht. Morgen probeert Astrid om Yasmine zonder zwemgordel te laten zwemmen, zodat de flippers wat dieper in het water komen te liggen en ze nog beter kan flipperen. We zullen zien.
Even spuiten tegen de muggen, die happen hier erg graag…. Zo, nu weer even verder. Waar was ik, oja, de therapie. Weer een tearjacker moment, dat ze zich alleen op het surfboard voort liet bewegen met de voeten op de snuit van GeeGee. Dat ging goed, maar op een gegeven moment koerste ze verkeerd en schoot van het board af. Ze vond het zelf heel erg cool. Dat is Yasmine, risico’s nemen en geen gevaar zien en daardoor wel heel veel durven als het vertrouwd is. Astrid gaf aan dat ze heel erg gemotiveerd is om te leren.
Tijdens de ‘kantsessie’ zijn ze achter het muurtje gaan zitten, omdat ze toch teveel afgeleid was door de dolfijntrainster, die bezig blijft met de dolfijn als zij op het dok bezig zijn. Toen zij op het dok zat en het andere therapiekind op het dok naast haar ook, ze hebben dagelijks met twee kinderen in dat bassin therapie, was Thom, een andere dolfijntrainer bezig met Mateo. Hij wilde van alles van die dolfijn, maar Mateo had er geen zin in. Zo zie je maar weer dat het dieren blijven met een eigen wil, dat je ze van alles aan kunt leren, maar als ze niet doen wat je vraagt, je als trainer dan het nakijken hebt.
Straks nog even een lekkere duik, Yasmine ligt er nog steeds in en is er alleen voor het avondeten even uit gekomen. Site bijwerken, van de avond genieten en dan lekker naar bed, airco op 23 graden en slapen maar.
Tot morgen! Dan heb ik misschien een opmerkelijk plaatje over de manier van seksuele voorlichting aan de bezoekers van Mambo Beach.

PS. Bedankt voor al jullie mail vanuit Nederland, erg leuk! Wij denken tijdens het onthaasten aan jullie….

Dag 4 – therapiedag 2 Villa Bottelier, 13 april 2010

April 14th, 2010 Curaçao
 Het leven in een tropisch klimaat valt niet altijd mee. Zeker niet als je gewend bent om dagelijks make up te gebruiken en voldoende gel en haarspray nodig hebt om je haar een beetje in model te krijgen. Ik heb het de eerste dag nog geprobeerd, maar er zat meer make up onder de ogen dan erop. Het haar heb ik het maar helemaal niet over, dat bezwijkt bij de eerste de beste hoofdzweetbeurt. Nu heb ik voor dat laatste al een oplossing vanuit Nederland meegenomen, namelijk een hippe rieten pet. Daar ben ik dan wel weer tevreden over. Maar zonder make up…..Eerst dus nog volop geprobeerd, dagje later nog met alleen wat oogpotlood en mascara, derde dag alleen wat mascara, maar het liep allemaal op niets uit. Het is hier zo warm, dat je lichaam de hele dag door transpireert. Mariëtte was al om en tevreden met haar, zoals ze het zelf noemt; blote billen gezicht. Maarja, zij ging diezelfde dag nog terug naar Nederland. En ik? Ik moet er nu toch ook maar aan geloven. Vandaag zonder opschmuck de deur uit gegaan en niet eraan onderdoor gegaan. Die zonnebril is dan eigenlijk ook wel weer handig.

Gelukkig hadden we vanavond ‘happy hour’ en ontmoeten we alle andere therapiegezinnen. Toch maar weer even wat kleur opgedaan en dat staat me toch echt beter….

Vandaag was weer een topdag voor Yasmine en de boys. Vanmorgen rond 08.30 de jongens afgezet op het CDTC voor het Brusjesprogramma. Gerrit Jan, Yasmine en ik hadden dus uitgebreid de tijd voor een kopje koffie, onder het genot van het kijken naar mensen die aan de commerciële dolfijn swim meededen. Zelfs de meest stoere mannen worden weer kleine kinderen als ze met de dolfijn aan de vinnen mee mogen of een kus van ze krijgen.

Daarna nog even de diveshop aangedaan. De mannen zijn ingeschreven voor de duikcursus. Yasmine heeft een paar heuse hippe slippers en zonnebril gekregen. Om 10.30 was ze weer startklaar voor de therapie. Ze mocht immers flippers aan! Ik dacht dat ik inmiddels wel emotieloos naar haar kon kijken, maar schoot vandaag toch weer vol op het moment dat ze zich alleen met de dofijn GeeGee op de plank liet voortduwen. Voeten in de flippers en meegeflipperd. Wat was zij en wij niet minder, trots! Ze is zo lekker vrij en laat zich steeds meer uitdagen. Zoekt veel meer contact met GeeGee en als hij het goed gedaan heeft, krijgt hij van haar een compliment; ‘goed gedaan, GeeGee.

De boys vermaakten zich uitstekend met een speurtocht, wat heus knutselwerk en als klapper op de vuurpijl, lekker gesnorkeld in de zee. Dat doen ze toch het liefste. Ik begreep dat ze morgen buitengaats gaan.

Vanavond dus happy hour gehad. Er zijn 13 Duitse gezinnen en 3 Nederlandse. Met die laatste even kennis gemaakt. Er was zelfs iemand die Yasmine herkende van de site die ze gegoogled had. De handicaps lopen erg uiteen, van Downsyndroom naar allerlei andere aandoeningen die er uiterlijk ‘erger’ uitzien dan die van Yasmine. Er is één jongen bij, ik schat een jaar of 17 en autistisch in combinatie met een verstandelijke beperking. Hij is met beide ouders meegekomen. Ze zaten ook bij ons in het vliegtuig. Die moeder loopt de hele dag achter die jongen aan en die jongen zie je ook elke keer de hort op gaan. Dat lijkt me pas intensief. En zo bekijk je je eigen situatie maar positief, want het kan altijd erger, denk je dan maar…..

Na het avondeten nog een heerlijke duik in het zwembad genomen. Yasmine ligt inmiddels op bed, de boys zitten nog voor een filmpje en gaan zo ook naar bed, want ze zijn behoorlijk total loss.

En wij? Nog even zorgen dat Scarlet weer werkt, want dat is toch elke keer weer spannend of Gerrit Jan dat voor elkaar krijgt. Ik duik zo weer lekker m’n boekje in en bijtijds naar bed want morgen is het weer vroeg dag.

Dag 3 – therapiedag 1 Villa Bottelier, 12 april 2010

April 13th, 2010 Curaçao

Ik zit weer op mijn favoriete plekje te typen. Het is nog zo’n 25 graden schat ik en er waait een zacht briesje om me heen, zalig. Gerrit Jan duikt met Yasmine nog even het zwembad in, de jongens zitten een film te kijken.
Vandaag stond in het teken van de eerste therapiedag. Het gezelschap was gelukkig niet meer zo vroeg wakker als gisteren., vandaag rond 07.00 uur. Daarna apart het zwembad in, want dat blijft toch favoriet.

Na het ontbijt Mariètte gebeld. Zij zat in Kas di Bula, het huis waar wij 2 jaar geleden ook verbleven. Afgesproken dat we elkaar rond 10.30 uur in het CDTC zouden treffen. Leuk dat het nog gelukt is, want ze vloog vandaag terug naar Nederland.

Zo gezegd zo gedaan, wij waren er om 10.00 uur, even later kwam Mariëtte al. Omdat wij nog in gesprek waren, hebben de jongens haar het Seaquarium rondgeleid als echte ervaren gidsen.
Wij hebben eerst kennis gemaakt met Astrid, de orthopedagoog en Katja, de stagiaire. Voor Yasmine was al snel het ijs gebroken, het klikte meteen. Nu geloof ik ook wel dat je een bepaalde instelling en feeling met de gehandicapte kinderen en hun ouders moet hebben, wil je hier werken, want het is toch niet niks. We hebben kort en bondig uit de doeken gedaan dat Yasmine een heeeeel leuk kind is, heeeel gezellig en heeeel veel aandacht nodig heeft enzovoort.… We hebben weer ingezet op de taal/spraak in combinatie met zelfredzaamheid, en een stukje zelfvertrouwen.

Gerrit Jan en Daan hebben nog het introductieverhaal aangehoord, ik ben intussen met Mariëtte en de boys zeekomkommers gaan vasthouden. Deze zeekomkommers liggen in een ondiepe bak met zeesterren, die je er zo uit mag pakken om ze te voelen. Het zijn een soort dikke zwarte drollen en ze voelen aan als een hard kussen, aldus Timo. Ik geloof dat het voor Mariëtte de eerste keer was dat ze ze vasthad en het viel reuze mee. Ze werd niet door de beesten opgegeten of vastgezogen. Yasmine was zich intussen met de therapeuten aan het voorbereiden.

Daarna zijn we richting het pad gelopen van waaruit we de therapie kunnen volgen. Het was toch wel weer spannend hoe ze zou reageren. We hadden hier wel bepaalde verwachtingen van, maar er is weinig voor nodig om het toch anders te laten verlopen.

Maar ons Yasje hield zich kranig. Althans, de eerste kennismaking met de oude vertrouwde GeeGee verliep zeer voorspoedig. Ze nam al snel het voortouw en was al kletsend en luid ´papa´ en ´mama´ roepend aan de zwem. Zelfs een dikke dolfijnenkus ontbrak niet op deze eerste dag. Op het dok werd er druk geborsteld, waarvan wij geen idee hadden wat dat toch moest voostellen. Ik had wel eens van borsteltherapie gehoord, maar wist er niet meer het fijne van. Toch maar even navragen…..

De opstelling van de doks zijn overigens veranderd ten opzichte van de vorige keer. Daar waar eerst een dolfijnenshow werd gegeven, voor, worden nu 3 kinderen behandeld. In het achterste gedeelte waar Yasmine de vorige keer ook therapie kreeg, volgen nu nog maar 2 kinderen therapie. Een derde dolfijn zwemt er wel bij in verband met de sociale cohesie met de andere twee dolfijnen.

Na afloop nagepraat met Astrid. Ze was erg tevreden over hoe de sessie verlopen was. Ze gaf aan dat Yasmine al erg vrij was en het lekker werken met haar was. Dat borstelen over de armen en benen heeft ze met harde en zachte borstels gedaan om Yasmine te laten voelen dat de armen en benen bij haar lichaam horen en dat je dat hard en zacht aan kunt raken. Daarnaast worden kinderen er rustig van.

Ik vond het frappant, want Yasmine is inderdaad heel erg gevoelig als er ook maar het kleinste rode plekje op haar huid zit, er een pleister geplakt moet worden of de nagels geknipt. Nu kijken hoe zich dat ontwikkeld.
Klein detail was dat Yasmine (de boys ook…) aardig rood waren. Vanmorgen zag ik dat Yasmine zelfs blaren op haar lip had, haar gezicht rood en gezwollen was en haar voeten ook aardig aan de rode kant. Fijn zo´n eerste indruk die je als ouders bij de therapeuten achterlaat.…..was het ook niet zo dat je een eerste indruk nooit meer over kunt doen……
Daan had voor haar snel in het winkeltje lippencrème gekocht. Gelukkig hadden we de factor 50 ook weer uit de koffers opgeduikeld en konden we redelijk zonwerend aan de therapie beginnen.

Na afloop hebben we nog wel bij de apotheek Calendula gehaald en zonnebrandje factor 100. Dat lijkt ons voor de eerste dagen wel afdoende, daarna beetje afbouwen.

Vanmiddag hebben Yasmine en ik voor Pampus gelegen. Ik dacht even naast haar te gaan liggen zodat ze zou gaan slapen en ik kon gaan lezen, maar het boek heb ik niet open gehad…
De jongens waren natuurlijk het zwembad niet uit te slaan, heerlijk. Morgen om 08.30 uur starten de jongens met het brusjesprogramma, kunnen wij even aan een aan de cappuccino en om 10.30 weer aan de start voor de therapie.
Inmiddels is het avond en heeft de Calendula al goed zijn werk gedaan. Hopelijk morgen een betere conditie van de huid en een goodbye van de lipblaren.

Ajo