Dag 17 Villa Bottelier, 26 april 2010

Bon Dia..

Vanmorgen was ik ons bed op aan het maken en vroeg me af waarom ik dat eigenlijk deed. Er is niemand die zegt dat ik dat moet doen en toch doe ik het. Niemand die er last van heeft als ik het niet doe en toch doe ik het. Als ik naar de kinderen kijk, ben ik eigenlijk wel een beetje jaloers op de manier waarop zij vakantie vieren.

Ze nemen twee zwembroeken mee, wat oude t-shirts en wat onderbroeken en tralala, koffer ingepakt en klaar is kees. Zit ik daar een potje moeilijk te doen om allerlei leuke setjes bij elkaar te verzamelen om er leuk uit te zien. Zien die kinderen er met dat weinige dat ze mee hebben, ook heel pittig uit. Maarja, zij hebben hun leeftijd en figuur mee, zullen we maar zeggen. En als je iets niet meer aan doet, gewoon op de grond laten vallen en weer oppakken als je het nodig hebt, of als je moeder roept dat ze gaat wassen. Ik geloof niet dat ik dat level ooit ga halen, ambieer het eigenlijk ook niet, geloof ik.

Vanmorgen weer een boek uitgelezen. Zalig, nummer 3! Het was zo’n ochtend waarop je beseft dat het een heerlijke ochtend is. Niets gepland, beetje relaxen, zwemmen en lezen. Gerrit Jan was namelijk op strooptocht voor een nieuwe telefoon. Daan merkte heel slim op toen hij vertrokken was, dat hij waarschijnlijk met de oplader in de knel komt, vanwege het andere voltage hier. Uiteindelijk kwam hij terug met een Simlock vrij toestelletje, weinig Nafjes en hij doet het ook nog prima en…..met Europese stekker aan de oplader.

Omdat ik een hele dag aan het zwembad ook wel zonde vindt, stelde ik voor om naar de Synagoge te gaan. Het is een oudje, middenin Punda (deel van Willemstad). De jongens stonden niet echt te trappelen, maar ze waren om toen we ze beloofden dat we daarna naar het strand zouden gaan. Ik heb weinig kennis van het Joodse geloof. Weet wel iets van Thorarollen af en vandaag heb ik geleerd dat een Yat, een handje is op een stokje, waarmee ze de tekst op de Thora aanwijzen. Dat mag je namelijk niet met je eigen vingers doen. Ergens met je ‘jatten’ van af blijven, weet je nu ook waar dat vandaan komt. Binnenin de Synagoge lag zand, moet woestijnzand uit de Sinaï voorstellen waardoor het Joodse volk gelopen heeft ten tijde van de uittocht uit Egypte. Daarnaast heeft het een dempende werking in de kerk. Mooie kroonluchters, zo’n 300 jaar oud. Wat de kinderen het meeste aansprak, was het keppeltje wat ze moesten dragen, de mannen althans. Natuurlijk moest Yasmine er ook één op, een roze wel te verstaan. Het was een beetje een bol model en ze leek net de paus. Binnenin stond van wie dat ding was geweest, krijgen de kinderen als ze de Bat Mitzvah doen, een Joodse plechtigheid.

Hoewel het weer bloedheet was, zijn we toch de Koningin Emmabrug (pontjesbrug) over gegaan, omdat er een cruiseschip afgemeerd lag. Dat kunnen we zien vanuit ons balkon en nu wilden we het wel eens van dichtbij zien. Op de weg er naartoe stond een hele grote dikke Antilliaan water te verkopen. Ik knikte netjes dat ik dat niet hoefde te hebben, kijkt hij naar Yasmine, die aan mijn hand liep. Maakt een vuist van zijn rechterhand en zeg POWER! En wat doet Yasmine, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, balt zij haar rechtervuist en slaat die tegen die van die man aan. Ze vond het erg stoer, maar had wel een beetje pijn aan haar vinger, want die knakte toen ze de ’vuistslag’ met de Antilliaan deed.

Het schip was overigens erg indrukwekkend.

Natuurlijk nog even wat aan de Handelskade gedronken, dat is de kade die je altijd in beeld ziet als het over Curaçao gaat, met die fel gekleurde huizen erop. Het blijft een leuk spektakel met die pontjesbrug die open en dicht gaat en het scheepsverkeer dat voorbij komt. Wat voel ik me toch rijk als we daar met z’n allen zitten. Het is genieten, genieten en genieten, zo met z’n allen te zijn en samen dingen te ondernemen. Wat wil een mens nog meer?

Na Punda richting Porto Marie gereden. De vorige keer dat we daar waren waren we er rond 17.30 uur en was het bijna leeg. Nu waren we er een stuk vroeger en was het redelijk vol. Het blijft een mooi strand met links als je aankomt een houten restaurantje, rechts een houten diveshopje en dito kleedhokken. Het strand is ongeveer 15 meter breed en een paar honderd meter lang. Er loopt een houten steiger een eind de zee in. Er ligt veel dood koraal op het strand. Het water is er erg helder en met palmbomen een echt bounty strand, het kan mij erg bekoren.

Lekker gesnorkeld en heel veel verschillende vissen gezien. Timo kan ze bijna allemaal opnoemen. Gerrit Jan deed ook een snorkelpoging, maar kwam snel alweer naar de stoelen terug, met een bloedspoor achter zich aan. Er spoot echt een straaltje bloed uit zijn hiel. Nu zou je kunnen bedenken dat hij aangevreten was door een Doktersvis, maar waarschijnlijk is dat niet. Wellicht heeft hij zich gestoten aan een steen en is er een klein spatadertje gesprongen. Omdat het bleef bloeden, is hij toch maar even langs de EHBO gegaan. Daar hebben ze hem opgedragen de voet vannacht hoog te leggen en zich heel goed te laten verzorgen door zijn vrouw……..dus dat doen we dan maar.

En morgen? Toch echt Jaanchies en de Knipstranden, of de mannen gaan duiken, maar dat hangt af van de plek waar ze gaan duiken en of het wondje aan de hiel dicht is. Anders is de kans op halvering van ons gezin zo groot als de haaien het bloed ruiken…….

One Response to “Dag 17 Villa Bottelier, 26 april 2010”

  1. De Verloopjes Says:

    Bed opmaken? Laat toch lekker openliggen. Het schijnt ook beter te zijn voor (of eigenlijk tegen) de huismijt. Wat een mooie foto’s weer, vooral die van dag 16. En hoewel het weer hier steeds lente-achtiger wordt, lijkt het me zalig om de hele dag te zweten in een hemdje en korte broek. Af en toe een duik in je zwembad … Keep on dreaming!
    Beterschap met je voet, GJ. En Lidy? Is de duim alweer uit het verband? Voorzichtig met die haaien daar.

    De kusjes, JWSKM

Leave a Reply