Dag 14 – therapiedag 10 Villa Bottelier, 23 april 2010

Bon Dia..

Vandaag zoals ik gisteren al zei, de laatste therapiedag. Helaas…

Ik was vanmorgen wat weemoedig. Kwam niet op gang, maar besloot toch maar om met Gerrit Jan, Yasmine en de jongens mee te gaan om de boys naar het Brusjesprogramma te brengen om 08.30 uur.

Daarna heb ik mezelf getrakteerd op een heerlijke bleuberry muffin als ontbijt met een zalig capuutje. Het was me zelfs niet gelukt om voordat we gingen wat te eten.

Omdat we toch voldoende tijd hadden, gingen we even de spullen in het CDTC office zetten. Daar kwam ik het boek ‘upside Down’ tegen. Dat is een fotoboek met allemaal kinderen met het Downsyndroom erin, toegelicht met een stukje tekst van de ouders. Misschien niet zo’n goed idee in mijn emobui… De meeste stukjes toch wel halleluja verhalen, terwijl het soms gewoon buffelen is als broer of zus of ouder van een kind met een handicap. Niemand zal er uit zichzelf voor kiezen, je hebt er gewoon mee te dealen.

Één stukje vond ik erg mooi. Daarin stond dat het krijgen van een kind met een handicap is als een druppel in stilstaand water. Als de eerste ring in het water, meestal het stamgezin, het bericht verwerkt heeft, breiden de cirkels zich steeds verder uit en krijgen steeds meer mensen met je kind te maken. Voor velen in die cirkels is het vaak een eerste kennismaking met een gehandicapt kind. Zo was het ook voor ons. Natuurlijk heeft het ons ook een hoop gebracht. Als ik voor mezelf spreek, ik beken het maar eerlijk, een controlfreak op allerlei niveaus, heeft het me geleerd om niet té ver in de toekomst te kijken. Niet alles te willen plannen of te willen weten, maar op zijn tijd stilstaan, evalueren en kleine stappen vooruit zetten. En ja, natuurlijk maak ik me soms zorgen over de toekomst, maar hier in Curaçao vanuit mijn plekje op de porch houd ik voor dit moment maar op ‘wie dan leeft wie dan zorgt’.

Gelukkig heeft ze drie broers denk ik dan maar.

Okay, genoeg serieus geschreven. Nadat ik het boek dichtgedaan had, ging Yasmine naar therapie. Ik ben halverwege afgehaakt om met het brusjesprogramma mee te gaan snorkelen. Even geen geflaneer, maar lekker zwemmen, visjes bekijken. We hebben gezwommen in een soort binnenbaai, onder de brug door die naar het Seaquarium leidt. Bij het strandje van Hemmingway ben ik afgehaakt, omdat ik op tijd terug moest zijn voor het afscheid van Katja en Astrid. We hadden bij Penha gisteren een cadeaubon voor elk gekocht en een lekker potje crème. Yasmine was ook meegeweest om het te kopen. Ze had het meteen maar even tegen Katja en Astrid gezegd dat ze een cadeau voor hun gekocht had. Typisch Yasmine, ze vindt het zo leuk, dat ze het niet voor zich kan houden.

Ik heb het deze keer droog gehouden bij het afscheid nemen. We hebben weer mooie foto’s meegekregen, inclusief CD met foto’s en een DVD. We hebben pas een klein stukje gezien en dat zag er al erg goed uit.

Wat hebben we een leuke, fijne, enerverende, leerzame tijd gehad de afgelopen 14 dagen. Yasmine heeft het vandaag afgesloten en alles uit de kast gehaald. Ze heeft bijna alle oefeningen alleen gedaan. Wat was ze trots en wij niet minder. Ze heeft zelfs een (dolfijn)diploma meegekregen omdat ze bepaalde afspraken met GeeGee gemaakt heeft. Hij komt thuis aan de deur te hangen, naast haar ‘kanjerposter’.

‘s Middags watershiatsu gedaan voor paren. De kinderen hadden we maar thuis gelaten, omdat we de workshop op het strandje aan de overkant van Hemmingway deden. Als we de kinderen daar op het strand hadden gelaten, hadden ze helemaal dubbel gelegen om waar wij mee bezig waren.

De workshop werd gegeven door Lisa. Gerrit Jan bood zich meteen aan als vrijwilliger om de oefening op uit te proberen. Je moet het je voorstellen, dat één iemand staat in het water, de ander ligt relaxed op het water. Degene die staat houdt de arm achterlangs het hoofd en steunt met de hand op de schouder. De arm van de liggende figuur, gaat achterlangs de staander. De andere hand van de staander ligt onder tegen het bekken van de ligger. Snapt u het nog? Eigenlijk staat er één die de ander als een baby in z’n arm houdt. Onder de knieën heb je dan zo’n drijfslang, zodat je benen blijven drijven.

Het kan zeer ontspannend zijn. Ik had het voornamelijk heel erg koud, wat eigenlijk wel gek is, omdat het nog steeds een graad of 30 is en de watertemperatuur ook zeer aangenaam. Gerrit Jan kon zich beter overgeven, maar dat kwam omdat ik hem zo lekker vasthield.

En na zo’n drukke dag zijn we bij Il Forno aan de Caracasbaaiweg geweest om een paar pizzaatjes op te pikken en heerlijk thuis op te smikkelen.

En morgen? Daar zijn we nog niet uit. De jongens willen uitslapen. Ik wil wat gaan doen, liefst ‘s morgens vroeg. Misschien Willemstad? Ik laat het u weten.

Fijne dag!

 

One Response to “Dag 14 – therapiedag 10 Villa Bottelier, 23 april 2010”

  1. tante Bep Says:

    He lekkere dingen,

    Wat zien jullie er weer super uit met de dolfijnen. De foto dat de dolfijn Timo een kusje geeft en degene waar de dolfijn net uit het water komt is echt super.
    Als ik dat zo allemaal lees ben ik wel jaloers maar ja gelukkig is het hier ook lekker weer nu en vermaak ik mij wel met de goudvissen in de vijver.
    Nou, nog een hele fijne vakantie deze laatste dagen en tot horens.

    Veel plezier,

    Groetjes uit Zwolle van iedereen,

    Eus

Leave a Reply