Archive for April, 2008

Kas di Bula, 16 april 2008 – 3e therapiedag

Thursday, April 17th, 2008

Vanmorgen zoals gewoonlijk weer lekker vroeg opgestaan, rond 06.30 uur. De temperatuur is hier dan al zeer aangenaam. Je ziet de natuur ontwaken. We wilden vandaag even niets doen. Achteraf maar goed ook, want ik vond het echt warm vandaag. Had last van de hitte. Denk dat het zo’n 35 graden was. De kinderen hebben goed geslapen, de eerste nacht in dit huis. Ze zijn ook zo uitgeput als ze ’s avonds het bed induiken.

Hoewel we vroeg opgestaan waren, hebben we ons toch nog moeten haasten om op tijd bij de Kids Seaclub te zijn. We zitten al aardig in het relaxritme. De jongens hadden er echt zin in vanmorgen. Er staat vanaf vandaag namelijk een uur snorkelen op het programma en dat is natuurlijk ook erg top. Gerrit Jan, Yasmine en ik hebben een capuutje gedronken en hebben vanaf het terras naar de mensen gekeken die op commerciële basis met de dolfijnen zwommen. Kinderen vinden het een geweldige ervaring, en zelfs de grootste stoere mannen zie je veranderen in kleine kinderen als ze met de dolfijnen bezig zijn.

Om 10.00 uur zijn we naar de zeeleeuwenshow geweest. Verzamelen bij een meetingpoint, waar een Curaçaonaar ons met veel charme en in allerlei talen te woord stond. Tijdens de show werd er van alles uitgelegd over de zeeleeuw. De voorste rij zat er bijna bovenop. Er werden wat kunsten vertoond, was leuk om te zien. Alles bij elkaar duurde het 20 minuten. Daarna kon je nog een kus van de zeeleeuw krijgen, maar daarvoor hadden we helaas té weinig tijd, want we moesten weer naar de therapie. Yasmine werd erg verlegen toen de twee therapeuten naar haar toekwamen. Maar toen ze haar zwemtas ging pakken, was het ijs alweer gebroken.

Nadat ze haar surfpak binnen aangetrokken had, naar buiten kwam en richting dok ging, ben ik ook weer naar de brug gegaan, van waaraf ik Yasmine kan volgen. Gerrit Jan volgende een workshop van het hoofd van de therapeuten over de dolfijntherapie. Het was in het Duits, maar hij heeft er veel van opgestoken. Vooral het enthousiasme van die Marco spreekt je aan, pakt je.

Yasmine had er duidelijk zin in. Het straalde van haar af. Ze ging meteen zitten om GeeGee te laten weten dat ze er was. Er werden weer diverse oefeningen gedaan zowel in het water als op het dok. Ik hoorde haar op de brug tegen Nicole, die met haar in het water was, kletsen. Dat is heel wat anders dan de eerste dag. Je kunt het ook op de foto’s zien, ze glimt gewoon. Op het laatst mocht ze GeeGee een vis geven. Maar GeeGee was zo druk met haar een kus op de voet te geven, dat ze de hele vis niet zag.

De jongens hadden een vriendje hier mee naar toe genomen. Hij is een broer van een van de therapiekinderen. Het klikt goed onder de jongens, dus dat was zwemmen geblazen en daarna uitpuffen op de bank voor een film. Even uit de zon.

Intussen dat ik dit zit te typen, voel ik de muggen steken. Even een beetje sprayen. Het waait hier veel minder dan in Kas di Sono, er zitten hier veel meer muggen, maar vooral ook mieren. Zo maar even de beheerder hierover bellen.

Vanmiddag met Yasmine en Timo boodschappen gedaan. Nu maar in doosjes door de inpakknullen laten doen in plaats van al die plastic tasjes, is beter voor het milieu. Taart zit er natuurlijk ook bij. Vijftien jaar samen, wat een tijd al. Bijzonder om het juist nu te vieren. Dank voor jullie felicitaties.

Het is nu 19.00 uur. Gerrit Jan is met de jongens, Lesley naar huis brengen. Hij en zijn familie zitten vlakbij het CDTC. Yasmine is op de bank in slaap gevallen en ik maak dit stukje nog even af. Ik ben ook Total loss. Het zijn ook intensieve dagen. Waarmee we druk zijn? Gewoon met niets doen en toch ook weer een heleboel. Slaap lekker en tot morgen.

PS. Video opnames op de site gaat helaas niet lukken. We hebben één kabeltje niet. Die beelden bewaren we voor thuis.

Kas di Bula, 15 april 2008 – 2e therapiedag

Wednesday, April 16th, 2008

Allereerst iedereen bedankt voor jullie reacties. Het is fijn om te weten dat zoveel van jullie met ons meeleven.

Vanmorgen weer vroeg opgestaan. Om 08.00 uur zou immers de verhuurder bij ons op de stoep staan, om ons bij de verhuizing te begeleiden. Nog even de laatste dingetjes afwassen en we waren klaar voor vertrek. Kas di Bula ligt op een ander villapark, Girouette. Dat is een stuk dichterbij het CDTC. Nu was Kas di Sono mooi, maar dit is van een geheel ander kaliber. Het is een stuk groter en doet erg Amerikaans aan. Beetje tacky wel. De kinderen waren meteen verkocht. Helaas moesten we meteen door naar het CDTC, omdat de Kids Sea club om 09.00 uur zou beginnen.

Bij het kantoor stond Christel klaar, die de kinderen deze 14 dagen zal begeleiden. Het is een groep van kinderen in de leeftijd van 5 t/m 12 jaar. We hadden de jongens geïnstrueerd wel leuk mee te doen, want het gevaar bestaat dat het voor hun té kinderachtig is en dat ze dan gaan keten. Voor het kantoor zat ook de vader van Lleyton, Arjan. Hem, hun andere zoon Lesley, en zijn vrouw Miranda hadden we gisteren al ontmoet. Lleyton zit naast Yasmine op het dok, op dezelfde tijd. Met Arjan en later Miranda hebben we al pratend de tijd doorgebracht, totdat de therapie zou beginnen.

Yasmine had er weer zin in. Ze ging gewillig mee. Kwam even later in surfpak uit het kantoortje en vertrok richting het dok. Wij weer snel erachteraan om op de brug haar verrichtingen te bekijken. Het blijft geweldig om je kind zo bezig te zien. Je zag haar vorderingen maken in het contact met de dolfijn. Daar waar ze het gisteren nog eng vond, was het vandaag al een stuk aangenamer. Op een gegeven moment was ze met haar voeten aan het spetteren en volgde GeeGee haar, door met de staartvin te spetteren. Ze vond het geweldig. Ook het meeglijden met de dolfijn, zowel op haar buik als op haar rug ging goed. Ze wist dat wij op de brug zaten en af en toe kwamen ze richting ons gezwommen. Ook zagen we Yasmine op een van twee plaatjes wijzen. We snapten niet goed wat hier de bedoeling van was. Daarna ging er een stok in het water en liet Yasmine GeeGee daar overheen springen. Geweldig om te zien. Achteraf bleek dat Yasmine uit twee plaatjes dan mag kiezen wat ze wil doen. Ze koos voor de stok. Daarna weer een stuk oefeningen doen op het dok om vervolgens na een half uur weer het water in te glijden.

Na afloop komen de therapeuten naar ons toe om te vertellen hoe hun bevindingen zijn geweest. Yasmine kwam met hen mee en vertelde al honderduit. Inmiddels waren de jongens ook al weer gearriveerd. Die werden meteen, met Yasmine, door de stagiaire weer meegenomen om ‘op te ruimen’, zodat wij even rustig na konden praten. Wat de therapeuten aangaven was, dat Yasmine veel meer kan dan dat ze laat zien. Ze hebben geprobeerd om haar uit te dagen, door haar hardop een vraag uit te laten spreken b.v. mag ik drinken. Dat wilde ze niet zeggen, en kon ook het spelletje niet plaatsvinden. Ze moest huilen en ging op de grond liggen. Toen bleek dat de andere therapeut het spelletje mee ging doen, vond Yasmine dat toch niet in de haak. Ze deed vervolgens wat haar gevraagd was en werd daar ook voor beloond. Dat uitdagen willen ze herhalen om te kijken wat ze bij Yasmine los kunnen maken. Door Yasmine meer zelfvertrouwen te geven dat zij bepaalde dingen wel kan, zodat ze ze ook laat zien. Het zal voornamelijk gaan om de taal/spraak in combinatie met die concentratie en dergelijke.

We zijn benieuwd en gaan voorlopig gewoon door met genieten om onze spruit zo bezig te zien met het water en de dolfijn. Dat kan ook, omdat we weten dat de jongens goed ondergebracht zijn. Ze kwamen zeer enthousiast terug van hun club. Ze waren in de viskeuken geweest, hadden de zeeleeuwenshow gezien en wisten al van alles te vertellen over de dieren in het Seaquarium. Erg leuk en ze hadden het alledrie echt naar hun zin gehad. Ze hebben ook leuke contacten met de andere kinderen. Lesley heeft zich ook aangemeld voor de cursus ‘assistent dolfijntrainer 1′ en gaat die samen met Daan en Jurgen doen.

Na het therapiegebeuren zijn we afgezakt naar Mambo beach. We hadden honger en dorst. Het ligt op loopafstand van het CDTC. Voor Mambo beach moet je wel wat betalen, maar dat is niet veel. Het is een echt bountystrand met palmbomen, prachtig blauwe zee en als je goed oplet, mooie vogels. Gerrit Jan en ik hadden ons genesteld op een ligbed onder een boom (geen badkleding bij ons). De kinderen zijn de hele tijd in het water geweest. En ja, ook Yasmine. Hoe die het allemaal volhoudt is me soms een raadsel. Lekker broodje gegeten met frietjes en wat gedronken.

Omdat we om 17.30 uur weer bij het CDTC moesten zijn voor een ontmoeting met alle therapiekinderen en hun families, moesten we op tijd weg. Even langs de plaatselijke supermarkt gereden. Het is zo leuk, alles gaat hier op z’n dooie akkertje. Eerst afrekenen, pinnen kan gewoon. Daarna is er een jongen die alle boodschappen voor je inpakt. Het is wel de gewoonte om een fooi te geven, rond Nafl 1,00. Daarna kom je langs een controleur, die nauwkeurig de bon bekijkt, er een knipje in geeft als okay, maar niet de moeite neemt om ook daadwerkelijk in de zakjes te kijken. Die laatste security staat overigens niet overal. Nee, haast hebben ze hier niet, kan ik nog wat van leren.

Thuis gekomen lekker wat gedronken en ja hoor, de kinderen zaten alweer in het zwembad. Met moeite kregen we ze eruit om ons klaar te maken voor het happy hour op het CDTC. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zoveel zin in had, ook niet echt de behoefte voelde om de ander families te ontmoeten, maar het was erg gezellig. We kwamen té laat binnen. Viel natuurlijk wel op, want met z’n zessen schuif je niet zomaar even aan. Het team had zich al voorgesteld. Daarna zijn we bij een ander Nederlands stel gaan zitten, welke voor de tweede keer hun zoon de therapie laat volgen. Leuk gesprek gehad en er waren veel overeenkomsten in het omgaan van een kind met een handicap, ook ten opzichte van de andere gezinsleden. Grappig eigenlijk wel.

Rond 19.30 was het tijd om te vertrekken. Thuis nog even wat yoghurt gegeten en de kinderen liggen inmiddels op bed. Yasmine ligt riant in een tweepersoonsbed op een eigen kamer. Timo idem dito. Daan en Jurgen slapen samen. Wij liggen aan de zijkant van het huis. Hebben een slaapkamer waar we met z’n zessen makkelijk zouden kunnen slapen. Aansluitend is een royale badkamer met kleedkamer. Beetje overdreven eigenlijk wel. Je zou elkaar hier nog kwijtraken.

Ik denk dat wij ook bijtijds naar bed vertrekken. Het zijn inspannende dagen, maar we genieten er zo ontzettend van.

Kas di Sono, 14 april 2008 – Eerste therapiedag

Tuesday, April 15th, 2008

Vanmorgen weer lekker vroeg opgestaan. Het is dan heerlijk om op de porch te gaan ontbijten. De temperatuur is hoog (31 graden), maar er staat continue een aangename bries. Wat is het leven toch verrukkelijk.

Het was een emotionele dag. We waren er al een beetje op voorbereid. We gingen ruim op tijd hier de deur uit. De eerste dag wil je tenslotte niet te laat komen. Op CDTC aangekomen zijn we eerst het kantoortje binnen gegaan om entreebewijzen op te halen en een invalidenparkeerkaart. Hebben we niet echt nodig, maar altijd handig om dichtbij het centrum te parkeren. Niet dat het echt heel veel uitmaakt.

Yasmine wist heel goed wat er ging gebeuren. Ik was gespannen voor de dingen die komen gingen. Je ziet ouders met andere gehandicapte kinderen in de weer. Dat alleen al zet je weer even flink op de kaart. Je bent hier niet voor de lol, maar je wilt je kind iets meegeven. Je bent ouder van een kind met een handicap. En er zijn er meer zoals wij. Er kwam een alleengaande moeder met een zwaar gehandicapt kind aan, gedragen in haar armen. Een ander Nederlands stel met opa en oma en één zoon. Zij hadden, net als wij, hun andere kind al toevertrouwd aan de begeleiders. De kinderen maakten gelijk kennis met elkaar. Zij ontmoeten elkaar immers morgen bij het Broertjes en Zusjesprogramma.

Na de eerste kennismaking met Nicole (psycholoog en gezinstherapeut) en Sanne (logopedist) en Jori (stagiaire) gingen we met hen in gesprek om de doelen voor de therapie te bepalen. Yasmine werd intussen door Jori meegenomen. Ze mocht een pak uit gaan kiezen. We waren goed voorbereid. Gelukkig maar, want de therapeuten konden weinig over het Albright syndroom vinden. We hadden diverse rapporten van onderzoeken die Yasmine onlangs op Mariëndael had ondergaan. Dat bleek een goede ondersteuning bij het bepalen van de doelen. Na een half uur werden we voorgesteld aan de staff van het CDTC. Allemaal gedreven mensen die staan voor hun zaak. Ze zijn enthousiast en dat pakt je.

Bijna aan het einde van het praatje kwam Yasmine voorbij pareren in haar pak. Met de therapeuten ging ze gewillig mee. Nu had ik natuurlijk geen aandacht meer voor het praatje, maar wilde mijn kind volgen. Het andere stel had inmiddels ook hun zoontje voorbij zien komen. We werden meegenomen naar het therapiegedeelte, waar we via een brug over de nieuw aangekomen dolfijnen, naar een andere brug konden. Van daaruit hadden we perfect zicht op het dok waar Yasmine op zat. Het was zo overweldigend om haar zo bezig te zien. Hoe ze het water inging. Ik werd me er zo van bewust dat dit het moment was waar we 1,5 jaar op gewacht hebben. Het moment was er NU…………………

Jurgen zei dat mama huilde, omdat ze het zo leuk vond, niet van verdriet. En ik denk dat dat inderdaad ook zo was.

Hoewel Yasmine hier de hele dag in het zwembad ligt, vond ze dit toch wel van een andere orde. Al snel nam Nicole haar mee het water in, maar de dolfijn van dichtbij is toch wel groter dan gedacht. Haar dolfijn heet GeeGee en is de oma van de dolfijnengroep. Ze is 25 jaar oud en draait al vanaf het begin mee. Ze is rustig en erg lief dat past prima bij Yasmine. De eerste keer dat ze het water inging, was Yasmine bang. Maar je ziet dat dat gesneden koek is voor de therapeuten en die probeerden haar spelenderwijs uit te dagen. De dolfijn ging geweldig mee.

Na een tijdje gingen ze op het dok diverse oefeningen doen. Yasmine had toen een handdoek om en alleen maar oog voor de mensen om haar heen. Ze wist wel dat wij op de brug stonden, maar was ons weer snel vergeten. Er waren dingen in haar buurt die haar meer interesseerden, en terecht. Na afloop wordt er gedoucht. De therapeuten sluiten de therapie af met een gesprek met ons om door te spreken hoe de sessie verlopen is. Toen maakten we ook kennis met Lotte, de dolfijntrainster.

Donderdag a.s gaan we de familyswim doen. Ik maakte meteen duidelijk dat we met z’n allen het water in wilden, normaliter is het maximum 3 personen. Dat was dus zo geregeld. De andere deelnemende families hebben de familyswim op zondag. Maar omdat wij met meerderen zijn staan wij op de donderdag gepland. Yasmine gaat dan niet mee.

Verder staat morgen dus om 09.00 uur het Brusjesprogramma op stapel. Timo is al druk met de materie bezig. Weet al dat het Tuimeldolfijnen zijn waar Yasmine mee zwemt. Dat stond immers ook in het boek dat Daan van tante Mieke gekregen had. Dat noemde hij terloops wel even aan de therapeuten.
Voor ons als ouders zijn er workshops. Morgenavond happy hour, waarin we kennis maken met de andere families. Verder nog een ontspanningsworkshop, echt iets voor mij en nog wat info over het omgaan met bepaalde handicaps. Daarover vast later meer.

Morgen ook de verhuizing van Kas di Sono naar Kas di Bula. Spullen staan al bijna weer ingepakt.Het is inmiddels 19.30 uur. We hebben net gegeten en het hele stel ligt voor Pampus. De aircootjes in de slaapkamer staan aan en het belooft weer een zwoele nacht te worden.

Oja, Yasmine heeft al een mooie Curaçao zwemtas gekocht, mama een blikken Gekko voor aan de keukenmuur en Timo een heuse zwembril met snorkel.

Eindelijk zijn er dan toch ook foto’s op de weblog.

Monday, April 14th, 2008
Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar het is mij dan toch nog snel gelukt.
Op een of andere manier wilde het op de eenvoudige manier volgens de weblog methode maar niet lukken. Dus heb ik gezocht naar een andere manier. Een beetje logisch nadenken en dan kom je er wel. Het is wel enigszins omslachtig en het kan vast makkelijker, maar het werkt. Ik ga niet uitleggen hoe, dat mogen jullie een andere keer vragen, als jullie dat willen.
Dus vanaf nu kunnen jullie een kleine selectie van de foto´s alvast zien op deze weblog op de pagina foto´s (de nieuwste komen boven aan). Ook zullen er in de berichten foto’s komen te staan.
groet
Gerrit Jan

Kas di Sono – 13 april 2008 – Tweede dag

Monday, April 14th, 2008

Ik geloof dat het vanmorgen 06.30 was dat we aan het ontbijt zaten. De kinderen hebben een redelijke nacht gehad. Ik heb niet goed geslapen. Deels vanwege alle indrukken die ik opgedaan heb, deels de airconditioning die wat mij betreft té koud stond. Vannacht maar een graadje hoger zetten (24 graden).

Met het ontbijt krap achter de kiezen, was het zwembad weer aan de beurt. De kinderen kunnen er geen genoeg van krijgen. Ook Yasmine niet. We hebben ze er tussen de middag echt uit moeten trekken, anders waren ze er de hele dag in gebleven. Toch wilden we vandaag een stukje van het eiland verkennen en natuurlijk kijken hoe we naar het CTDC (trainingscentrum) moeten komen.

Het kostte ons ongeveer een half uur om daar te komen. Even wennen aan de verkeersregels, die iets afwijken van de onze. Het verkeer op de doorgaande weg gaat voor. Dus niet altijd het verkeer van rechts, op een gelijkwaardige kruising. Invoegend verkeer moet ook wijken voor het doorgaande verkeer. Ook het rijden in een automaat is aanpassen, maar het went snel.

De entree van het CDTC, gaat via het Seaquarium. Daar moet je normaliter voor betalen. Nadat Gerrit Jan uitgelegd hadden dat we kwamen kijken i.v.m. de therapie voor morgen, werd er meteen een bewaker opgetrommeld, die ons persoonlijk naar het stukje therapiecentrum bracht. Dat is een onderdeel van het Seaquarium. Ik had verwacht dat het hele gebeuren veel groter zou zijn, maar dat is niet zo. Gerrit Jan schat het ongeveer op 200 m2. Er is een bassin met dokjes, waar de therapie gegeven wordt. Dat ligt achter het gedeelte waar de dolfijnen zwemmen.

Verder zijn er diverse aquaria met zeedieren erin, een bad met Zeeschildpadden, een boot waar je onderin door glas naar de vissen kunt kijken en baden waar je dieren kunt aaien, zoals een zeekomkommer, zeester of zee-egel. Ook Anita bleek niet te ontbreken. Deze schildpad had een hoofdwond overgehouden aan een aanvaring met een ander dier. Ze is nu ook in therapie en maakt het goed. Achterin is een gedeelte gereserveerd voor de dolfijnshow, waar Daan en Jurgen volgende week gaan optreden.

Toen de rest van het stel onderin de ´glasboot´ zat, ben ik boven op het dek gaan staan, met m´n gezicht in de wind. Ineens realiseerde ik me dat hier een stukje toekomst ligt van onze dochter. Dit is wat we voor haar willen, haar ontwikkelen en alles geven wat in onze macht ligt om haar zoveel mogelijk op de rit te zetten. Dat we 1,5 jaar bezig zijn geweest om dit te realiseren en nu staan we er. Het was erg heftig. Er is ook zoveel gebeurd……………………Pfffffffff.

Na een tijdje het terrein verkend te hebben, Jurgen heeft nog een oud nummerbord gekocht als souvenir, zijn we weer huiswaarts gekeerd. Nog even langs een kleine supermarkt annex kroeg om nog brood en sausjes te halen. Daarna de worstjes op de BBQ gelegd en lekker op de porch gegeten.

Het is nu 19.30 uur. Iedereen heeft lekker gedoucht, is door mama ingesmeerd met After Sun. Yasmine en Timo liggen inmiddels op bed. Ik werk het logboek bij en we gaan zo dadelijk de laatste voorbereidingen doen voor morgen. Ik heb er zin in en we gaan er voor!

Zaterdag 12 april 2008 – De Heenreis

Sunday, April 13th, 2008

Vanmorgen om 08.00 uur vertrokken. De buurtjes hadden hun wekkers gezet om ons uit te kunnen zwaaien. Erg gezellig.

De reis naar Schiphol verliep prima. Het was niet druk op de weg, dus lekker doorkachelen naar Amsterdam. We hadden via internet Smartparking geboekt. Dat betekent zoveel als bij binnenkomst op Lang Parkeren, je creditcard door de machine halen en doorrijden. Vervolgens de bus richting vertrekhal 2 genomen. Ook daar waren we er vlot door. We hadden via internet immers de vlucht bevestigd. Ook bij de band voor de kofferinname stonden we als eerste in de rij. Volgens de dame achter de computer was het een rustige dag voor Schiphol, zo’n 10.000 passagiers.

Lekker ontbijten op schiphol

Omdat we ’s morgens ons alleen aangekleed hadden, hebben we op Schiphol ontbeten. Dat moet je niet te vaak doen, want het was een rib uit ons lijf. Nu hebben we ook al hele knullen die ook flink kunnen eten. Yasmine had een flesje chocomel. Natuurlijk moest er flink door het rietje geblazen worden, dus haar nieuwe zomerjas en rok hadden meteen een andere kleur. Goed begin…

Daarna lekker naar de gate, E4, gelopen. Daar stond wel een rij, maar dat liep uiteindelijk ook wel vlot door. Strenge controle, laptop en dergelijke moest uit de tas. Gerrit Jan moest gefouilleerd worden, want dat apparaat ging af. Ik snel een foto maken, maar die vlieger ging niet op. Ik moest hem van de security weer wissen. Toen we wilden gaan zitten, maakte iemand er ons op attent, dat gezinnen met kinderen voorrang hadden met boarden. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Door de drukte heen baanden we ons een weg naar voren. Om 12.00 uur taxiede het vliegtuig naar de baan en zoef, weg waren we. De drie jongens zaten op een rij vanaf het raam. Daarnaast zaten wij, na het gangpad.

De reis was lang. De kinderen hebben zich prima gedragen, maar na een aantal uur weet je echt niet meer wat je moet doen. Gelukkig waren er filmpjes om naar te kijken en hadden we wat leesvoer mee. Maar toch….

De reis duurde trouwens bijna 10 uur, in plaats van de 9 die ik in m’n hoofd had. En dat is gewoon een flinke tijd. Moet wel zeggen dat het personeel het vuur uit de sloffen liep, want het ontbrak ons aan niets. Of zoals de kinderen het zeiden, ‘mama, ik weet nu wel waarom het zo duur is, want we worden wel verwend.’ Tja..

Verder is het geweldig gegaan. Zelfs Yasmine is de hele tijd wakker geweest. Het vliegtuig uit, de paspoortcontrole en het ophalen van de koffers was zo gepiept. Eenmaal buiten stond er een meneer met een naambordje ‘Roelofsen’ erop. Ze waren met twee auto’s, voor het geval het allemaal niet in eentje paste.

Het eerste stuk van vliegveld Hato naar Willemstad, is ronduit armoedig. Het verschil tussen arm en rijk op Curaçao is erg groot. Er stonden veel onafgebouwde huisjes, huisjes met golfplaten en dergelijke. Jurgen merkte ook op dat het naar brand stonk. Dat komt van de olieraffinaderij die hier aan 300 mensen werk verschaft.

Eenmaal bij Willemstad aangekomen, zie je eerst een stuk dat beduidend armer is. Verderop mooi opgeknapte huizen in allerlei felle kleuren. Het ziet er in de zon geweldig uit. Voorbij Willemstad nog enkele minuten gereden richting Jan Sofat. Dat is een groot villapark dat 24 uur per dag bewaakt wordt. Hierop staat ook ons huis, Kas di Sono.

Rond 11.00 uur NL tijd waren wij bij Kas di Sono. Geweldig huis, geweldig zwembad, alles erop en eraan. De kinderen, ondanks dat het zo laat was, hadden binnen no time hun zwemkleding aan en lagen in het zwembad. Zelfs Yasmine. Die had tenslotte 10 minuten in de auto geslapen, dus die vond dat ze er wel weer tegen kon.

De hitte valt me ook erg mee. Het was 31 graden toen we aankwamen, maar er stond ook een heerlijke wind. Die maakt het erg aangenaam.

Met het echtpaar dat die verhuur doet nog even e.e.a. doorgenomen. Jurgen en Gerrit Jan zijn boodschappen doen, want er moet tenslotte twee dagen gegeten worden. Ze hebben de kaart mee, dus ik hoop dat ze het kunnen vinden en ook weer heelhuids terugkomen. Daar is nu het wachten op.

Voor dit moment, het is nu 1.19 uur NL tijd op 13 april 2008, ziet het er veelbelovend uit. Wat ons betreft is het nu al top en we moeten eigenlijk nog beginnen. Maar het gevoel van buitenleven, los te zijn van alles thuis en lekker met ons zesjes aan te klungelen, dat is voor mij al vakantie. Het is nu té laat om nog foto’s op de site te zetten, dus die komen morgen. Als de mannen terugkomen van de boodschappen gaan we nog een klein hapje eten en dan lekker slapen. Tot morgen!

Elst, 11 april 2008

Friday, April 11th, 2008

De dag vóór vertrek. Gerrit Jan is extra vroeg opgestaan om ons alvast via internet in te checken. Helaas lukte dat niet, maar later op zijn werk kreeg hij het wel voor elkaar. Zoals het er nu naar uitziet zitten we ergens ter hoogte van het midden van de vleugel, met z’n zessen naast elkaar, in twee blokken.

De kinderen zijn vandaag nog gewoon naar school gegaan. Om twaalf uur even bij Daan op school gekeken naar het olieplatform, dat hij met wat klasgenootjes van Meccano in elkaar gezet had. Zag er erg professioneel uit, met een zonnepaneel dat een wieltje in werking zette.

Vanmorgen ook nog wat laatste toiletspullen ingepakt. Langs de stort geweest om wat afval weg te brengen. Vier keukenstoelen weggebracht, die gestoffeerd worden tijdens onze vakantie.

Ook nog gekeken of de gesponsorde Gibo mega handdoek nog ergens in de koffer kon. Eigenlijk plek genoeg, want zomergoed kost niet zoveel ruimte.

Buurtjes hebben ons gedag gezegd, we hebben veel mail en telefoon ontvangen. Erg leuk. Even nog langs oma, die toch wel zenuwachtig is, omdat wij er twee weken tussenuit zijn.

Tussendoor de jongens met de tondeuse onder handen genomen. Niets is zo lekker met die hitte, als een gemillimeterd koppie. Het kostte wat moeite om ze ervan te overtuigen en een weddenschap met papa moest er aan te pas komen.

Nu lekker slapen en morgen gezond weer op.

Het plan is om rond 08.00 uur te vertrekken. Dus als je ons uit wilt zwaaien…………..

Elst, 9 april 2008

Wednesday, April 9th, 2008

Nog 3 nachten slapen en dan is het eindelijk zover. We hebben er lang op moeten wachten en dan is zaterdag het moment daar. We zijn eraan toe. We hebben er zin in, de spanning stijgt hier wel een beetje. We zijn er eigenlijk wel helemaal klaar voor.

De dakkoffer ligt erop. De koffers staan al twee weken ingepakt. Dat kon ook prima, want we weten zeker dat we mooi zonnig weer hebben en die kleding hebben we in Nederland op dit moment echt niet nodig.

Nog even een medisch paspoort voor Yasmine gehaald i.v.m. de medicijnen die ze meeneemt. Zeker naar een land als Curaçao, waar streng gecontroleerd wordt op drugs en dergelijke is het verstandig om deze gegevens bij de hand te hebben.

We hebben een nieuwe videocamera gekocht, die moet ik nog even uitproberen. We hadden hem besteld, maar kon op het laatste moment niet geleverd worden, dus dat werd later en later. Nu is het nog kort dag om hem uit te proberen, maar ik denk dat dat nog wel gaat lukken.

Natuurlijk ook nog even duiken in het boekje over Curaçao. Kijken wat leuke tripjes zijn, hoewel we voornamelijk druk zullen zijn met de therapie en het programma voor de kinderen.

Onderzoeken van Yasmine, uitgevoerd op Mariëndael gaan mee. Dit om de doelen voor de therapie vast te stellen. Naast taal/spraak willen we ook inzetten op een stuk concentratieverbetering en beurtgedrag. Maandag zal dat uiteengezet worden in het eerste gesprek, voordat de therapie aanvangt.

Yasmine snapt goed wat er gaat gebeuren, maar ik denk als ze straks oog in oog met de dolfijn staat, het toch wel even slikken zal zijn. Maar…..genoeg expertise daar, dus ik ga ervan uit dat ook Yasmine haar angst wel zal overwinnen.

De reactie van collegae, buren, familie en vrienden op onze reis is hartverwarmend. Natuurlijk weten veel mensen dat we deze reis gaan maken. Het is dan ook extra leuk als ons een fijne vakantie wordt gewenst. Het maakt de voorpret dubbel zo leuk.

Morgen nog een dag werken. Vrijdag het huis oppoetsen, bedden lekker verschonen, een nachtje slapen en ……………….

Dolfijntrainers

Friday, April 4th, 2008

Curaçao Dolphin Academy: Heeft voor de echte dolfijn liefhebbers een cursus Assistent Dolfijn Trainer.

Lessen en spelletjes in het klaslokaal worden afgewisseld met interactieve sessies in het water met de dolfijnen. De assistent trainer doet met de dolfijnentrainers mee aan een dolfijnentraining demonstratie voor het publiek. De opleidingen worden aangeboden in Nederlands of Engels.

Niveau 1 – twee (2) halve dagen

Vereist
- Leeftijd vanaf 8 tot 14 jaar
- Lengte minimaal 1.30 meter
- Nederlands of Engels lezen en praten

Onderwerpen
1. Introductie tot walvisachtigen.
2. Anatomie en fysiologie van de dolfijnen.
3. Lessen in dolfijnen training.
4. Zintuigen van de dolfijnen.

Activiteiten
1. Klaarmaken van visbakjes en voeren.
2. Dolfijn Encounter.
3. Zwemmen met dolfijnen.
4. Dolfijnen training demonstratie.

Broertjes en zusjes programma

Wednesday, April 2nd, 2008

Het Curaçao SeaAquarium biedt een speciaal programma aan de zusjes en broertjes tussen 5 en 12 jaar van de therapie kinderen. Elke dag heeft een ander thema, maar alles gaat over de zee en haar bewoners. Het programma ziet er als volgt uit:

Dinsdag:      SeaAquarium
Woensdag:   Schildpadden
Donderdag:  Zeeleeuwen
Vrijdag:        Dolfijnen
Maandag:     Vissen
Dinsdag:      Haaien en Roggen
Woensdag:   Schaaldieren
Donderdag:  Sponzen en Koralen