Archive for April, 2008

Kas di Bula, Elst, 26 & 27 april 2008 – final weekend

Sunday, April 27th, 2008

We zijn weer thuis……………………………

Zaterdagmorgen weer vroeg opgestaan. We hadden met de beheerder afgesproken om 09.30 uur om gezamenlijk door het huis te lopen. Ontbeten met de laatste spullen uit de koelkast. Lekker meloen, cornflakes met melk, broodjes. Nog genoeg over dus.
De beheerder was keurig op tijd. We zijn door het huis gelopen en alles bleek okay. Dan kon ook niet anders, want we hebben voornamelijk buiten geleefd. Alleen slapen en af en toe een Dvd’tje kijken, deden we binnen.

Hoewel we op tijd (10.00 uur) het huis uit moesten, konden we nog wel de auto blijven gebruiken. Het plan was om naar Willemstad te gaan, om Penha leeg te kopen en nog wat souvenirs voor de kinderen. Koffers gingen in de garage en wij op naar Willemstad. Het was weer erg heet, boven de 30 graden. Het is dan eigenlijk niet zo slim om naar de stad te gaan, maar we hadden geen ander alternatief.

Omdat we van de familie van Lleyton die vrijdag geen afscheid hadden kunnen nemen, zij waren bezig met de dolphin swim, zijn we via Lions Dive naar Willemstad gegaan. Lekker capuutje met z’n allen gedronken. Nog wat foto’s gemaakt en toe echt afscheid genomen. Eigenlijk zijn we vanaf de eerste dag met elkaar opgetrokken. We arriveerden nagenoeg op dezelfde tijd en vonden het beiden spannend, want het was voor ons beiden de eerste keer dat de kinderen therapie hadden. De jongens hadden elkaar ook meteen gevonden. Vanaf die dag werd het gezamenlijk koffie drinken, na het afleveren van de boys bij de Kids Sea Club een vaste prik. De jongens zijn ook wederzijds heen en weer geweest van hun naar ons en vice versa.

Daarna toch echt richting Willemstad gereden. Ik wist deze keer zowaar de weg. Het vinden van een parkeerplaats was wat moeilijker, want het was druk. Dus nu maar een betaalde plek. Via kleinere straatjes weer naar Penha op de Handelskade gelopen. Daan heeft nog een kettinkje voor zichzelf gekocht en nog wat voor zijn vrienden. Timo heeft een kettinkje voor zijn vriendje gekocht. Jurgen had inmiddels zijn geld al op. Ikzelf heb nog een blikken fel geschilderd huisje gekocht met twee haken eraan, dat je aan de muur kunt hangen. Dat waren mijn laatste guldens.

Bij Penha ook weer leuk geslaagd. Tenminste, dat hoop ik. Ik heb voor Gerrit Jan twee nieuwe geuren gekocht, die hijzelf nog niet geroken heeft. Ik hoop dat ze in Nederland hetzelfde ruiken als ze daar gedaan hebben. Het lijkt me dat je in die hitte en in Willemstad met al z’n geuren, een vertekend beeld van de geur krijgt, maar we zullen er snel genoeg achter komen. Ze zitten nu nog ingepakt, dus het kan zo maar zijn dat het Vaderdag wordt voordat ze uit de verpakking komen. Overigens konden wij niet onderhandelen, terwijl dat bij Sanne, de therapeut, wel gelukt was. Gerrit Jan, Yasmine en Daan zijn nog de pontjesbrug overgelopen. Timo en Jurgen hebben heen de boot genomen, terug de brug. Het was wel erg heet. We bereikten bijna het kookpunt. Dus snel de auto in en airco aan.

Enfin, na Willemstad naar de MacDonalds gereden. Even snel een happie, dachten we, maar helaas. Dat duurde en dat duurde maar. Daardoor moesten we het frietje alsnog snel naar binnen werken. Om 14.30 stonden we weer bij Kas di Bula voor. Het busje met chauffeuse dat ons weg zou brengen stond al klaar. De spullen ingeladen en richting Hato gereden. Ik zat achterin en volgens mij heeft de chauffeuse meer ervaring met een automaat, dan met een versnellingspook, want bij elke schakeling gingen we van voor naar achter.

Bij Hato aangekomen ging het inchecken snel. De kinderen liepen elk met hun eigen trolleykoffer, dus dat ging prima. Ik denk dat het voor anderen erg leuk is om te zien, zo’n groot gezin, waarvan ieder zelf zijn koffer rolt en keurig in een groep bij elkaar blijft (althans, die illusie heb ik dan, maar af en toe haken er een of meer af).
Hato is een overzichtelijk knus vliegveld. We raakten al snel aan de praat met een ander stel die we op de heenreis ook al tegen gekomen waren. Die gemoedelijkheid van Curaçao vind je dus ook terug onder de toeristen op Hato.

Bij het inchecken had een dame al aangegeven dat wij, omdat we een therapiekind hadden, als eerste het vliegtuig in mochten. Bij navraag aan de boardingbalie, reageerde een dame bitsig dat het niet gebruikelijk was dat kinderen met ouders als eerste het vliegtuig in konden. Toen die andere therapiekinderen wel het vliegtuig in mochten, gaf ik aan dat Yasmine ook een therapiekind was en toen kon het ineens wel. Daan zag toen toch wel weer een voordeel van het hebben van een zusje met een handicap; voorrang bij het boarden.
Het vliegtuig stond te roken binnenin. Dat kwam omdat het zo warm was, dat de lucht uit de airco te zien was. Gelukkig werd het als snel wat koeler.

We zaten drie aan drie achter elkaar, vrij voorin het vliegtuig. We vertrokken ook keurig om 17.40 uur. Het opstijgen is altijd weer mooi om te zien. Je ziet het land onder je vandaag glijden, totdat je boven de wolken bent. Gaandeweg de reis kwam eerst de schemer, later de sterrenhemel met de maan. Een prachtig gezicht, opa Jan en oma Aly reisden op deze manier met ons mee.

Yasmine viel al vrij snel in slaap. Jurgen, Timo en Daan hebben nauwelijks geslapen. Gerrit Jan en ik al helemaal niet. De ruimte is erg krap en de stoelleuningen kun je niet omhoog zetten, die gaan maar tot halverwege.

Omdat je de nacht in vliegt, gaat de tijd relatief snel. De lampen gaan uit en je gaat onbewust toch wat dutten of doet een poging om te slapen. Er is rust in het vliegtuig. In ruim 8 uur waren we weer in Nederland. Ook daar is de landing weer mooi om te zien. Het duurde overigens nog wel een minuut of 20 voordat we van de landingsbaan bij de slurf waren. Van daaruit via de loop/roltrappen richting douane. Al die controles overal, je wordt er soms gek van. En Gerrit Jan was iedere keer de pineut om die hele rugtas uit te pakken, laptop eruit, camera’s eruit en dergelijke, om alles vervolgens weer in te pakken. In Hato moesten we overigens onze schoenen ook door het scanapparaat halen. Nee, de kinderen niet, daar kan waarschijnlijk niet zoveel drugs in verstopt worden. Ik nog heel naïef, wilde niet op blote voeten over die smerige vloer lopen, aangeven dat mijn hakken open waren. Maar dat mocht niet baten, uit moesten ze en door het apparaat. Okay dan maar.

Op Schiphol trolleys van de band gehaald en richting uitgang gelopen. De bus om ons naar parkeerplaats 3 te brengen stond al klaar en binnen no time waren we er. Gerrit Jan heeft de auto opgehaald, spullen erin en richting Elst gereden. We hielden elkaar wakker, want we waren erg moe. Thuis gekomen spullen weer uitgeladen. Er stonden hele mooie bloemen op de tafel, als welkom thuis van de familie. Erg leuk. Ook kaarten ontvangen met welkom thuis. Heel lief. Er hebben zoveel mensen aan ons gedacht en onze reis gevolgd. Dat gaf mij weer inspiratie om vooral te blijven schrijven. Het was ook prettig om ’s avonds alles van me af te schrijven, want er gebeurt heel veel met je tijdens zo’n reis.

Wat de toekomst ons gaat brengen weten we niet. We zijn ook benieuwd of er bij Yasmine nog ontwikkelingen zullen zijn, de komende tijd. We proberen haar uit te blijven dagen om de opgedane ervaringen in Curaçao, qua taal/spraak, te blijven behouden, ook in het dagelijkse leven. Belangrijk voor ons is geweest dat er meer in Yasmine zit, dan ze nu laat zien. Ongeacht wat haar intelligentietest zegt. Aan ons nu de creativiteit om eruit te halen wat erin zit.

Zijn we blij dat we weer thuis zijn? Ik nog niet. Ik heb het gevoel alsof we een jaar weg geweest zijn. Zo heerlijk weg van alles. Natuurlijk wel fijn dat we gezond en wel weer in Elst zitten. De herinneringen blijven, die neemt niemand ons meer af.

Zoals ik al eerder aangaf, heeft deze reis onze stoutste dromen waargemaakt. Mede dankzij jullie niet aflatende steun, leuke reacties, aandacht en wijze woorden, is het zo’n groot succes geworden. Heel erg bedankt.

 PS. Gerrit Jan ligt al op bed, dus ik denk niet dat er nog foto’s vanavond bij dit verslag geplaatst zullen worden. Die volgen morgen, denk ik.

Kas di Bula, 25 april 2008, 10e therapiedag

Friday, April 25th, 2008

Tja, jongens, het zit erop. Yasmine heeft haar laatste therapiedag gehad. Ik had me voorgenomen om er het beste van te maken, het niet zwaarder te beladen dan het is, want het is een dag met een feestrandje. Fijn dat we dit hebben kunnen doen, maar ook fijn om op het hoogtepunt te stoppen. De tijd hier zit erop, het is tijd om weer naar huis te gaan. Het is goed geweest. Met die gedachten ben ik de dag ingegaan. Ik heb het ook redelijk droog kunnen houden, behalve toen het afscheid van Sanne en Nicole kwam. Timo heeft het gelijk maar even vastgelegd, want mama huilend ziet hij niet zo vaak.
We hebben van alle therapeuten en personeel afscheid genomen. De enquête ingevuld en wat afscheidscadeautjes afgegeven.

Maar dat ging natuurlijk niet zomaar eventjes. Eerst hadden we nog een hele leuke ochtend.

Zoals gewoonlijk de jongens om 09.00 uur afgeleverd bij de Kids Sea Club. Omdat het de laatste dag was, mochten ze zelf aangeven wat ze wilden doen.
Ze hebben eerst een potje kaarten gedaan. Daarna hebben ze slakken gezocht en aan de lobsters gevoerd.
Het hoogtepunt van de dag was wel het snorkelen. Zoals jullie weten hebben ze dat iedere dag gedaan, niets bijzonders zou je zeggen. Maar vandaag gingen we buiten de lagune. Ja, je leest het goed, WE!!!

Om 11.00 uur trok de hele stoet, kids en een aantal ouders, getooid met snorkeluitrusting richting de lagune. Omkleden, spullen verzamelen en via de lagune richting zee gelopen. Dat kostte nogal wat moeite, want een toegangspad via de rotsen was dichtgeschroefd met een plank en schroeven, dus daar kwam wat klimwerk aan te pas.

Eenmaal op de rotsen, moesten we de sprong in het diepe wagen. Ik probeerde via de andere rotsen langzaam af te dalen, maar heb mezelf toegesproken om ook gewoon de sprong te wagen. Dus….ogen dicht en hupakee. Ik was best trots op mezelf toen ik de sprong gewaagd had. Het badpak hing wel bijna op m’n knieën.
De rest van de groep volgde en we gingen verder de zee op. Er gingen twee begeleiders mee, eentje voorop met een vlag, en eentje achterop.
Op een gegeven moment bleek de groep uit elkaar te vallen. Er ging een therapiekind mee, dat nogal in paniek raakte en er acuut uit wilde. Die vader is toen met gevaar voor eigen leven via de koraalrotsen uit het water gekomen. Zijn benen waren flink verwond, maar zijn zoon was blij weer op de kant te staan.

Wij zijn verder gezwommen. De onderwaterwereld was erg mooi. Om aan te geven dat de kinderen zeker wat geleerd hebben, volgen hier een paar namen van vissen die zij gespot hebben; Franse keizersvis, Doktersvis, Vieroogvlindervis, Papegaaivis. Gerrit Jan en de jongens waren trouwens erg stoer en leken zich niet te storen aan de toch wel hoge golven. Halverwege de zwemtocht kwam een ander kindje naar me toe. Op mijn vraag of het goed ging, antwoordde ze ‘nee’. Toen heb ik haar maar bij de hand genomen en verder door het rif geleid. Vond ik ook wel stoer van mezelf.

Na afloop ben ik snel naar de brug gerend, maar Yasmine was al klaar met de therapie. Dat vond ik wel jammer, omdat het de laatste dag was. Ik had alleen in het begin een klein stukje gezien. Wel had ik van tevoren tegen Yasmine gezegd dat we niet de hele tijd konden kijken, omdat we met de jongens gingen snorkelen.
Ik geloof niet dat ze ons gemist heeft, want we hoorden achteraf de ze aan één stuk door aan het kletsen is geweest.

We wisten dat we vandaag ook het foto- en videomateriaal op konden halen. Het is een soort klapper met een aantal foto’s erin. Verder zit er een DVD in met foto’s erop en dus videomateriaal. Wat er precies op staat weten we nog niet, ik denk dat we dat voor vanavond, of voor thuis bewaren. Wat we al wel gezien hebben, waren schitterende plaatjes. Daarvan gaan er zeker een aantal vergroot worden voor aan de muur van de slaapkamers.

Na het afsluitende gesprek met de therapeuten, cadeaubonnen gegeven en afscheid genomen, richting Hemmingway gelopen en een heerlijk broodje gegeten. Zeg maar gerust een half stokbrood met allerlei gezond spul erop. De kinderen broodje kroket. De jongens hebben het uiteindelijk meegenomen, omdat ze een gesprek met Nicole hadden (psycholoog/familietherapeut) over hoe het is om een gehandicapt zusje te hebben en het dagelijkse leven er omheen. Na dat gesprek hebben we geëvalueerd wat er besproken is. Het komt erop neer dat de kinderen over het algemeen het heel okay vinden hoe het gaat. Ze zien heel goed de beperkingen van Yasmine en realiseren zich ook dat ze veel aandacht vraagt.

De kinderen gaven ook aan het heel fijn vinden als ze apart aandacht van papa of mama krijgen. Concreet komt dat neer, dat ik met Daan één of twee nachtjes alleen wegga en samen met hem dingen ga ondernemen. Vervolgens met de anderen ook apart. Goed voor moeder, maar ook goed voor de zonen.
Het was een goed gesprek, de jongens wilden alle drie heel veel vertellen en kregen daar ook de ruimte voor.
De therapeut stak ons nog een flinke veer in de derrière, door te benoemen dat zij de indruk kreeg dat we het heel goed deden als ouders. JA, dat hoor je als ouders graag en dat hoor je zeker graag op de laatste therapiedag. Met die bagage konden we huiswaarts.

We kijken terug op twee geweldige weken. Deze reis heeft onze stoutste dromen overtroffen. Je bent er zo lang van tevoren al mee bezig. Het kost een enorm bedrag. De organisatie eromheen is ook intensief, en je koestert toch verwachtingen. Hoewel ik me vlak van tevoren afvroeg of die niet té hoog gespannen waren.

En nee, achteraf blijkt dat niet zo te zijn. Het was in één woord super. Wat maakte het zo geweldig? Het is het complete plaatje. Het weer, het verblijf, de mensen op Curaçao, het hartelijke personeel van het CDTC, de betrokken therapeuten, het kennismaken en omgaan met de andere families. En natuurlijk niet te vergeten, de dolfijnen en hun leefomgeving. Dat is en blijft zo’n bijzonder element in het geheel, dat kun je niet beschrijven, dat moet je ervaren.

Ik hoop dat jullie zelf nog een keer de kans krijgen om een bezoek te brengen aan het Seaquarium. De eerste blik die je werpt op de dolfijnen, hun speelsheid, hun ogen die contact met je zoeken. Dat is en blijft onvergetelijk……

Morgen vliegen we rond 17.40 uur weer vanaf Hato naar huis. Het zal nog wel enige tijd kosten voor we weer op aarde geland zijn, maar gelukkig heb ik nog één week vrij en de kinderen twee. Tot gauw, XXXX Lidy

Kas di Bula, 24 april 2008 – 9e therapiedag

Friday, April 25th, 2008

De een na laatste dag. Met weemoed denk ik aan de 1e therapiedag, dat Yasmine met de armen omhoog afwerend naar GeeGee keek. Nu, de 9e therapiedag joelt ze over het water ‘joehoe’.
En wij maar denken dat ze het beste gegeven had en nu het ultieme nog was het genieten van het zwemmen met GeeGee. Nee, vandaag liet ze ons weer eens van de stoel vallen.

Na de gezellige barbecue van gisteren, was Yasmine vanmorgen niet te genieten. Toch wel lastig hoor, want je wilt natuurlijk dat ze zoveel mogelijk uit de therapie haalt. Maar dat heb je dus niet in de hand. We gaven voor de sessie aan de therapeuten aan dat ze waarschijnlijk niet zo heel erg veel zou laten zien, omdat ze erg moe was. We namen afscheid van haar en zagen haar even later weer in het water terug, wij op de brug.

Op de brug aangekomen zaten er twee mensen op ‘ons’ bankje. Ik was lichtelijk geïrriteerd, omdat ik ervan uitging dat ze ‘indringers’ waren. Ik dacht nog bij mezelf, ‘aapjes kijken doe je maar in de dierentuin, maar niet bij ONZE kinderen.’ Maar het zou ook zomaar kunnen zijn dat het familie was van de therapiekinderen op dok 1 of 2. Maar ze hadden een algemeen plattegrondje van het Seaquarium, dus ik dacht er het mijne van. Het lukte me om me even rustig te houden, maar toen ze aan me vroegen of ik een kind hier in therapie had, zei ik ‘ja’. Ik vroeg of dat bij hun ook het geval was. Ze gaven aan dat dat niet het geval was, dat ze nieuwsgierig waren en gewoon een kijkje wilde komen nemen. Dit was mijn kans. Ik antwoordde dat het CDTC wilde dat er alleen familie op de brug komt en dat het absoluut niet de bedoeling is dat mensen van buitenaf hier komen. Dat dachten ze al. Ik wilde het er verder niet me ze over hebben en uiteindelijk dropen ze af. Ik keek namelijk stug door mijn camera. Toen ze weg waren kon ik ons eigen bankje weer innemen.

Halverwege de sessie mochten we weer achter het muurtje van het dok plaatsnemen. We wisten niet wat we hoorden, Yasmine was de hele tijd aan het kletsen. Zegde hele zinnen. Ze krijgt hiervoor een aantal blokjes, gelijk aan het aantal woorden. Deze blokjes worden voor haar neergelegd en zo kan ze meetellen of ze alle woorden uit de zin gezegd heeft. Dat ging heel erg goed. Zelfs de lidwoorden en werkwoorden kwamen er redelijk goed uit.
Elke keer als ze in het water een rondje gezwommen had, kon ze aangeven of ze een kaart wilde. Dat moet ze luid en duidelijk zeggen. Een kaart betekent een keuze uit een oefening die ze met GeeGee wil doen. Ze koos herhaaldelijk voor kusjes van GeeGee, maar favoriet is wel het op de buik liggen bij GeeGee en de vinnen vasthouden en dan het water door.
Wij hebben weer genoten achter het dok. Zelfs toen we er met video- en fotocamera bovenop stonden, hield ze de aandacht bij de oefening op het dok. Heel goed.

Na afloop kregen we dat ook door de therapeuten bevestigd. Natuurlijk heeft ze nog heel veel oefening en begeleiding nodig, maar we weten dat ze het kan.
Er volgt nog een verslag waar dit allemaal in vastgelegd wordt, waarmee de therapeuten op Mariëndael verder kunnen borduren. Wat zijn we trots op onze ‘freule’.

En de boys? Die zijn weer lekker bezig geweest met de Kids Sea Club. Het thema van vandaag was zeeleeuwen. Ze hebben de show bekeken en een stuk theorie gehad. Om 11.00 uur stond het snorkelen weer centraal. Ze mochten dit keer van een soort plank afspringen en dat was lekker spannend. Iets dat de jongens geweldig vinden.

Voor de therapie heb ik in het office gekeken bij de dames die het foto- en videomateriaal samenstellen. Je krijgt een heel goed visueel overzicht. Met haar kwam ik ook te spreken over wat ouders soms beweegt om aan de therapie deel te nemen, als in de ogen van ‘buitenstaanders’ er niets meer te leren valt voor een kind. Ik gaf aan dat je als ouders er alles aan wilt doen wat binnen je mogelijkheden ligt om je kind zich verder te laten ontwikkelen. Je kunt daar hele hoge doelen aan hangen, maar soms zijn juist die kleine vorderingen al zo helpend in het dagelijks leven, dat dat voldoende is om uit een therapie te halen. Als een complex gehandicapt kind bijvoorbeeld minder gestrest is, dan kan dat al een wereld van verschil maken. Voor ons is dit bijvoorbeeld het feit van het nagels knippen en haren kammen van Yasmine, dat nu al op een ontspannen manier gaat. Dat is erg prettig. Niet alleen voor haar, maar ook voor ons.

De fotografe gaf ook aan dat op de laatste therapie vrijdagen altijd erg gespannen is. Zij delen dan hun materiaal uit. Ik werd nu al emotioneel. Hoe moet dat morgen toch?

Aan de andere kant is het ook goed dat we op het hoogtepunt opbreken. Daan gaf al aan zijn vrienden te missen en toch ook wel weer zin heeft om naar huis te gaan.

Na de therapie hebben de kinderen hun dagelijkse dosis ‘wafel’ genomen. Ze hebben bij de kantine al extra ingekocht deze week. Daarna zijn we naar huis gegaan. Lesley is even met ons mee geweest.
Om 14.30 uur Miranda en haar schoonmoeder opgehaald om naar Willemstad te gaan. Jurgen is met Lesley naar Lions Dive gegaan.

Met een flinke omweg kwamen we uiteindelijk op de plek van bestemming. Perfect ingeparkeerd met die bak. Ik was helemaal trots op mezelf. Inkopen gedaan bij Penha. Dat is een parfumeriezaak waar je voor bijna nop de duurste geuren en crèmes aan kunt schaffen. Voor mezelf White Linen met body lotion gekocht. Zalig en dat voor zo weinig geld. Daarna nog wat winkels bezocht en e.e.a. aangeschaft. We zijn er afgelopen zondag wel doorheen gelopen, maar toen waren de winkels dicht. Nu was alles open en viel het me op dat bijna de hele straat bestaat uit juweliers. Je snapt niet dat ze allemaal rendabel kunnen zijn. Wat me ook hier weer opviel, was de klantvriendelijkheid van het personeel. Op en top.

Koffie gedronken bij De Gouverneur. Schaaltje tapas erbij. Het begon overigens wel te regenen en de muggen vlogen om m’n kuiten. Daar dachten ze een flinke hap aan te hebben en dat bleek ook zo te zijn. Ik heb geloof ik 20 muggenbulten. Maarja, wat wil je met die kuiten.

Daarna via allerlei omwegen toch nog de twee dames bij Lions Dive afgezet en Jurgen opgehaald. Thuis gekomen, duik in het zwembad genomen om af te koelen. Golven gemaakt met de kinderen, het zwembad liep flink over.

Daarna lekker pizzaatje gegeten, gevolgd door een ijsje, want de koelkast moet leeg.
Nu ben ik afgebrand en ga lekker in m’n boek lezen. De aircootjes staan boven al aan.

Slaap lekker en tot morgen.

Kas di Bula, 24 april 2008 – 8e therapiedag

Thursday, April 24th, 2008

Het is inmiddels woensdag en de tijd vliegt. Soms bekruipt me een gevoel van, tja, van wat eigenlijk. Verstandelijk weet je dat dit niet eeuwig zo door kan gaan, maar je wilt er zo graag nog meer van krijgen. Ik weet nu al dat ik het vrijdag heel moeilijk ga krijgen. Het afscheid dat zal volgen van de therapeuten die zo onvoorwaardelijk met ons kind bezig zijn geweest. Die elke keer dat ze met Yasmine bezig waren, het beste van henzelf gegeven hebben. Met ons kind blanco aan de slag zijn gegaan en hun visie op Yasmine hebben gegeven. Aan de doelen gewerkt hebben en haar zo’n gigantisch mooie ervaring hebben meegegeven. Dat kun je niet in woorden vatten, dat raakt het diepst van je ziel….. en ga dat gevoel van missen maar eens omschrijven. Mij lukt dat op dit moment even niet.

Maar hoe was onze dag. Zoals elke ochtend om 09.00 uur weer gemeld voor de Kids Sea Club. Vandaag stond het thema haaien en roggen op het programma. Daar hoort natuurlijk ook haaien aaien en voeren bij. Gelukkig hebben ze al hun ledematen nog. Snorkelen hadden ze niet zo’n zin in, ze (lees Timo, Lesley, Daan en Jurgen) wilden naar Lions Dive gaan, daar waar Lesley verblijft. Daar kunnen ze namelijk onbeperkt broodjes kroket, drank en dergelijke halen op de rekening van opa en oma of van papa of mama. Dat vonden zowel wij als zijn ouders niet goed. Ik vind dat als ze aan een programma deelnemen, ze niet zomaar af kunnen haken. Met enig gemopper zijn ze dus niet gaan snorkelen, en wel op het terrein gebleven. Ik heb net even gecheckt, maar morgen willen ze wel weer mee snorkelen. Blijkbaar was het rondhangen toch ook niet alles.

Na afloop zaten we nog even een broodje te eten in het café van het Seaquarium, komt een klein jochie naar onze kids toe met de vraag of ze de flamingo’s eten willen geven. Nu hebben ze van alles en nog wat aan eten klaarmaken en diverse dieren te eten gegeven, maar de flamingo’s hoorden daar nog niet bij. Dus….weer in de benen en aan de slag. Als je ziet hoe ze daarin opgaan. De interactie tussen mens en dier blijft boeien.

Daarna toch maar eens de spullen bij elkaar gepakt en met Lesley richting huis gereden. Gerrit Jan heeft toen snel een paar boodschappen gedaan en de rest van de familie opgehaald om hier te barbecueën.

En Yasmine? Die was al wat fitter. Nog niet op haar startniveau, maar ik denk dat we dat ook niet meer gaan halen. De hitte hakt er toch flink in en dat zwembad………………ja, dat zwembad. Dat is voor haar zo geweldig. Vandaag ook weer. Ze heeft er zo’n beetje de hele dag in gezeten. Charmeert iedereen, zwemt van de een naar de ander, maar blijft vooral IN het zwembad. Klimt op de kant, springt er weer in en ga zo maar door. Die energie, die energie. Ongelooflijk.

Ze doet nog steeds goed mee met de therapie, maar we laten haar ’s middags wel wat meer met rust. Soms denk ik wel eens dat haar hoofd zo vol zit, dat daar gewoon niets meer bij kan. Dat is prima. Wellicht legt ze het een en ander in de week om het er weer uit te halen als het nodig is.

Wat blijft is het intense genieten van het zwemmen met GeeGee. Vandaag zelfs een paar keer met Mateo en GeeGee samen. Ook dat doet ze met het grootste gemak. Soms zwemmen ze met z’n tweeën om haar heen en dat vindt ze allemaal prima. Ze weet nu ook hoe ze GeeGee moet draaien en dat doet ze dus ook vaak. Vooral als zij op haar buik ligt, dan pakt ze de vinnen vast en laat ze zich lekker meeglijden op haar buik. Een paar keer ook een dikke kus van GeeGee gehad. Natuurlijk dit ook aan papa en mama laten zien, de niet aflatende fans die steevast op de brug zitten.

Na afloop het gesprek met de therapeuten. Daar kwamen we ook te spreken over de andere kinderen. Hoe zij het ervaren om een zus met een handicap te hebben. Natuurlijk hebben wij het daar wel eens over, maar niet heel erg intensief. Het is een feit waar wij als gezin mee zullen moeten dealen. En nee, je kiest er niet voor, maar het is niet anders. Elk mens mag er zijn, met of zonder handicap. Ieder zet tenslotte zijn of haar eigen unieke stempel op deze wereld.

Maar…..om de jongens de gelegenheid te geven zich daar eens over uit te spreken, hebben ze vrijdag een gesprek met Nicole, de psycholoog, familietherapeut. Daarna bespreken we gezamenlijk wat eruit gekomen is. Ik ben heel benieuwd. Vind het wel een leuk experiment om na te gaan of zij zo denken zoals wij denken dat zij doen.
Daarover vrijdag meer. 

En wij? Vanmorgen met Yasmine, koffie gedronken bij Augusto’s. Yasmine had een smoothie van verse aardbeien en wat ijs erin. Mjammie… Daarna had ze dus de therapie waar ik en later Gerrit Jan, ben gaan kijken. Het blijft zo mooi om te zien.
Vervolgens dus het nagesprek en het kijken naar het voeren van de dieren, door de jongens.

Rond een uur of 15.30 is de familie van Lesley gekomen. Ze hebben de DVD met de video en foto’s erop van het trainersgebeuren van de jongens. Ziet er geweldig uit. Kunnen ze lekker mee showen als ze weer thuis zijn.
Vanmiddag eerst lekker het zwembad in geweest. Daarna met een aantal mensen de fruitsalade, salade en dergelijk klaar gemaakt. Dat is op zich al een gezellige bezigheid. Wijntje erbij, happie en drankie. Lekker relaxed met z’n allen gezeten en gepraat.

Nog nooit heb ik met zoveel gemak een barbecue in elkaar gedraaid. Normaliter kan ik me om van alles druk maken, of we wel alles hebben. Of er wel voldoende is en ga zo maar door. Het liefst alles onder controle houden. En nu?? Ik had wel een boodschappenlijstje gemaakt, Gerrit Jan heeft de boodschappen gedaan en de rest liep vanzelf. Gerrit Jan heeft ze net weer naar huis gebracht en ik typ nog even dit stukje, zodat het op de site kan. Daarna ga ik lekker op onze gekoelde kamer een stukje lezen. Boek, Sonny Boy, heb ik al voor meer dan de helft gelezen. Gaat toch beter dan verwacht.

Voor morgen geen concrete plannen. Waarschijnlijk met Miranda naar Willemstad om nog wat inkopen te doen. Lijkt me wel leuk om samen op pad te gaan. Maar dat zien we morgen wel.

Het is nog erg warm, ik zit met een nat huidje achter de laptop. Voor ons begint bijna de nacht, als jullie dit lezen, is het waarschijnlijk al overdag. Ik wens je een fijne dag en tot morgen.

Kas di Bula, 22 april 2008 – 7e therapiedag

Wednesday, April 23rd, 2008

Het was een topdag voor Daan en Jurgen, maar daarover later meer.
Omdat die twee weer om 08.00 uur bij de Dolphin Academy moesten zijn en de rest echt nog niet uit bed kon, heeft Gerrit Jan die twee eerst samen weggebracht. Timo, Yasmine en ik hadden zo nog wat extra tijd om aan de nieuwe dag te wennen. Broodje gegeten en toen zijn ook wij opgehaald door Gerrit Jan.

Ik had vanmorgen een workshop over Son-rise programma. Ik was samen met de moeder van Lesley, Miranda. Zo’n workshop vindt gewoon buiten aan de tafel plaats.

Son-Rise is een programma dat ontwikkeld is voor kinderen met een autistische stoornis. Het is ontwikkeld en verfijnd door ouders die jarenlang met hun kind van hot naar her liepen voor hulp. Ze konden destijds (eind jaren ‘70) niet de juiste begeleiding krijgen, dus zijn ze zelf aan de slag gegaan, op basis van een reeds bestaande therapie. Het gaat uit van een aantal basisprincipes, o.a. het uitgangspunt is het kind. Het kind weet zelf wat het beste voor hem is, hij is expert over zichzelf. De ouders spelen daarbij ook een belangrijke rol. Acceptatie van de handicap en van het kind zelf is ook erg belangrijk.

Als je het complete programma volgt, dan heb je een groot team van vrijwilligers (trainers & observers) nodig en een prikkelvrije ruimte met een glazen wand, waardoor de observer zit te kijken. De trainers gaan mee in het gedrag van het kind en proberen contact te maken. Dat contact probeer je dan uit te bouwen door middel van allerlei activiteiten. Deze zullen het kind stimuleren in zijn ontwikkeling. Dit is in het kort hoe het programma te werk gaat. Je kunt er ook onderdelen uit gebruiken, iets dat het beste past in je eigen situatie.

Intussen dat ik bij de workshop zat, gingen Daan en Jurgen met de dolfijnen zwemmen. Timo ging intussen weer naar de Kids Sea Club, waar ze het over weekdieren gehad hebben. Ze hebben zelf schelpjes gezocht en gevoerd aan deze weekdieren. Daarna heeft Timo samen met Gerrit Jan gesnorkeld. Ik heb in de boot met glazen wanden gezeten en foto’s gemaakt. Timo kan zo intens genieten en veel informatie oppikken van deze bijeenkomsten. Hij heeft er vanmiddag weer uitgebreid over verteld. Ik hoop dat één van jullie de kans krijgen om ook van hem hier meer over te horen. Hij weet er echt veel meer van dan wij.

Om 10.30 werd Yasmine weer opgehaald door de therapeuten. Toen moesten we snel door naar de show waar Daan en Jurgen in optraden. Het ging er erg officieel aan toen. De hele tribune zat vol. Onze jongens zaten daar als echte ervaren trainers met hun zwarte wetsuit aan. Om en om moesten ze diverse kunsten uitvoeren. Ging heel goed. Wij zaten te glimmen langs de kant. Ze hebben het zelfs zo goed gedaan, dat ze allemaal geslaagd zijn en nu officieel ingeschreven staan als dolfijntrainer 1. Dit betekent dat ze nu voor dolfijntrainer 2 kunnen doorgaan, maar dat gaat deze vakantie niet meer lukken. Ze hebben ook een heel stoer t-shirt gekregen met een eigen foto ‘in actie’ erop. We zijn heel trots op onze jongens.

En Yasmine? Die was moe vandaag. Dat kan ik me ook wel voorstellen, want er zijn zoveel indrukken die ze dagelijks opdoet. Daarnaast speelt de hitte ook mee en de intensieve training die ze volgt. Dat liegt er niet om. Gelukkig blijft ze enorm veel plezier aan het dolfijnzwemmen beleven. Ze gaat er zo vrij mee om. Toen Gerrit Jan snorkelen was met Timo en ik naar de andere twee was voor de diploma-uitreiking, gaf ze aan de therapeuten aan dat ze ons miste. Ze wil zo graag laten zien hoe ze het doet en wat ze allemaal kan. Maar soms moeten we keuzes maken en onze aandacht verdelen.
Later ben ik wel weer op de brug gaan kijken en was het weer okay.

Na afloop zijn we huiswaarts gekeerd. De boys hebben een filmpje bekeken en natuurlijk het zwembad uitgebreid in geweest. Ik wilde met Yasmine gaan slapen, maar het draaide erop uit dat ik 3 uur geslapen heb en dat Yasmine weer het zwembad ingedoken is. Ze heeft zoveel wilskracht om alles mee te willen maken. Waar ze het allemaal vandaan haalt vraag ik me soms af.

Het is inmiddels 17.30 uur en Yasmine is alleen in het zwembad. Iets dat ze voorheen nooit zou doen. Altijd zou ze de veiligheid van één van ons zoeken. Nee, ze verdrinkt niet, want ze heeft wel bandjes om en ik kan haar vanachter het getinte glas zien. Ze draait rond, wiebelt op en neer en laat haar mond af en toe net onder het water komen. Ze is echt lekker bezig.

De mannen zijn met de Pelican (catamaran boot) mee om de Sunset van Curaçao te bewonderen. Omdat dit voor Yasmine geen handige tijd is (18.30-20.30 uur) hebben we ervoor gekozen om ons op te splitsen. We hopen dat ze door een nacht goed te slapen, morgen wat fitter is.

De andere families zullen waarschijnlijk ook op de boot van de partij zijn. Ik hoop dat ze iets kunnen zien, want toevallig is het vanavond bewolkt. Maar het feit dat ze in het donker op de boot zitten, is al spannend genoeg.

Na het typen van dit stukje is het 18.45 uur geworden. Yasmine is onder de douche geweest, heeft de haren gewassen ligt nu op een koele kamer te slapen. Ik duik zo lekker de porch op en ga mijn boek lezen. Eens kijken of ik nog een wijntje ergens kan scoren.

Morgenvroeg weer Kids Sea Club voor de boys. Yasmine therapie. En wij hebben vrij spel. We nemen na afloop Lesley meer naar huis en gaan later op de middag zijn ouders, broertje, opa en oma ophalen, om bij ons te barbecueën. Lijkt me erg gezellig.�

Kas di Bula, 21 april 2008 – 6e therapiedag

Tuesday, April 22nd, 2008

Allereerst wil ik het nogmaals kwijt dat we het zeer waarderen dat zo velen van jullie trouw de weblog op de site lezen en de foto’s bekijken. We krijgen zo enorm veel reacties, die we allemaal lezen. Echt te gek. Ik hoop met mijn dagelijkse verslag dat jullie een goed beeld krijgen van hoe we deze tijd hier beleven. Soms zijn dingen gewoonweg niet te beschrijven, maar dan spreken hopelijk de foto’s voor zich.
Lidy

Vandaag zijn we aan de tweede week begonnen. Balen. Het mag wel voor eeuwig duren. Maar….we hebben er weer een fantastische dag van gemaakt.
Elke keer als je denkt alle hoogtepunten gehad te hebben, bereiken we weer een piek. Vandaag was dus ook zo’n dag.

Zoals ik gisteren al berichtte, we moesten vanmorgen vroeg op. Ja, ja, om 06.00 uur ging de wekker. Daan en Jurgen zouden immers de cursus, dolfijntrainer 1 starten. Iedereen kwam moeizaam uit de veren. Na een broodje en een glas melk, de auto in gestapt en richting Dolphin Academy gereden. Het blok koraal, dat Timo van Porto Marie mee had genomen, ging ook mee. Om 08.00 uur stond er een flinke groep klaar bij de Academy. Gelukkig bleken ze niet allemaal de trainer 1 cursus te doen. Zo’n 8 kinderen wel. Allemaal ongeveer van dezelfde leeftijd. Ze zijn eerst het klaslokaal in geweest om een stuk theorie onder de knie te krijgen. Daarna stond een encounter met de dolfijnen op het programma. Als je als ouder daarbij wilt kijken of fotograferen, moet je een blauw polsbandje hebben en dat kost geld. Nu heeft Gerrit Jan goede contacten met Cedric, de security op CDTC. Die regelde voor ons gratis toegang. Cedric was ook degene die ons rondleidde op de eerste zondag. Een echte Curaçaoënaar met het hart op de juiste plek. Hij schijnt allang de gepensioneerde leeftijd bereikt te hebben, maar staat volgens mij minimaal 6 dagen per week op het Seaquarium.

Bij de encounter (ontmoeting) stonden de jongens in een zwarte wetsuit met ‘Dolphin trainer’ erop in een rij naast elkaar. Daan, Jurgen en hun vriendje Lesley. De hoofdtrainer stond in het midden en zei tegen de kinderen wat ze moesten doen, welke gebaren ze moesten maken, zodat de dolfijn deed wat zij wilden. Allemaal kwamen ze aan de beurt. Eerst Jurgen, toen Lesley en daarna Daan. Ze waren erg geconcentreerd toen ze de kus ontvingen. Ook moest de dolfijn door hen één voor één opgetild worden, moest hij zwaaien en hoog uit het water springen. Het ging er erg serieus aan toe. En natuurlijk stonden wij druk aan de kant om foto en video-opnamen te maken. Na de encounter zijn ze weer het klaslokaal ingegaan om om 10.30 uur naar de dolfijnshow te gaan kijken, waarin ze morgen op moeten gaan treden. Ik ben heel benieuwd naar wat hun aandeel zal zijn. Ze kwamen zeer enthousiast terug. Dit zijn zulke leuke ervaringen voor hen, dat pakt niemand ze ooit meer af.

En Timo? Die was zich er goed van bewust dat hij vandaag de oudste was op de Kids Sea Club. Hij vond het erg interessant en had de hele tijd, volgens hem, die kleintjes aan zich hangen. En ze riepen maar: ‘Timo, Timo, Timo’. Waarop Daan tegen hem zei: ‘nu weet je is wat het is om de oudste te zijn’. Einde conversatie.
Zijn thema van vandaag was: vissen. Hij kan er zo leuk over vertellen.

Yasmine ging weer helemaal uit haar dak bij de therapie. Ze vroeg er in het weekend ook echt een paar keer om, en gaf aan dat ze graag weer met GeeGee wilde zwemmen. Ze is zo vrij met dat dier en doet heftig mee met alle gebaren. De therapeuten geven aan dat ze ontzettend gemotiveerd is om aan de oefeningen mee te werken, omdat ze weet wat haar beloning is. Ze doet goed haar best. Ze is vandaag zelfs met twee dolfijnen bezig geweest, met GeeGee en Mateo.
Het beurtgedrag vinden wij al positief beïnvloed. In plaats van te dreinen dat ze in het midden (lees luxe stoelen) van de auto wil zitten, heeft nu plaats gemaakt voor ‘ikke morgen weer in het midden zitten’. De nagels zijn al zonder stress geknipt evenals haar haren, gekamd zonder tegenstribbelen. Of dat door de therapie komt? Wie zal het zeggen, feit is wel dat dit soort kleine vooruitgangen het dagelijkse leven een stukje makkelijker maakt en dat is voor ons al winst. En het praten? Deze week komen de lidwoorden aan de beurt. Het startsein wordt tijdens de therapie gegeven, de nazorg is aan ons. Wel praat ze veel meer, als je haar de ruimte daarvoor geeft. Ons is gevraagd om haar minder snel te helpen, maar het haar zelf te laten proberen. Dit geldt ook voor de jongens. Ze doet ook steeds meer dingen uit haarzelf die we normaliter niet van haar gewend zijn. Zo was ze opeens tegen de zwembadrand aan het klimmen. En jawel hoor, het lukte haar om er zo uit te komen. Heeft dat te maken met het zelfvertrouwen dat GeeGee haar geeft? We weten het niet. Ook hangt ze niet meer steeds aan ons als een van ons in het zwembad is. Ze kan zich prima zelf vermaken in het grote bad, met haar bandjes om. Feit is dat we zien dat ze vooruitgang boekt op allerlei terreinen en dat is wat wij graag zien.

En wij? Wij zijn vandaag met één andere ouder naar de ontspanningstherapie geweest om 14.00 uur. Dit werd gegeven door een psycholoog, die ook Yasmine in het water begeleid. We lagen alle drie te maffen en konden ons maar moeilijk los maken uit dat heerlijke trancegevoel. Yasmine werd verzorgd door iemand van het CDTC. De jongens waren bij Lesley en familie op het strand.

Na afloop vertelde die andere ouder dat ze met hun kinderen ergens liep. Daar zat een man en hun zoon (met Downsyndroom) ging op die man af. Die man reageerde heel negatief. Snapte niet dat een kind met een handicap ouders enige vreugde kon schenken, zoals die moeder aan die man probeerde uit te leggen. Het was zo’n moment waar je als ouder gewoon niet op kunt reageren. Er zijn nu eenmaal mensen die erg kortzichtig zijn en kijken met een kokervisie. Helaas is dat soms de realiteit.

Na afloop van de ontspanningsoefeningen, hebben we eerst Yasmine opgehaald en daarna doorgelopen naar Lions Dive. Dat resort ligt vlak naast de ingang van het Seaquarium. Even aan het strand gezeten, iets gedronken en vervolgens met het hele spul richting huis gereden. Het duurde even, want de boys waren nog een broodje kroket en milkshake naar binnen aan het tikken.

Gerrit Jan en Timo hebben nog wat boodschappen gedaan. Rond 20.00 uur gegeten. Yasmine was van tevoren al in slaap gevallen, maar we hebben haar toch maar even wakker gemaakt. Verder dan wat yoghurt met cruesli kwam ze niet en toen viel ze weer om. Timo ligt nog in het zwembad met z’n duikbril op. Hij kan er maar geen genoeg van krijgen. Hij is zo bruin als chocola.

Morgen weer een dagje vroeg op. Ik heb Miranda (moeder van Lesley) beloofd om om 09.00 uur ook bij de workshop van Gerwin te zijn. Gerwin is de therapeut van hun zoontje. Het gaat over een (Son) therapie die kinderen met autisme kan helpen. Niet echt voor ons van toepassing, maar altijd interessant om te horen.

Tot morgen.

Kas di Bula, 20 april 2008 – weekend dag 2

Sunday, April 20th, 2008

Vandaag echt heerlijk aangeklungeld. Vanmorgen was het zwemwater zo aantrekkelijk, dat ik met Timo, Jurgen en Yasmine eerst een duik heb genomen. Daarna was het tijd voor het ontbijt. We eten hier elke ochtend broodjes wit en bruin, lekkere crackers, aangevuld met cornflakes o.i.d. Smullen dus.

Daarna lekker krantje gelezen. Elke ochtend wordt hier de Telegraaf bezorgd met nieuws uit Nederland, de krant zelf wordt gedrukt op Curaçao. Zelf heb ik eindelijk mijn eerste boek uit. Ik heb er nog twee in m’n koffer zitten, maar ik denk dat ik die niet meer uit krijg voordat we huiswaarts keren.

De kinderen hebben na het ontbijt lekker zitten buizen. Er liggen hier zoveel films, die ze vast niet allemaal gezien krijgen. Is ook niet nodig, want er zijn nog zoveel andere dingen te doen. Terwijl ik zat te lezen op de porch, onder de ventilatoren, zag ik in m’n ooghoeken de hagedissen dichterbij komen. Er zitten een paar volwassen exemplaren en een paar kleintjes. Gerrit Jan is ze gaan voeren. Ze zijn niet zo tam als bij Boka Pistol want ze eten niet uit je hand. Als je iets te eten van je af gooit, dan pakken ze het wel. Verder vliegen er hier in de struiken ook af en toe Hummingbirds. Zo’n sierlijk vogeltje met zeer lange snavel. De vleugeltjes gaan razendsnel op en neer. Verder nog wat Suikerdiefjes en kleine Duifjes. We hebben af en toe wel veel last van mieren, maar gelukkig niet van ander ongedierte.

Na de koffie zijn we richting Willemstad vertrokken. Niet echt verstandig, zo midden op de dag, maar we hebben het rustig aan gedaan. Willemstad is een overzichtelijke stad met diverse onderdelen. Wij zijn in Punda geweest. We hebben de auto dichtbij de drijvende markt gezet. Daarvan waren niet alle kramen open, want het is immers zondag. Vervolgens richting het water gelopen, want daar lag een groot cruiseschip. Vanaf dit punt was ook goed de brug te zien, waar ik eerder over schreef, hoe hoog die is. We zijn linksaf de Handelskade op gelopen. Lekker wat gedronken op een terrasje aan het water. Links keken we uit op de Wilhelminabrug. Dat is een pontonbrug, die helemaal open kan. Als het signaal gaat en er hangt een blauwe vlag, dan betekent dat dat ie lang open gaat. Je kunt dan nog wel aan de overkant komen, want dan varen er twee pontjes. Timo en Jurgen zijn met de pont heen en weer geweest. Na het drankje naar Fort Amsterdam gelopen. Mooi indrukwekkend goed onderhouden gebouw in knalgeel met witte accenten en donkergroene zonneluifels. Op de binnenplaats stond ook een kerk, die heb ik alleen op de foto gezet, want niets was open. Het is immers zondag. Na fort Amsterdam de Breedestraat ingelopen. Hier staan ook mooie authentieke gebouwen aan. Aan het einde zijn we weer linksaf geslagen, bij het Wilhelminaplein en richting auto gelopen. We hadden nog wel verder gewild, maar Yasmine redt het niet om zo ver te lopen. Dus dat doen we een andere keer, of we houden het tegoed.

Bij de auto aangekomen was er nog een vrouw aan het bedelen. Eerst bij Gerrit Jan, daar haalde ze bakzeil. Vervolgens kwam ze op mij af, beetje intimiderend. De jongens vonden het eng, ik houd er niet van als mensen bijna in je auto hangen om een gulden. Helaas haalde ze bij mij ook bakzeil en vertrok ze weer. Ik vind dat een dilemma. Aan de ene kant wil je ze wel wat geven, zodat ze eten/drank/druks kan kopen, maar dan houd je het bedelen in stand. Als je niets geeft, hoop je dat ze de hulpverlening opzoekt, zodat ze structureel iets aan haar probleem kan doen. Maar als ze dat niet doet??

In plaats van Mambo beach zijn we terug naar huis gegaan. Ik typ eerst het verslagje van de dag, de rest ligt alweer in het zwembad. Wel met een t-shirt aan, want de zon staat enorm te branden. Ik ga ook een duik nemen. Kijken of ik nog een keer van de jongens kan winnen.

Vanavond aan de bami en lekker op tijd naar bed. Morgen moeten Daan en Jurgen (lees: de hele familie dus) al om 08.00 uur klaar staan op Dolphin Academy voor de cursus assistent dolfijntrainer 1.

Dus….vroeg uit de veren.

Kas di Bula, 19 april 2008 – Weekend dag 1

Sunday, April 20th, 2008

Vandaag stond een rondrit naar de Westpunt op het programma. We wilden vroeg vertrekken, maar waren uiteindelijk pas om 09.00 uur weg. Ach ja, een uurtje vroeger of later maakt dan ook niet zoveel meer uit.

Eerst landhuis Papaya bezocht. Daar waren we gisteren al langs gekomen en het zag er toen schattig uit. Een klein landhuis in een steenrode kleur met witte accenten. Authentieke luiken maakt het af. Vandaag de oprit opgereden om een foto te maken. Tegelijkertijd met mij kwamen er nog twee andere toeristen op het huis af. Meteen kwam er iemand op ons afgelopen. Deze meneer legde uit dat het huis nu een andere bestemming heeft. Het blijkt dat het huis nu ruimte biedt aan 40 drugsverslaafden, die daar een programma volgen. Ze beginnen met vier maanden ‘afkicken’, daarna rehabilitatie en nazorg. Ze hebben afgelopen jaar al 90 drugsverslaafden weer het goede pad op gekregen. Nadrukkelijk werd gezegd dat ze nog geen subsidie kregen, dus dat ze het werk moesten doen van giften. Er was een mogelijkheid voor een rondleiding, maar dat heb ik niet gedaan. Natuurlijk wel een donatie gegeven, want ik denk dat die mensen daar goed bezig zijn.

Na landhuis Papaya verder richting Westen gereden, naar Boka Tabla. Bij de entree kregen we een routekaart en moest er natuurlijk toegang betaald worden. Die prijzen zijn overigens heel redelijk. De auto geparkeerd en te voet het trail naar de rotsen gevolgd. Bij het uitkijkpunt, niet meer dan een houten balkon, gemaakt op de rotsen, beukte de zee met geweld tegen de rotsen. Hoog opspattend water als gevolg. Het was erg spectaculair. Het zeewater zo blauw, de zon erop, een heldere lucht, de wind door je haren, wat kan een mens daar intens gelukkig van worden. Te beseffen dat je hier mag lopen met je complete familie, in harmonie met elkaar. Momenten om te koesteren.

Na Boka Tabla even een snackje en wat drinken genomen onder de bomen. Er stond één dame in het cementen blauwe huisje, die alles rustig één voor één klaarmaakte; pannenkoekje bakken, daarna kroketje in de frituur, koffie maken etc. Je moet hier ook geen haast hebben. Ook even het toilet met Yasje bezocht. Het valt me op dat die altijd schoon zijn. Soms in redelijk vervallen staat, maar altijd schoon en altijd gratis. Toiletten staan ook overal, in de bush, in de supermarkt en bij het strand.

Snackje op en met de auto het trail naar Boca Pistol gevolgd. Maar goed dat we zo’n soort landrover hebben, want de kuilen in de weg logen er niet om. Boca Pistol is eenzelfde soort viewpoint als Boca Tabla. Erg prachtig. Bij de auto liepen hagedissen, die uit je hand eten. Ik had het eerst niet door, dus ik bleef rustig staan om het dier niet te laten schrikken. Hij bleek helemaal niet bang te zijn en hij stond me uit te dagen. Toen ik een stukje appel aan hem reikte, was het in no time opgepikt. Later volgden de kinderen mijn voorbeeld. Vooral Timo kreeg er geen genoeg van. Ander toeristen vonden het zo leuk, durfden zelf niet, dat ze maar een foto van Timo maakten.

Bij de uitgang van het park stond de beheerder een hele grote leguaan, stukjes paprika te voeren. Zijn toch ook bijzondere beesten.

Na Boka Pistol zijn we weer naar de grote weg gereden en al snel kwamen we bij Jaanchie’s. Een typisch native restaurant. Aan de overkant staat een oorspronkelijk cunucu huisje, gemaakt van leem en bedekt met riet. De afrastering bestaat uit cactussen op een rijtje. Jaanchie’s zelf staat bekend om zijn vele kwetterende vogeltjes die aan de voorkant van het open restaurant rondvliegen. Ze worden dagelijks gevoed met suikerwater en er zitten massa’s suikerdiefjes. De menukaart is de eigenaar, die op ludieke manier vertelt wat er te krijgen is; zwaardvis zonder zwaard, ontwapend dus. Jurgen vroeg waar het zwaard gebleven was. Naakte garnalen etc. Erg leuk. Verder bijzonder klantvriendelijk. Want Gerrit Jan kon geen keuze maken tussen geiten- of leguanenvlees. Toen kreeg hij van beiden iets. Het was bijzonder smaakvol, ook het leguanenvlees. Natuurlijk wilde ik het ook proeven.Daan ging op onderzoek uit, waar die leguanen vandaan komen, of ze die zelf kweekten.

Verder valt het me op dat ze ook bijzonder vriendelijk met kinderen omgaan. Ze zijn overal welkom en er wordt erg leuk op ze gereageerd. Dat maakt dat je zelf ook ontspannen in een restaurant o.i.d. kunt zitten. Als toetje kregen de kinderen ongevraagd ijs, wij koffie. Toen we weggingen drukte de eigenaar me nog iets in de hand, het was een  houten papagaai met ‘Jaanchie’s’ erop. De manier waarop hij het bracht, was zo charmant, dat je je speciaal voelde.

Na Jaanchie’s tijd voor het Christoffelpark. Onderweg overigens nog wat landhuizen gefotografeerd. Ze zien er allemaal weer anders uit. De een is commercieel uitgebuit, de ander in vervallen staat. Wat overeenkomt, is dat ze allemaal niet heel erg groot zijn, veelal in felle kleuren geschilderd en op een verhoging liggen. De namen zijn ook leuk: Landhuis Dokterstuin, Ascension (nu van de Koninklijke Marine), Daniël.

We hebben nog getwijfeld of we naar strand ‘Grote of Kleine Knip’ zouden gaan, maar we waren bang dat we de kinderen dan niet meer mee zouden kunnen krijgen en we wilden nog een stukje het Christoffelpark in. Dat laatste bleek niet haalbaar, want we hadden de hoofdingang op onze heenreis links laten liggen. We gingen er vanuit dat we op meerdere plekken het park konden bezoeken, maar helaas.

Op de terugweg zijn we naar Jan Thiel baai geweest. Het was inmiddels 18.00 uur. Het is een zandstrand, afgewisseld met rotsen. Als je binnenkomt staat er voor de kinderen een groot waterpark met allerlei stralen. Het hele strand staat verder vol met comfortabele ligbedden, parasols etc. Aan de andere kant van waar we zaten waren wat bars met live salsa muziek. Naast de ingang een groot volleybalveld waar ze aan het spelen waren. Zeer relaxt allemaal. Snorkelen viel wat tegen, want dan moet je toch verder van de kust af en dat is voor de kinderen alleen té gevaarlijk. Zij hebben zich uiteindelijk bij de waterpartij prima vermaakt. De grootste hitte is voorbij en de meeste kracht van de zon ook. Toch blijft de temperatuur aangenaam, rond de 28 graden. Rond 19.30 uur is het echt wel donker, maar toen waren we net thuis. Gerrit Jan heeft met Jurgen nog boodschappen gedaan. Timo is het zwembad nog in gedoken. Yasmine en ik hebben gedoucht en Yasje is gaan slapen.

Voor morgen is het plan om naar Willemstad te gaan en daarna schat ik in naar Mambo beach. Maar…niks zo veranderlijk als deze familie.

Kas di Bula, 18 april 2008 -5e therapiedag

Saturday, April 19th, 2008

Wat vliegt de tijd. De eerste week van therapie zit er alweer op. De ochtend zoals alle anderen. Vroeg op, maar dit keer broodje op de bank voor de TV. Ja, ja, ik weet het. Pedagogisch niet verantwoord, maar soms wel lekker makkelijk. We zaten dus ook qua tijd wat ruimer in ons jasje, dachten we. Maar we moesten nog even langs de geldautomaat….

Kinderen afgeleverd bij de Kids Seaclub. Het thema van vandaag was dolfijnen. Wist je dat een dolfijn boven en onder water kan kijken? Daardoor ziet hij de aanwijzingen van de trainers goed. Wist je dat de staart van de dolfijn als eerste naar buiten komt bij de geboorte? Dolfijnen zijn zoogdieren, ze hebben longen. Ze kunnen tot 550 meter diep duiken, maar normaal gaan ze maar tot 75 meter. Ze halen adem door het blaasgat, boven op hun kop. Hun oren zijn kleine gaatjes. Snorkelen stond ook weer op het programma en was erg leuk.

Wij waren er dus ook weer vroeg. Om de tijd te vullen tot de therapie, zijn we rechts van het Seaquarium koffie gaan drinken. Bij Augusto’s. Je komt dan langs de zeeleeuwen, waar de trainers al druk mee in de weer waren. De ouders van Lesley en hun zoontje Lleigton kwamen ook bij ons koffie drinken, was erg gezellig. Heerlijke capu’s hier. Yasmine is weer gestart om 10.30 uur. Ze wordt per dag enthousiaster en werkt goed mee. We proberen haar buiten de therapie zoveel mogelijk hele zinnen te laten praten en dat gaat steeds beter, hoewel ze het gebruik van werkwoorden vaak nog achterwege laat.

Bij aanvang van de therapie zaten we nog op de brug te kijken. Op het eerste dok zat een voor ons onbekend kindje. Klein, ik schat een kilo of 15, zwaar gehandicapt. Waarschijnlijk slecht zicht, want ze werkten met de dolfijnen veel met geluid en aanrakingen. Met veel geduld werd het kindje in het water gelaten en werd er met hem gezwommen. Het blijft heel bijzonder om dit te zien. Grote knapen die zo voorzichtig met zo’n kind omspringen. Alles gaat heel rustig en je ziet die kinderen ontspannen.

Halverwege de therapie mochten we achter het dok plaatsnemen. We kenden ons kind bijna niet meer terug. Ze zat eerst in het water, te genieten van GeeGee. Ik vond vandaag opmerkelijk, dat ze doorkreeg dat ZIJ de regie over de dolfijn had. Zij kon hem laten zingen, springen enzovoort. Deed ze voorheen de gebaren nog weifelend, nu met volle overtuiging. Zelfs een kus op de snoet kwam er aan te pas. Moet toch geweldig voelen voor een kind met een handicap, dat meestal toch wel de underdog is in een situatie. Als ik aura’s zou kunnen lezen, was die van haar fel verlicht vandaag. Die van ons denk ik ook wel….
Als ze een oefening met de dolfijn wilde doen, moest ze van een afstand om een kaart vragen. Daarop kon ze aanwijzen wat ze met GeeGee wilde doen. Dus belonen voor het feit dat ze hard genoeg om een kaart vraagt. Deze positieve bekrachtiging zal maken dat ze dit vaker zal doen.

Later, Yasmine zittend op het dok, wij zaten er natuurlijk met onze snuitjes bovenop, moest ze plaatjes bekijken. Eerst beurtgedrag oefenen. Vervolgens ieder een kaart trekken. Daarop stonden onwerkelijke situaties. Op een gegeven moment moest ze nazeggen ‘met de tandenborstel kun je niet roeren’. Dat is voor haar een bijna onmogelijk zin om te zeggen, maar ze zei het. Geweldig!!! Wij waren getuige…….

Je snapt wel hoeveel foto en videomateriaal we elke dag op onze computer opslaan. Het is Gerrit Jan zelfs gelukt om vanaf de camera een kleine video op de site te zetten. Kijk onder ‘filmpjes’ op de weblog. Het is een kort filmpje, want de internetverbinding is hier niet zo heel snel. Voor de rest zullen jullie toch echt moeten wachten tot thuis.

Na het gesprek met de therapeuten, dat altijd na de therapie plaatsvindt, zijn we weer huiswaarts gekeerd. Omdat de kinderen een redelijk rode huid hadden van de zwempartij van gisteren bij Lesley, wilden we ze vandaag uit de zon houden. Dus hebben ze een van de vele Dvd’s uit de kast getrokken en hebben ze zitten buizen. Yasmine was lekker aan het rommelen. Ik lag languit in de stoel op de porch te slapen. In mijn beleving slechts 5 minuten, maar volgens Gerrit Jan was het minstens een uur. Zalig.

Rond 16.00 uur zijn we in de auto gestapt en zijn we naar Porto Mari gereden. Dat is ongeveer halverwege de route naar de Westpunt. Iets verder als waar we gisteren gezeten hebben. Porto Mari is een idyllisch zandstrandje waar je je ook kunt laten masseren. Gewoon in de buitenlucht, onder een afdakje. Aan het begin staat een houten café waar je op het terras wat kunt drinken. Vogeltjes en vlindertjes eromheen. Ook de palmbomen ontbreken niet. Ook is er een mogelijkheid om te duiken of te snorkelen. We hebben het stukje strand afgelopen. Ik schat zo’n 150 meter. Er ligt veel dood koraal, afgewisseld met zand. Timo had een heel groot stuk hersenkoraal gevonden. Hij wilde dat aan het CDTC geven, en ging aan het graven. Het lukte hem niet om het uit het zand te krijgen, dus hebben we er maar een foto van gemaakt. Even later vond hij een ander stuk, zo’n 30 cm doorsnee en dat hebben we meegenomen. Hij kon het zelf niet tillen, dus mama was de klos. Maar we hebben het gered en het ding ligt nu hier op de porch te wachten tot maandag, dan kan het mee naar het CDTC.

Daan en Jurgen hebben nog met platte steentjes in het water gegooid, kijken wie hem het meeste op het water kon laten springen. Ik ook meedoen, riep nostalgie op. Helaas waren er weinig platte steentjes tussen het dode koraal op het strand te vinden, maar met andere steentjes kun je ook heel goed gooien.

Op een gegeven moment was het 18.30 uur en dan zie je het donker worden. Nog wat foto’s gemaakt van de avondzon en de prachtige natuur vol met cactussen en andere tropische planten. Op de terugweg bij de zoutpannen tegenover landhuis Jan Kok, zagen we nu wel flamingo’s staan. Dus… stoppen. De auto geparkeerd en een stuk richting de kolonie gelopen. Mooi om te zien hoe die beesten met hun kop over de grond naar voedsel zoeken. In de harde wind valt het niet mee om goede opnames te maken. Flamingo’s zijn werkelijk prachtige statige beesten in een warme oranje/rose kleur. Als ze vliegen hebben ze zwarte strepen op het uiteinde van de vleugels. De kinderen hebben er ook van genoten.

Toen was het echt donker en zijn we richting huis gereden. Over het hoge viaduct bij Willemstad. Die is zo enorm hoog, dat  toen we er gisteren overheen reden, er net een groot zeecontainerschip onderdoor kwam. Je kunt er dan zo bovenop kijken, zo hoog is die brug dus. Ik ben altijd wel weer blij als we beneden zijn.

Daarna nog even boodschappen gedaan. Pizza’s gehaald, voor in de oven. Yasmine was inmiddels alweer bijna op de bank in slaap gevallen. Dat moeten we toch proberen anders te doen. Op de een of andere manier eten we wel ergens op de dag warm, maar een echt ritme zit er niet in. Volgens mij kun je beter ’s middags warm eten en ’s avonds een lichte maaltijd. De yoghurt is hier erg lekker, het vlees ook. De kosten voor levensonderhoud zijn in verhouding tot Nederlandse begrippen niet hoog. Ook de benzine niet. Vandaag voor NAfl 100,00 getankt. Omgerekend geloof ik dat een liter benzine Euro 0,60 kost. Gelukkig maar, want die auto die we hier hebben, slurpt enorm veel benzine. Ik geloof dat er een 4 liter motor in zit. Als we ergens een helling oprijden, gaat ie bijna vliegen. Voor de kinderen kan het niet hard genoeg gaan. Helaas heb je hier die mogelijkheid nauwelijks. Gemiddeld wordt er 60 km/hr gereden. Wel zo rustig.

Na de avondmaaltijd nog het zwembad in gesprongen om daarna lekker te gaan slapen. Welterusten.

Kas di Bula, 17 april 2008 – 4e therapiedag

Friday, April 18th, 2008

Pff, was was het gisteren warm. Nadat Gerrit Jan het vriendje naar huis gebracht had, hebben we met de jongens nog een lekkere duik in het zwembad genomen. Natuurlijk wedstrijdje gedaan met Daan en Jurgen. Jullie snappen natuurlijk wel wie er het snelste was….ja, ja, ik heb toevallig wel op wedstrijdzwemmen gezeten. Wel een blauwe maandag, maar toch.

Vannacht de airco ook nog maar wat lager gezet, want het was echt heet.

Vanmorgen weer zoals vanouds vroeg uit de veren. Ook als vanouds weer haasten om op tijd bij het Kids Seaclub programma te zijn. Buiten verzamelde het groepje zich. Toen ze compleet waren, 7 kinderen, trokken ze richting klaslokaal. Het onderwerp van vandaag was koraal. Ze hebben er van alles over geleerd, hoe het groeit, diverse soorten en dergelijke. Om 11.00 uur was het weer snorkeltijd. Nu was het in het bassin achter de brug waar wij elke keer naar Yasmine staan te kijken. Dus het was over en weer met de camera en aandacht, maar alles staat er weer op. Daan en Jurgen waren zo een eind op weg. Zelfs Timo was goed op dreef en snorkelde alsof zijn leven er vanaf hing. In de afscheiding tussen het snorkelgebied en de haaien, zit een soort scherm, waar je doorheen kunt kijken. Dan is het net alsof je zelf bij de haaien zwemt. Na afloop zijn de jongens naar Lions Dive gegaan, met de familie van Lesley mee. Eerst naar het zwembad van het hotel, daarna lekker weer het strand op. Allemaal twee broodjes kroket, die moeder stond versteld. Hun zoon is helemaal geen grote eter. Om 16.00 uur stonden we klaar bij het CDTC om aan de family swim deel te nemen. 

En Yasmine? Die ging helemaal los vandaag. Je hoorde haar over het water roepen ‘joehoe’. Ze haalde allerlei toeren uit. Het kon haar niet wild genoeg gaan. Zo mooi om te zien dat in een paar dagen tijd het vertrouwen in GeeGee en Yasmine, zo gegroeid is. Er zit een duidelijke opbouw in, die de therapeuten op de individuele kinderen afstemmen. Qua taal spraak moet ze ook aan de bak. Ze proberen haar uit te lokken om meerdere woordzinnen (5 a 6 woorden) te gebruiken. Het is de bedoeling dat wij dat buiten de therapie ook oppakken. Bijvoorbeeld, voorheen zei Yasmine ‘ikke drinken’. Nu moet ze zeggen, ‘mag ik drinken’, of ‘mag ik cola’. Ze kan het, maar vertrouwt zichzelf niet helemaal om dit ook toe te passen. Met behulp van de therapie;  ‘als ik zo’n groot beest aanwijzingen kan geven en hij volgt het op, dan kan ik heel wat’, hoop je haar meer zelfvertrouwen mee te geven.

Een mooi voorbeeld kreeg ik vanmorgen al in de kantine van het Seaquariumn (het CDTC is daar een apart gedeelte van). Ze wilde cola (light natuurlijk). Ik zei tegen haar dat ze dat zelf moest bestellen. Yasmine: ‘mag ik cola?’. En die dame pakte cola. Je had haar snoetje moeten zien. Zo geweldig trots op haarzelf. En natuurlijk zij niet alleen!  Later wilde ze een rietje en dat ging op dezelfde manier. Alleen moest ze het van mij zelf halen, ik zat een eind verderop. Helemaal trots kwam ze met een rietje terug.

Het eerste gedeelte van de dag hebben we dus min of meer samen op het CDTC vertoefd. Na de therapie, toen de jongens naar Lions Dive vertokken, zijn wij (Gerrit Jan, Yasmine en ik) richting westkust gereden. Halverwege op die route ligt landhuis Jan Kok. Vlak daarbij liggen zoutpannen, waar koloniën flamingo’s hun eten zoeken. Het is een afwisselende rit, van een drukke rondweg naar steeds minder bebouwing.

Het landhuis is niet wat wij ervan verwachtten. Het is te vergelijken met een hoofdhuisje van een herenboerderij, met, in dit geval, één schuur ernaast. Het hoofdhuis stelt qua inrichting ook niet zoveel voor. Beneden waarschijnlijk ruimte voor de slaven, met cementen banken en wat houten meubilair. Boven het woonverblijf, eveneens houten meubilair en dergelijke. Boven twee bedden op een houten vloer. Je kijkt er tegen de dakpannen aan, die weliswaar wit geschilderd zijn. Er huist nu een kunstenares in, die de boerenkasten een vrolijk tintje heeft gegeven en er haar kunst op een leuke manier door het huis tentoonstelt. Deze kunst is ook te koop. Wel leuk om gezien te hebben. Echter, op het heetst van de dag is het niet zo’n goed idee. Het was inmiddels zo’n 35 graden. Nog even langs de zoutpannen gereden, maar daarvoor was het ook geen goed tijdstip. Er waren wel wat flamingo’s, maar voor de grote koloniën moet je later op de dag komen. Dat ging ons niet lukken, want we moesten immers ook weer om 16.00 uur terug zijn voor de family swim.

Om 16.00 uur stonden we dus vol verwachting met z’n allen voor het kantoortje te wachten. Yasmine werd door een stagiaire opgehaald, die haar bezig hield tijdens ons uitje. Er werd ons door de dolfijntrainster eerst de spelregels uitgelegd. Family swim met therapiedolfijnen is van een andere orde dan commercieel met dolfijnen zwemmen. Goed luisteren naar de trainster en haar aanwijzingen strikt opvolgen. Niet schreeuwen of wild doen. Dit omdat er ook therapiekinderen bezig zijn. Alles gaat in een rustig tempo en is een oase van rust.

Eerst flippers uitzoeken. Vervolgens de zwemkleding aan en op richting dok. Ik vond het spannend, wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Voor de zekerheid had ik mijn Marliesje met cups maar niet aangedaan, want als je hard zwemt met die dolfijnen, heb je zo je badpak op je knieën hangen. Omdat op de andere dokjes therapie werd gegeven, moesten we binnen ons eigen territorium blijven. Alleen op aanwijzing van de trainer, mochten we hiervan afwijken.

Eerst de flippers aan, vervolgens begonnen we met z’n allen met het bungelen van de benen in het water. Eerst was Gerrit Jan aan de beurt. Hij ging het water in en GeeGee zwom naar hem toe. Het is de bedoeling dat je met je lichaam de koers aangeeft welke kant het dier op moet zwemmen. Je legt een hand op haar rug en zwemt mee. Dat lijkt allemaal simpel, maar is het niet. Die dieren zwemmen best hard en dat richting aangeven is ook moeilijk, zeker als je binnen een bepaald gebied moet blijven. Maar eerlijk is eerlijk, het was een echte happening. Na Gerrit Jan mochten de jongens het water in. Twee mochten de dolfijn lenen (Mateo) van de buren, want het therapiekind was op het dok oefeningen aan het doen. Ik ben niet bij Mateo geweest, Gerrit Jan wel. Hij vertelde dat je kon merken dat Mateo veel jonger was en ook sneller qua snelheid en bewegingen. De jongens vonden het geweldig. Wij overigens ook. Het is zo bijzonder om contact met het dier te maken en haar je vertrouwen te schenken. Want vergeet niet dat de dolfijn absoluut in de meerderheid is als het gaat om overmacht qua kracht in het water. Het is een groot en behendig dier. Op een gegeven moment wilde ik met GeeGee gaan zwemmen en ineens kwam Mateo met een vaart over GeeGee heen. Ik schrok me wild. Wat bleek nou, waarschijnlijk door de grote hoeveelheid mensen in het water, werd hij onstuimig. Gelukkig hadden de trainsters de boel onder controle, maar toch. Ook mochten we nog in een lijn achter Gerrit Jan hangen, die een stok vasthield waar GeeGee overheen sprong. Natuurlijk ook nog z’n flippers geschud en een dikke kus gekregen, visje gevoerd en elkaar nat gepetterd. Heel bijzonder.

Nu moet me wel van het hart dat GeeGee een duidelijke voorkeur voor Gerrit Jan had. Als wij met z’n allen in het water lagen, dan koos zij hem uit om mee te zwemmen. En niet één keer! Daan merkte op, dat GeeGee van oude mannen houdt. En daar houden we het dan maar op.

Yasmine heeft ons wel vanaf de brug gade geslagen, maar vond de aandacht van Jori leuker. Zij mag morgen weer aan de slag.

Wel heb ik bewondering voor haar gekregen hoe ze de therapie oppakt. Het lijkt allemaal zo soepeltjes te gaan vanaf de kant, maar het is gewoon hard werken. Je krijgt er ook iets heel moois voor terug. De interactie tussen mens en dolfijn is niet te beschrijven, dat moet je meegemaakt hebben. En wij hebben dat voorrecht gehad.