Dag 22, Elst 1 mei

May 1st, 2010 Nederland

Goede avond allemaal

Wij zijn allemaal weer veilig thuis aangekomen. Zeer vermoeid en bijna iedereen heeft een jetlag. Morgen komt er wel een uitgebreid verslag van de thuisreis. Voor nu wens ik iedereen een prettige avond en morgen gezond weer op

Groet van ons allen

Dag 21, Villa Bottelier 30 April Koninginnedag

April 30th, 2010 Curaçao

Bon Bini,

Zo wij zijn bijna klaar voor vertrek. Wij hebben na genoeg alles in de koffers en de tassen. Over een half uurtje gaan wij naar Hato airport. Clemens Gjertsen komt ons halen en brengt onze bagage naar Hato en wij volgen in onze eigen huur auto.

Morgenochten vroeg komen wij aan op Schiphol airport.

Tot ziens….en horens…

Ajo

Dag 20 Villa Bottelier, 29 april 2010

April 30th, 2010 Curaçao

Bon bini,

Gerrit Jan heeft veel geduld met mij (ik ook met hem, maar daar gaat het nu niet over). Hoewel hij na al onze jaren van samenzijn toch echt wel weet dat mijn richtingsgevoel 0 is, is hij toch weer overstag gegaan.

Daar gaat nog wel wat aan vooraf.

Want, we wilden vanmorgen inchecken, kreeg Gerrit Jan dat niet via internet voor elkaar. Overal het telefoonnummer van KLM gezocht. Toen ik wat gevonden had, bleek het nummer niet meer in gebruikt te zijn. Ik dacht te weten dat er richting Zuikertuin een KLMstore zat, Dus is hij daar met Daan naar toe gereden, bleek niet zo te zijn, dus is hij naar Hato gereden. Je mag toch verwachten dat er op de luchthaven altijd wel iemand is die je kan inchecken. Helaas pindakaas, tussen 13.00 en 15.00 zou er pas iemand zijn….dus onverrichter zaken naar huis, balen natuurlijk.

Na wat verder speurwerk bleek er bij winkelcentrum Promenade een KLM store te zitten. 10 Wachtende voor ons…….toen we uiteindelijk aan de beurt waren, bleken ze daar alleen tickets te verkopen. Je moest zelf op de computer daar inchecken. Nu had Gerrit Jan dat ook al geprobeerd en dat lukte niet, dus moesten we het maar weer proberen. Stoelen 2 x 3 op rij 14 met iets meer ruimte en niet te vergeten 2 raampjes (die Timo en Yasmine al geclaimd hebben), niet gek. Inmiddels waren we een ijsje voor Yasmine en 2 uur verder….

Daarna mij afgezet bij Penha, Gerrit Jan en Yasmine zouden gaan informeren bij de carwash of die morgen open is. De auto moet schoon teruggezet worden en morgen is het Koninginnedag, dus ze hebben dat ding meteen voor Naf 15,00 van binnen en buiten laten reinigen. Ik was intussen (eindelijk) klaar bij Penha en zou naar hun toe lopen. Nee dus, ik verdwaalde natuurlijk weer, had geen idee waar ik zat. Inmiddels had ik mijn eega gebeld die me wel weer ergens op zou komen pikken, maar het was erg druk op de weg, dus ik stond al redelijk lang als eens soort trofee op de T-splitsing (Mercuriusweg/Saturnusstraat). Bloedheet, blote jurk aan en boordevol met tassen. Komt er een wat oudere dame op me afgelopen om te vragen hoe het met me gaat. Ze had al een aantal malen gekeken of ik er nog stond en haar man zei dat iemand me vast op zou komen pikken, maar dat duurde haar nu toch te lang. Ze woonde in het huis dat uitkeek op de kruising. Ze maakte zich zorgen om me, vroeg of ik binnen bij haar wilde komen en wat wilde drinken, lief hé. Ik heb dan ook wel een heel betrouwbaar hoofd……Een paar tellen later kwam Gerrit Jan er al aan.

Daarna de laatste boodschappen bij Vreugdenhil (voornamelijk snaaierijen voor in het vliegtuig om de kids zoet te houden). Na een lekkere duik in het zwembad, Gerrit Jan en ik hebben stiekem de oefening gedaan die we bij de waterbeleving geleerd hadden (die psychedelische) en topless beneden op de ligstoelen gelegen om de laatste zonnestralen mee te pikken. De jongens zaten boven, maar waren not amused toen ze mij beneden zo zagen liggen. Als iemand anders het op het strand doet vinden ze het okay, maar hun eigen moeder…….dat is andere koek.

Het strand is er dus vandaag niet meer van gekomen, maar dat is niet zo erg. Er staan al wat koffers ingepakt, ééntje met vuile was, de andere met wat nog schoon is. Enfin, het einde zit er toch echt aan te komen.

Morgen rond 15.05 vertrekt het vliegtuig, op Koninginnedag. Misschien is er nog wel wat extra’s, want we vliegen tenslotte KONINKLIJKE luchtvaartmaatschappij.

Marcel (overbuurman, schatje) haalt ons Zaterdagmorgen in alle vroegte op. Timo is heel benieuwd hoe Lotje het maakt, die wil hij nu het zover is, toch wel heel graag weer knuffelen, met dank aan Annette (ook een schat), die zorgt dat ze niets tekort komt.

Bedankt lieve allemaal voor al jullie leuke, stoere, boeiende en ontroerende reacties tijdens onze reis. Leuk dat jullie zo met ons meegeleefd hebben. Ik hoop elkaar binnenkort weer ’live’ te ontmoeten.

Dikke kus vanuit een warm Curaçao.

Dag 19 Villa Bottelier, 28 april 2010

April 29th, 2010 Curaçao

Bon bini,

Dag oop,

Even een speciaal berichtje voor jou! We hebben zo’n week geleden een prachtige kaart voor jou gekocht. Let wel, dat is ook de enige kaart die we verstuurd hebben, speciaal voor jou, oop. Hoewel dat versturen nogal wat voeten in de aarde had. Wat bleek. Een kaart was zo gekocht, u kent dat wel zo’n leuke met drie lachende dolfijnen erop. Volgens Yasmine stond GeeGee er ook op. Een paar dagen laten konden we bij de Bruna in Zuikertuintje ook zowaar een postzegel scoren, een hele dure. Maar nu komt het, waar doe je zo’n ding op de bus. In Nederland zie je bijna op elke hoek van de straat zo’n rode jongen staan. Nu, hier is dat anders. Volgens de dame aan de kassa zou er bij de kerk een staan. Eenmaal bij de kerk aangekomen, niets. Twee dames gevraagd, echte locals, die wisten ook niet waar er een brievenbus was. Erg vreemd allemaal. Hoe versturen die mensen hier dan de post? Ik kan niet anders concluderen, dan dat de mensen die post hebben, het in hun eigen Amerikaanse postbusje doen, eentje met zo’n rood vlaggetje erop en dat de postbode het dan meeneemt? Wellicht kan iemand die iets meer van de Curaçaose gewoontes kent, ons daarover informeren. Uiteindelijk waren we een paar dagen later via een alternatieve route op weg naar de Westpunt. Zes paar ogen waren bezig om de panden langs de route af te struinen, op zoek naar een brievenbus. Uiteindelijk zagen we een oude verkleurde bus hangen en hebben we de kaart daarin gestopt. Nu maar hopen dat ie ooit aankomt………nu ja, de intentie was goed.

Na alle inspanningen van de afgelopen 18 dagen, was er vandaag een dag van relatieve rust. Vanmorgen constateerden we dat de slagaderlijke bloeding van mijn eega over was en durfde hij het aan om te gaan duiken. Daarna Daan en Jurgen gechanteerd met kennis van hun huiswerk, alvorens ze mochten gaan duiken. Dat is redelijk gelukt.

Na een zwembadochtend, vanmiddag naar Ocean Encounters, bij Lions Dive gegaan voor een duik bij Directors Bay. De mannen zijn met duikuitrusting en al met de boot vertrokken. Timo, Yasmine en ik hebben ons uitstekend op het strand van Lions Dive vermaakt. Lions Dive is een resort met alles d’r op en d’r an, vlak naast Seaquarium. Ligstoeltjes gehuurd die onder een met palmbladeren bedekt afdakje stonden. Lekker gesnorkeld en natuurlijk van tevoren eerst goed gesmeerd, want de zon, hoewel het bewolkt was, blijft verraderlijk scherp. Rond een uur of 16.30 waren de mannen weer terug. Ze hebben mooie vissen gezien en zelfs een schildpad in het wild. Daar waren wij eigenlijk wel weer jaloers op. Nog even met z’n allen in het water wat snorkelen en weer terug naar huis. Laatste spullen uit de koelkast opeten en alvast een beetje spullen verzamelen want we zullen er toch aan moeten om aan de terugreis te denken……………

Wat morgen betreft? Nena Sanchez misschien. Timo moet op school een spreekbeurt over kunst houden, dat in combinatie met nogmaals Porto Marie, daar is het ook mooi snorkelen. Ik laat het u weten.

Fijne dag!

Dag 18 Villa Bottelier, 27 april 2010

April 28th, 2010 Curaçao
Bon bini,

Er zijn van die vakanties dat je weer hevig naar huis verlangt, of soms gewoon een beetje. Ik herken dat deze keer helemaal niet. Het is zo zalig hier.

Vanmorgen met Yasmine rond 08.00 uur boodschappen gedaan bij Vreugdenhil. We zijn al bijna bekenden hier….

Wat me altijd opvalt is dat er overal zoveel personeel loopt, zo ook hier in de supermarkt. Iemand die de vakken vult, iemand voor de schoonmaak, kassa, iemand die klaarstaat voor je vragen waar de producten liggen en niet te vergeten, iemand die je boodschappen inpakt, naar de auto brengt en ze er ook nog voor je inzet (fooi wel gewenst). Jammer alleen dat er hier thuis niet iemand is die de spullen hier enkele trappen opsleept.

Vandaag is het er dan toch van gekomen, we zijn weer richting Westpunt gereden om bij Jaanchies te gaan eten. Jaanchies staat voor Jantje. Jantje is een wandelende menukaart, waar onder andere leguaan verkrijgbaar is, of naakte garnalen, maar met een jasje aan kan ook. Jantje is een doorsnee man, beetje stevig, bril op, middelgroot met een wit overhemd, spijkerbroek en witte sandalen. In mijn herinnering was hij veel schmutziger dan hij nu in werkelijkheid was.

Van het restaurant is één kant half open, daar staan struiken waaraan bakken hangen. In die bakken worden per dag kilo’s suiker gedaan, waardoor er de hele dag van allerlei vogels zitten te kwetteren en ruzie te maken om wie er nu uit de bak mag eten. Ook hier winnen de sterkste…..de duiven.

Natuurlijk hebben we allemaal leguanenvlees geproefd. Het is erg zacht vlees, dat je kluift van de botjes. Ik hoop tenminste dag het leguanenvlees was, want toen Yasmine naar het toilet moest, lag daar in de hoek een kakkerlak op zijn rug, druk met z’n pootjes te zwaaien in een poging zich om te draaien. Gelukkig lukte dat niet, want dan had ik erop moeten gaan staan en volgens mij kraken die dingen enorm. Misschien ligt hij er nu nog wel….of is hij toch in de pan terecht gekomen.

Na de heerlijke hap zijn we naar Playa Kalki gereden, ligt ook op de Westpunt. Mooi strandje, zeer smal en kort. Leuk houten terras/restaurantje erbij. Alleen moest je als je de zee in wilde, over een soort dammetje stappen, dat gemaakt was van laag hekwerk met koraal ertussen. Verder was de stroming vrij pittig en liep het erg steil af, dus niets voor Yasmine, helaas. Maar we waren niet voor één gat gevangen, de Knipstranden stonden ook nog op ons wensenlijstje. De Kleine Knip waar we neerstreken was ook prachtig. Breder strand met wat houten picknickbankjes met zo´n rieten afdakje erboven, verder geen faciliteiten. Aangezien ik gisteren bijna mijn snorkelkans misliep, omdat de kinderen de snorkels ingebost hadden, had ik er nu maar vast van tevoren één gereserveerd.

De stroming was hier ook best wel pittig. Het is dan niet slim om met je zwemvliezen aan de zee in te lopen. Yasmine en ik knalden lekker met onze bips op de stenen. Nu kan die van mij er beter tegen dan die van Yasmine. Maar goed, de boys hebben zo´n plezier in het snorkelen. Je hebt geen kind meer aan ze. Zelfs Yasmine zwemt inmiddels met een snorkel op en vindt de vissen prachtig. Er was ook heel veel te zien, al meteen vanaf dat je het water ingaat. Gerrit Jan was aan het strand gekluisterd vanwege zijn slagaderlijke bloeding van gisteren. We kijken of we vanavond het gaasje eraf kunnen halen en of het dan dicht blijft zitten, anders wordt er waarschijnlijk niet meer gedoken…

Nu we Playa Kalki en de Kleine Knip gezien hadden, wilden we toch ook weten hoe de Grote Knip eruit zag, dus daar ook nog even heen gekacheld om daarna toch echt terug naar huis te gaan. Er moet tenslotte nog wel huiswerk gemaakt worden, ja ja!

Wat betreft de plannen voor morgen? Dat laten we even rustig op ons afkomen.

Dag 17 Villa Bottelier, 26 april 2010

April 27th, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Vanmorgen was ik ons bed op aan het maken en vroeg me af waarom ik dat eigenlijk deed. Er is niemand die zegt dat ik dat moet doen en toch doe ik het. Niemand die er last van heeft als ik het niet doe en toch doe ik het. Als ik naar de kinderen kijk, ben ik eigenlijk wel een beetje jaloers op de manier waarop zij vakantie vieren.

Ze nemen twee zwembroeken mee, wat oude t-shirts en wat onderbroeken en tralala, koffer ingepakt en klaar is kees. Zit ik daar een potje moeilijk te doen om allerlei leuke setjes bij elkaar te verzamelen om er leuk uit te zien. Zien die kinderen er met dat weinige dat ze mee hebben, ook heel pittig uit. Maarja, zij hebben hun leeftijd en figuur mee, zullen we maar zeggen. En als je iets niet meer aan doet, gewoon op de grond laten vallen en weer oppakken als je het nodig hebt, of als je moeder roept dat ze gaat wassen. Ik geloof niet dat ik dat level ooit ga halen, ambieer het eigenlijk ook niet, geloof ik.

Vanmorgen weer een boek uitgelezen. Zalig, nummer 3! Het was zo’n ochtend waarop je beseft dat het een heerlijke ochtend is. Niets gepland, beetje relaxen, zwemmen en lezen. Gerrit Jan was namelijk op strooptocht voor een nieuwe telefoon. Daan merkte heel slim op toen hij vertrokken was, dat hij waarschijnlijk met de oplader in de knel komt, vanwege het andere voltage hier. Uiteindelijk kwam hij terug met een Simlock vrij toestelletje, weinig Nafjes en hij doet het ook nog prima en…..met Europese stekker aan de oplader.

Omdat ik een hele dag aan het zwembad ook wel zonde vindt, stelde ik voor om naar de Synagoge te gaan. Het is een oudje, middenin Punda (deel van Willemstad). De jongens stonden niet echt te trappelen, maar ze waren om toen we ze beloofden dat we daarna naar het strand zouden gaan. Ik heb weinig kennis van het Joodse geloof. Weet wel iets van Thorarollen af en vandaag heb ik geleerd dat een Yat, een handje is op een stokje, waarmee ze de tekst op de Thora aanwijzen. Dat mag je namelijk niet met je eigen vingers doen. Ergens met je ‘jatten’ van af blijven, weet je nu ook waar dat vandaan komt. Binnenin de Synagoge lag zand, moet woestijnzand uit de Sinaï voorstellen waardoor het Joodse volk gelopen heeft ten tijde van de uittocht uit Egypte. Daarnaast heeft het een dempende werking in de kerk. Mooie kroonluchters, zo’n 300 jaar oud. Wat de kinderen het meeste aansprak, was het keppeltje wat ze moesten dragen, de mannen althans. Natuurlijk moest Yasmine er ook één op, een roze wel te verstaan. Het was een beetje een bol model en ze leek net de paus. Binnenin stond van wie dat ding was geweest, krijgen de kinderen als ze de Bat Mitzvah doen, een Joodse plechtigheid.

Hoewel het weer bloedheet was, zijn we toch de Koningin Emmabrug (pontjesbrug) over gegaan, omdat er een cruiseschip afgemeerd lag. Dat kunnen we zien vanuit ons balkon en nu wilden we het wel eens van dichtbij zien. Op de weg er naartoe stond een hele grote dikke Antilliaan water te verkopen. Ik knikte netjes dat ik dat niet hoefde te hebben, kijkt hij naar Yasmine, die aan mijn hand liep. Maakt een vuist van zijn rechterhand en zeg POWER! En wat doet Yasmine, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, balt zij haar rechtervuist en slaat die tegen die van die man aan. Ze vond het erg stoer, maar had wel een beetje pijn aan haar vinger, want die knakte toen ze de ’vuistslag’ met de Antilliaan deed.

Het schip was overigens erg indrukwekkend.

Natuurlijk nog even wat aan de Handelskade gedronken, dat is de kade die je altijd in beeld ziet als het over Curaçao gaat, met die fel gekleurde huizen erop. Het blijft een leuk spektakel met die pontjesbrug die open en dicht gaat en het scheepsverkeer dat voorbij komt. Wat voel ik me toch rijk als we daar met z’n allen zitten. Het is genieten, genieten en genieten, zo met z’n allen te zijn en samen dingen te ondernemen. Wat wil een mens nog meer?

Na Punda richting Porto Marie gereden. De vorige keer dat we daar waren waren we er rond 17.30 uur en was het bijna leeg. Nu waren we er een stuk vroeger en was het redelijk vol. Het blijft een mooi strand met links als je aankomt een houten restaurantje, rechts een houten diveshopje en dito kleedhokken. Het strand is ongeveer 15 meter breed en een paar honderd meter lang. Er loopt een houten steiger een eind de zee in. Er ligt veel dood koraal op het strand. Het water is er erg helder en met palmbomen een echt bounty strand, het kan mij erg bekoren.

Lekker gesnorkeld en heel veel verschillende vissen gezien. Timo kan ze bijna allemaal opnoemen. Gerrit Jan deed ook een snorkelpoging, maar kwam snel alweer naar de stoelen terug, met een bloedspoor achter zich aan. Er spoot echt een straaltje bloed uit zijn hiel. Nu zou je kunnen bedenken dat hij aangevreten was door een Doktersvis, maar waarschijnlijk is dat niet. Wellicht heeft hij zich gestoten aan een steen en is er een klein spatadertje gesprongen. Omdat het bleef bloeden, is hij toch maar even langs de EHBO gegaan. Daar hebben ze hem opgedragen de voet vannacht hoog te leggen en zich heel goed te laten verzorgen door zijn vrouw……..dus dat doen we dan maar.

En morgen? Toch echt Jaanchies en de Knipstranden, of de mannen gaan duiken, maar dat hangt af van de plek waar ze gaan duiken en of het wondje aan de hiel dicht is. Anders is de kans op halvering van ons gezin zo groot als de haaien het bloed ruiken…….

Dag 16 Villa Bottelier, 25 april 2010

April 26th, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Vandaag een dagje Westpunt gedaan. Snorkelspullen mee, koelbox flink gevuld, nog even langs Vreugdenhil om de koekjes en drop aan te vullen en richting het Christoffelpark gereden. De ingang is gemaakt bij Landhuis Savonet. Het Christoffelpark is bekend om de Christoffelberg. We wilden daar de Orchideeën route rijden, maar die bleek met de auto niet berijdbaar en als ze dat hier vinden, is het dus echt zo! Dus kozen we als alternatief de Mountain car route. Je kunt de Christoffelberg ook beklimmen, maar niemand van ons had die ambitie. Daarnaast is het handig om dat heel vroeg te doen, zodat de temperatuur nog aangenaam is en er veel dieren te zien zijn. Het was een erg broeierige dag en wat heiig. De thermometer wees vanmorgen als 38 graden aan, maar dat leek mij wel erg veel, hoewel…..het water liep tijdens het ontbijt met straaltjes over de rug.

De wegen in het Christoffelpark zijn goed berijdbaar. Af en toe moest de Suzuki er flink aan trekken Het is een automaatje waar gelukkig ook een 2 en een L in zit, waarmee we ons op de soms zeer steile hellingen kon trekken. Naast enkele mooie uitkijkpunten, kenmerkt het park zich voornamelijk door heel veel van die lange cactussen. Sommige wel 10 meter hoog, lage dichte begroeiing en een heleboel hagedissen. Hasedissen, zoals Yasmine ze noemt.

Daarna weer onder de slagboom door naar de overkant. Dat hoort ook bij het park, maar daarvoor hoef je niet te betalen. Natuurlijk langs de Boka Grandi geweest. Een boka is een hoge rots waar het zeewater soms met heel veel kracht tegenaan knalt. Een prachtig gezicht. Jurgen heeft daar op de parkeerplek kennis gemaakt met een cactus, zo eentje met van die platte rondjes en flinke stekels. Hij had er zo’n plat rondje vanaf gehaald en prikte zich. Hij schrok en liet het rondje vallen…..op zijn voet. De stekels zaten er flink in. Het fijne is dat we koelelementen in de koelbox hadden die voor meerdere doeleinden gebruikt kunnen worden, zo ook voor een gewonde voet.

Na de Boka naar de caves geweest. Een spooky plek met wat grotten waar volgens de jongens een skelet lag. Een grot verderop waren er nog indianentekeningen te zien. Op het paadje er naar toe hoorde je gewoon de hagedissen wegschieten. Toen we weer weg wilden gaan, kwamen de jongens aanrennen. Ze wilden een andere grot in met de videocamera waar een lamp op zit. Ze hadden nog een grot ontdekt en wilden die verder in gaan. Leek ons niet zo’n goed idee…..volgende keer misschien?

Al verder rijdend zouden we volgens Gerrit Jan een Mata Piská tegenkomen, een boom. De jongens natuurlijk meteen grappen en grollen wat er nou zo bijzonder was aan een boom. We hadden er tenslotte al voldoende gezien. En eigenlijk stelde het boompje ook niet zoveel voor. Toen ik de uitleg bij het boompje voorlas, was de nieuwsgierigheid toch wel weer gewekt. Deze boom groeit op de meest onherbergzame plekken. Hij wordt meestal niet zo groot als deze (was zo’n 3 meter hoog schat ik in). Vroeger gebruikten de vissers twijgjes van deze boom om de vissen mee te drogeren, zodat ze ze gemakkelijk konden vangen. Dat maakte de boom toch wel weer wat spannender.

Na de caves en de boom, weer op weg naar Boka Tabla. Zelfde idee als Boka Tabla, maar iets meer opgeleukt met een wandelpaadje, uitkijkterras en restaurantje. Ik kan erg in vervoering raken door die Boka. De enorme straffe wind die dwars door je heen blaast, de zee die tegen de rotsen aan knalt, de spetters die je in je gezicht voelt, zalig. En gelukkig voor Gerrit Jan zat er eindelijk een flinke Leguaan op de parkeerplaats. Hapje plaatselijk gerecht gegeten en via de Westpunt naar huis gereden. Even was er nog kans op het aandoen van een strandje omdat we tenslotte alle spullen meegenomen hadden, maar het gegeit op de achterbank was niet van de lucht. Het leek ons daarom beter om thuis maar een duik in het zwembad te nemen en dat zijn ze nu aan het doen.

En morgen? Geen idee nog.

Dag 15 Villa Bottelier, 24 april 2010

April 25th, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Wat een zaligheid om hier nog even te mogen genieten. De vorige keer zijn we de dag na de therapie direct vertrokken. Nu hebben we nog tot Vrijdag.

Vandaag een lazy day gehad. Een beetje uitgeslapen, de jongens dan, maar niet echt heel erg lang. Dat lukt hier gewoon niet. Voor mijn gevoel is heel Curaçao altijd vroeg uit te veren. De basisschool begint hier bijvoorbeeld al om 07.00 uur en is klaar om 13.00 uur. De kinderen lopen trouwens allemaal in eenzelfde t-shirt als een soort schooluniform. Wat ze er onder aan willen mogen ze zelf weten.

De schooltijden stond de jongens wel aan, het uniform wat minder.

Uiteindelijk ben ik met de boys naar Willemstad vertrokken. Niet speciaal om wat te kopen, maar lekker te shoppen. Eerst stelde ik voor dat Gerrit Jan mij zou halen en brengen, omdat ik niet veel fiducie heb in mijn persoonlijke routeplanner. Bij nader inzien vond ik het van weinig emancipatie getuigen, dus heb ik de kaart erbij gepakt en ben met de jongens zelf gereden. Tot in Punda ging het goed. Bij de parkeerplaats dacht ik nog één verder te kunnen, maar bleek ik op die hoge brug uit te komen, dus een rondje brug gedaan en geparkeerd in Otrabanda, ook goed. Eerst heeft Daan nog wat Nikes gescoord (ja, ja, maat 45 bij 15 jaar!!) voor een prikkie. Ik nog een duikbril met snorkel, ook een stuk goedkoper dan bij de officiële diveshop. Daarna de Koningin Emmabrug over (dat is de pontjesbrug die van Punda naar Otrabanda gaat). Hij wiebelde behoorlijk, want er staat vandaag weer een straf windje. Even bij Penha naar binnen geweest om wat voor Anita te halen, want die is vandaag jarig, gefeliciteerd! Jurgen heeft er Diesel, only the brave gehaald. Past natuurlijk helemaal bij hem..

Rondje Willemstad gegaan, nog bij de drijvende markt langs geweest en wat gedronken op de handelskade. Het leuke was dat de Emmabrug open ging en er vanaf de raffinaderij een enorm containerschip onder die hoge brug doorkwam om naar open zee te varen. Het blijft een spectaculair gezicht.

Eigenlijk stellen de winkels in Willemstad niet zo heel veel voor. Er zijn wat juweliers, maar de prijs scheelt niet met Nederland. Verder nog de nodige souvenirshops en wat merkwinkels. Niet echt verder iets gescoord. Wel veel aanbiedingen van onder andere GUESS tassen, maar de verleiding toch weerstaan. Als je de jongens bij je hebt en hen om advies vraagt, krijg je van elk van hun een ander antwoord en wordt de keuze er niet makkelijker op. Of eigenlijk wel, gewoon niets kopen.

‘s Middags de kinderen thuis gelaten om nog even bij shoppingmall Zuikertuintje te gaan kijken. Het is een vrij nieuwe mall met onder andere een Bruna, maar verder geen bijzonderheden, zodat we binnen 15 minuten weer buiten stonden.

Snel richting de telefoonwinkel bij ons in de buurt gereden. Had ik al verteld dat Gerrit Jan zijn telefoon in zijn zwembroek had laten zitten tijdens de Family swim? Dat is niet echt handig, want dat ding is nu een aquarium geworden. Daarbij komt dat bij internetbankieren zijn telefoonnummer gebruikt wordt om TAN codes te SMS’en. Beetje lastig dus.

Na al deze verhitte shopmoves, lekker in het zwembad gedoken. Vanavond mogen de kinderen toch écht weer aan hun huiswerk werken, anders gaat dat niet goed komen. Yasmine is inmiddels in slaap gevallen op de bank op de porch. Gerrit Jan is aan het koken. Ik duik straks weer lekker in mijn boek. Ben al met nummer 3 bezig. Dat is pas vakantie!!

En morgen?

Denk de Westpunt, misschien een boca en een stukje Christoffelpark met de auto. Ik meld me morgen weer.

Ayo

Dag 14 – therapiedag 10 Villa Bottelier, 23 april 2010

April 24th, 2010 Curaçao
Bon Dia..

Vandaag zoals ik gisteren al zei, de laatste therapiedag. Helaas…

Ik was vanmorgen wat weemoedig. Kwam niet op gang, maar besloot toch maar om met Gerrit Jan, Yasmine en de jongens mee te gaan om de boys naar het Brusjesprogramma te brengen om 08.30 uur.

Daarna heb ik mezelf getrakteerd op een heerlijke bleuberry muffin als ontbijt met een zalig capuutje. Het was me zelfs niet gelukt om voordat we gingen wat te eten.

Omdat we toch voldoende tijd hadden, gingen we even de spullen in het CDTC office zetten. Daar kwam ik het boek ‘upside Down’ tegen. Dat is een fotoboek met allemaal kinderen met het Downsyndroom erin, toegelicht met een stukje tekst van de ouders. Misschien niet zo’n goed idee in mijn emobui… De meeste stukjes toch wel halleluja verhalen, terwijl het soms gewoon buffelen is als broer of zus of ouder van een kind met een handicap. Niemand zal er uit zichzelf voor kiezen, je hebt er gewoon mee te dealen.

Één stukje vond ik erg mooi. Daarin stond dat het krijgen van een kind met een handicap is als een druppel in stilstaand water. Als de eerste ring in het water, meestal het stamgezin, het bericht verwerkt heeft, breiden de cirkels zich steeds verder uit en krijgen steeds meer mensen met je kind te maken. Voor velen in die cirkels is het vaak een eerste kennismaking met een gehandicapt kind. Zo was het ook voor ons. Natuurlijk heeft het ons ook een hoop gebracht. Als ik voor mezelf spreek, ik beken het maar eerlijk, een controlfreak op allerlei niveaus, heeft het me geleerd om niet té ver in de toekomst te kijken. Niet alles te willen plannen of te willen weten, maar op zijn tijd stilstaan, evalueren en kleine stappen vooruit zetten. En ja, natuurlijk maak ik me soms zorgen over de toekomst, maar hier in Curaçao vanuit mijn plekje op de porch houd ik voor dit moment maar op ‘wie dan leeft wie dan zorgt’.

Gelukkig heeft ze drie broers denk ik dan maar.

Okay, genoeg serieus geschreven. Nadat ik het boek dichtgedaan had, ging Yasmine naar therapie. Ik ben halverwege afgehaakt om met het brusjesprogramma mee te gaan snorkelen. Even geen geflaneer, maar lekker zwemmen, visjes bekijken. We hebben gezwommen in een soort binnenbaai, onder de brug door die naar het Seaquarium leidt. Bij het strandje van Hemmingway ben ik afgehaakt, omdat ik op tijd terug moest zijn voor het afscheid van Katja en Astrid. We hadden bij Penha gisteren een cadeaubon voor elk gekocht en een lekker potje crème. Yasmine was ook meegeweest om het te kopen. Ze had het meteen maar even tegen Katja en Astrid gezegd dat ze een cadeau voor hun gekocht had. Typisch Yasmine, ze vindt het zo leuk, dat ze het niet voor zich kan houden.

Ik heb het deze keer droog gehouden bij het afscheid nemen. We hebben weer mooie foto’s meegekregen, inclusief CD met foto’s en een DVD. We hebben pas een klein stukje gezien en dat zag er al erg goed uit.

Wat hebben we een leuke, fijne, enerverende, leerzame tijd gehad de afgelopen 14 dagen. Yasmine heeft het vandaag afgesloten en alles uit de kast gehaald. Ze heeft bijna alle oefeningen alleen gedaan. Wat was ze trots en wij niet minder. Ze heeft zelfs een (dolfijn)diploma meegekregen omdat ze bepaalde afspraken met GeeGee gemaakt heeft. Hij komt thuis aan de deur te hangen, naast haar ‘kanjerposter’.

‘s Middags watershiatsu gedaan voor paren. De kinderen hadden we maar thuis gelaten, omdat we de workshop op het strandje aan de overkant van Hemmingway deden. Als we de kinderen daar op het strand hadden gelaten, hadden ze helemaal dubbel gelegen om waar wij mee bezig waren.

De workshop werd gegeven door Lisa. Gerrit Jan bood zich meteen aan als vrijwilliger om de oefening op uit te proberen. Je moet het je voorstellen, dat één iemand staat in het water, de ander ligt relaxed op het water. Degene die staat houdt de arm achterlangs het hoofd en steunt met de hand op de schouder. De arm van de liggende figuur, gaat achterlangs de staander. De andere hand van de staander ligt onder tegen het bekken van de ligger. Snapt u het nog? Eigenlijk staat er één die de ander als een baby in z’n arm houdt. Onder de knieën heb je dan zo’n drijfslang, zodat je benen blijven drijven.

Het kan zeer ontspannend zijn. Ik had het voornamelijk heel erg koud, wat eigenlijk wel gek is, omdat het nog steeds een graad of 30 is en de watertemperatuur ook zeer aangenaam. Gerrit Jan kon zich beter overgeven, maar dat kwam omdat ik hem zo lekker vasthield.

En na zo’n drukke dag zijn we bij Il Forno aan de Caracasbaaiweg geweest om een paar pizzaatjes op te pikken en heerlijk thuis op te smikkelen.

En morgen? Daar zijn we nog niet uit. De jongens willen uitslapen. Ik wil wat gaan doen, liefst ‘s morgens vroeg. Misschien Willemstad? Ik laat het u weten.

Fijne dag!

 

Dag 13 – therapiedag 9 Villa Bottelier, 22 april 2010

April 23rd, 2010 Curaçao

Bon Dia..

Of eigenlijk….goedenavond. Ik lag bijna al te slapen. Moe van de afgelopen dag.

Als eerste wil ik jullie melden dat Daan, Jurgen en Gerrit Jan voor Padi open water diver zijn geslaagd. Helemaal knap, want het was een hoop leren in die 4 dagen! Na afloop hebben ze een heus diploma gekregen en een heel mooi rood t-shirt. Het licht kwam er bijna vanaf toen Yasmine en ik ze op kwamen halen (van trots dan natuurlijk!). Enne…het was een borrel op Hemmingways waard.

Ze mogen nu met een buddy gaan duiken. Om het brevet te houden, moeten ze minimaal 1 x per half jaar een duik maken.

Yasmine is weer lekker met GeeGee bezig geweest. Timo heeft geassisteerd. Eerst binnen om hen gezamenlijk wat te laten doen, daarna buiten op het dok. Hij mocht Yasmine letters aangeven en er een vraag bij bedenken, waar Yasmine antwoord op moest geven. Dat antwoord moest beginnen met de letter die hij in de hand had. Als dat goed ging, mocht ze weer iets met GeeGee doen.

Op de een of andere manier krijgt Timo het telkens voor elkaar om tijd alleen met een dolfijntrainster tijd door te brengen. Eerst tijdens de cursus ‘assistent dolfijntrainer‘, nu weer toen Yasmine achter het dok moest werken. Als je er zoals ik van een afstand naar kijkt, zie je dat hij druk met de betreffende dame in gesprek is. Joost mag weten waar het allemaal over gaat.

Morgen helaas alweer de laatste therapiedag….

Dat brengt mij naar de vraag die Astrid stelde, hoe ik terugkijk op de therapie (ik was nog alleen, want de mannen waren nog naar de duikcursus. Ja, ja, u leest het goed, de boys zijn na vandaag omgetoverd tot ‘de mannen’).

Ik kan alleen maar zeggen dat ik ontzettend tevreden ben. Ik zie Yasmine genieten met de therapie, samen met GeeGee in het water, door het water, alleen in het water, alleen haar eigen grenzen verleggend door het water en al pratend met GeeGee of Astrid. Hoewel het resultaat de vorige keer heel erg meetbaar was, zit de vooruitgang nu meer in kleine dingen. Zo pakt ze steeds meer dingen zelfstandig op. Normaliter is zij waar ik ga. Nu zien we steeds meer dat ze ook zelf dingen onderneemt. Was ze vandaag even uit zicht. Bleek dat ze na het zwemmen haar onderbroek uit had gedaan, de stop in de wasbak gedaan om het vol met water te laten lopen, en de onderbroek uitgespoeld. Was ze gisteren het bed op aan het maken! Och heden, het lampje op het nachtkastje moest er wel aan geloven. Nouja….

Is ze alleen gaan slapen zonder lampje aan en met de deur dicht!!

Ze doet ook haar best om zoveel mogelijk hele zinnen te zeggen. Had ik al aangegeven dat ze zich hier keurig zelf aan- en uitkleed en dat ze zelfs haar kleding opvouwt? Dat gaat niet van flodder, floddder, maar daar wordt diep over nagedacht. Ja, ja, het kost even wat tijd, maar dan heb je ook wat.

Nu maar hopen dat dat stuk gegroeide zelfstandigheid/zelfvertrouwen zich thuis voortzet, want zij en wij zouden er een stuk mee geholpen zijn.

En dit alles maakt van mij een tevreden mens. Wat wil je nog meer? Vanaf de aankomst op Hato is het hier genieten geblazen. Even helemaal niets, stukje paradijs hier op aarde vinden. De kinderen hebben het zo goed naar hun zin. Gerrit Jan en ik hebben de tijd voor elkaar en voor onze kinderen. Heerlijk.

En morgen? Laatste therapiedag…..

Rond 15.30 uur hebben Gerrit Jan en ik een gezamenlijke workshop met als thema ‘waterbelevenis voor paren’. Klinkt erg spannend. De boys hadden er al allerlei associaties bij. Maar wat het nu precies inhoudt laat ik u morgen weten.